حسن بن محمد بن بزرگ امید: تفاوت بین نسخه‌ها

از دایره المعارف فرق اسلامی
پرش به: ناوبری، جستجو
جز حسن علی ذکره السلام» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری])
 
(۲ نسخهٔ میانی توسط کاربر مشابهی که نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
حسن بن محمد بن بزرگ امید، چهارمین خلیفه [[اسماعیلیه نزاریه]] می باشد. وی در سال 520 هجری قمری به دنیا آمده و فرزند محمد بن بزرگ امید (م: 557هـ. ق) خلیفه سوم آنان می باشد.  
+
حسن بن محمد بن بزرگ امید، چهارمین خلیفه [[اسماعیلیه نزاریه]] می باشد. وی در سال 520 هجری قمری به دنیا آمده و فرزند [[محمد بن بزرگ امید]] (م: 557هـ. ق) خلیفه سوم آنان می باشد.  
  
[[اسماعیلیه نزاریه]] که معتقد به پیروی از [[نزار بن مستنصر|نزار]] فاطمی فرزند [[المستنصر بالله فاطمی|المستنصر بالله]] خلیفه فاطمی بوده اند در حقیقت پیروان [[حسن صباح]] (م: 518هـ. ق) که در سال 483هـ. ق با فتح [[الموت]] فرقه خویش را که به نام [[حشاشون]]، [[باطنیه]] و اسامی دیگر خوانده می شود گسترش داد.  
+
اسماعیلیه نزاریه که معتقد به پیروی از [[نزار بن مستنصر|نزار]] فاطمی فرزند خلیفه فاطمی بوده اند در حقیقت پیروان [[حسن صباح]] (م: 518هـ. ق) که در سال 483هـ. ق با فتح [[الموت]] فرقه خویش را که به نام [[حشاشون]]، [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] و اسامی دیگر خوانده می شود گسترش داد.  
  
جانشین [[حسن صباح]]، بزرگ امید رودباری (م: 532هـ. ق) بوده که به عنوان دومین خلیفه این فرقه محسوب می شود. حسن بن محمد بن بزرگ امید در میان [[اسماعیلیه]] با لقب علی ذکره السلام که جمله ای دعایی است شناخته می شود.  
+
جانشین حسن صباح، [[بزرگ امید رودباری]] (م: 532هـ. ق) بوده که به عنوان دومین خلیفه این فرقه محسوب می شود. حسن بن محمد بن بزرگ امید در میان اسماعیلیه با لقب علی ذکره السلام که جمله ای دعایی است شناخته می شود.  
  
وی در سال 557 هجری قمری پس از مرگ پدرش، خلیفه [[اسماعیلیه]] شد و در سال 559 هجری قمری در جشن بزرگی که با نام عید قیامت شناخته شد، خود را به عنوان نائب و شفیع و حجّت امام غایب معرفی نمود. او همچنین پس از مدتی خود را فرزند امام ـ و نه فرزند محمد بن بزرگ امید ـ معرفی نمود. پس از اعلام قیامت، [[اسماعیلیه]] به فتوای حسن بن محمد امور دینی و ارکان شرایع را ترک کرده و به همین سبب نیز مُلحد خوانده شدند.  
+
وی در سال 557 هجری قمری پس از مرگ پدرش، خلیفه اسماعیلیه شد و در سال 559 هجری قمری در جشن بزرگی که با نام عید قیامت شناخته شد، خود را به عنوان نائب و شفیع و حجّت امام غایب معرفی نمود. او همچنین پس از مدتی خود را فرزند امام ـ و نه فرزند محمد بن بزرگ امید ـ معرفی نمود. پس از اعلام قیامت، اسماعیلیه به فتوای حسن بن محمد امور دینی و ارکان شرایع را ترک کرده و به همین سبب نیز [[مُلحد]] خوانده شدند.  
  
 
حسن علی ذکره السلام در سال 561 هجری قمری به وسیله برادرزنش که از بقایای آل بویه بود کشته شد. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج7، ص436 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل: علی ذکره السلام</ref>
 
حسن علی ذکره السلام در سال 561 هجری قمری به وسیله برادرزنش که از بقایای آل بویه بود کشته شد. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج7، ص436 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل: علی ذکره السلام</ref>
 
   
 
   
 
==پانويس==
 
==پانويس==

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۲:۵۱

حسن بن محمد بن بزرگ امید، چهارمین خلیفه اسماعیلیه نزاریه می باشد. وی در سال 520 هجری قمری به دنیا آمده و فرزند محمد بن بزرگ امید (م: 557هـ. ق) خلیفه سوم آنان می باشد.

اسماعیلیه نزاریه که معتقد به پیروی از نزار فاطمی فرزند خلیفه فاطمی بوده اند در حقیقت پیروان حسن صباح (م: 518هـ. ق) که در سال 483هـ. ق با فتح الموت فرقه خویش را که به نام حشاشون، باطنیه و اسامی دیگر خوانده می شود گسترش داد.

جانشین حسن صباح، بزرگ امید رودباری (م: 532هـ. ق) بوده که به عنوان دومین خلیفه این فرقه محسوب می شود. حسن بن محمد بن بزرگ امید در میان اسماعیلیه با لقب علی ذکره السلام که جمله ای دعایی است شناخته می شود.

وی در سال 557 هجری قمری پس از مرگ پدرش، خلیفه اسماعیلیه شد و در سال 559 هجری قمری در جشن بزرگی که با نام عید قیامت شناخته شد، خود را به عنوان نائب و شفیع و حجّت امام غایب معرفی نمود. او همچنین پس از مدتی خود را فرزند امام ـ و نه فرزند محمد بن بزرگ امید ـ معرفی نمود. پس از اعلام قیامت، اسماعیلیه به فتوای حسن بن محمد امور دینی و ارکان شرایع را ترک کرده و به همین سبب نیز مُلحد خوانده شدند.

حسن علی ذکره السلام در سال 561 هجری قمری به وسیله برادرزنش که از بقایای آل بویه بود کشته شد. [۱]

پانويس

  1. دائرة المعارف الاسلامیة، ج7، ص436 / لغت نامه دهخدا، علی اکبر دهخدا، ذیل: علی ذکره السلام