کیالیه (پیروان احمد بن کیال) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۰

2019-05-14T07:40:46Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۰

2019-05-14T07:40:32Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۸

2019-05-14T07:38:34Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۷

2019-05-14T07:37:56Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۵

2019-05-14T07:35:22Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۴

2019-05-14T07:34:31Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۴

2019-05-14T07:34:08Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۲

2019-05-14T07:32:57Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۲۹

2019-05-14T07:29:41Z

Admin در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۲۵

2019-05-14T07:25:33Z

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 ایشـان پیـروان [[احمـد بـن کیال]] (یا: [[احمـد بـن زکریـای کیـال]]) می بـاشنـد. <ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج 5، ص124 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص262 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
-وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]]([[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>) بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
+وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]] ([[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>) بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
 [[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] (علیهماالسلام) بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات اسماعیلیه موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>  شهرستانی مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] است و به قول شهرستانی در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 ایشـان پیـروان [[احمـد بـن کیال]] (یا: [[احمـد بـن زکریـای کیـال]]) می بـاشنـد. <ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج 5، ص124 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص262 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
-وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]] بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
+وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]]([[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>) بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
 [[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] (علیهماالسلام) بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات اسماعیلیه موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>  شهرستانی مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] است و به قول شهرستانی در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۸
سطر ۵:		سطر ۵:

	[[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] (علیهماالسلام) بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)\|اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات اسماعیلیه موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref> شهرستانی مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)\|باطنیه]] است و به قول شهرستانی در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>		[[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] (علیهماالسلام) بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)\|اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات اسماعیلیه موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref> شهرستانی مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)\|باطنیه]] است و به قول شهرستانی در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>
−
−	[[فخر رازی]] نام مؤسس فرقه را احمد الکیال ضبط کرده است و مصحّح کتاب [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، احتمال داده که نام وی احمد کبّال (به باء موحّده) باشد. <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص76</ref>

	[[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>		[[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۷
سطر ۱:		سطر ۱:

−	ایشـان پیـروان [[احمـد بـن کیال]] (یا: احمـد بـن زکریـای کیـال) می بـاشنـد. <ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج 5، ص124 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص262 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>	+	ایشـان پیـروان [[احمـد بـن کیال]] (یا: [[احمـد بـن زکریـای کیـال]]) می بـاشنـد. <ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج 5، ص124 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص262 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>

	وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق\|بهق]] بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>		وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق\|بهق]] بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]] بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
-[[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] (علیهماالسلام) بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات اسماعیلیه موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>  شهرستانی مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه]] است و به قول شهرستانی در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>
+[[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] (علیهماالسلام) بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات اسماعیلیه موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>  شهرستانی مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] است و به قول شهرستانی در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>
 [[فخر رازی]] نام مؤسس فرقه را احمد الکیال ضبط کرده است و مصحّح کتاب [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، احتمال داده که نام وی احمد کبّال (به باء موحّده) باشد. <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص76</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۲۹
سطر ۱۰:		سطر ۱۰:
	[[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>		[[آیت الله سید مهدی روحانی]] نام روستای ابن کیال را به نقل از [[بیان الادیان]]، بهق ضبط کرده درحالی که در چاپ جدید این کتاب با اشاره به نسخه بدل بهق، این نام به صورت [[بیهق]] ضبط شده است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>

−	نام وی ظاهراً ابوعبدالله احمد بن محمد بن احمد بن نصر جیهانی است که وزارت سامانیان را برعهده داشته و در دوره نوح بن نصر بن احمد سامانی مدتی را وزارت کرده و سپس در سال 367 هجری قمری معزول شده است. این تاریخ با آن چه به عنوان تاریخ ظهور ابن کیال مطرح شده است (295هـ. ق) چندان سازگار نیست. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل جیهانی / فرهنگ بزرگان اسلام و [[ایران]]، ص63 / فهرست [[ابن ندیم]]، ص153</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 ایشـان پیـروان [[احمـد بـن کیال]] (یا: احمـد بـن زکریـای کیـال) می بـاشنـد. <ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج 5، ص124 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص262 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
-وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]] بوده، معاصر محمد بن محمد جیهانی ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
+وی که اصالتاً متعلق به روستایی به نام [[بیهق|بهق]] بوده، معاصر [[محمد بن محمد جیهانی]] ـ که در [[بخارا]] وزارت داشته ـ می باشد. ظهور کیال در سال 295 هجری قمری بوده است. وزیر بخارایی، او را در ترویج مذهب خود که در روستاهای [[مرو]] ظاهر شده و گروهی به آن پیوسته بودند، کمک می کرد. ابن کیال پس از مرگ خود، یک نفر قصّاب را ولی عهد خود نمود. پس از مرگ جیهانی، این طریق مندرس می شود. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص131</ref>
 [[محمد شهرستانی]] می نویسد: «ابن کیال از دعاة یکی از ائمه اهل بیت علیهم السلام پس از [[امام جعفر بن محمد صادق]] علیهماالسلام بود، و گمان می کنم آن امام از ائمه مستورین [[اسماعیلیه]] باشد. ضمن آن که احتمال دارد ابن کیال کلماتی را از او شنیده و آن را با رأی سست و فکر بیکاره خود درآمیخته و در هر باب علمی، حرفی بی رویه و بی قاعده از او سرزده باشد. وی بعضاً با حسن [معلوم نیست که این حسن کیست و شاید یکی از ائمه مستورین باشد] معاندت ورزیده است ولی آن ها پس از آن که به کلام او واقف شدند، پیروان خود را از او بازداشتند و پس از این که کیال این مطلب را فهمید، خود، اولاً مدعی امامت گردید و سپس مدعی شد که قائم است [به آن معنایی که در تعلیمات [[اسماعیلیه]] موجود است. ]». <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref> [[محمد شهرستانی]] مقداری از کلمات و بافندگی های او را به عنوان اصول کلامش نقل می کند که همان تأویلات [[باطنیه]] است و به قول [[محمد شهرستانی]] در همین تأویلات هم بر طبق اصول و قواعد مشی نکرده است. <ref> [[الملل و النحل]]، [[محمد شهرستانی]]، ج1، ص160</ref>