پاول فقیریه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۵ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۰

2019-08-15T10:30:32Z

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۰

2019-01-30T16:00:17Z

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۵۸

2019-01-30T15:58:38Z

Admin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۳۸

2018-07-09T13:38:17Z

Admin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۳۷

2018-07-09T13:37:30Z

Ma.zarifiyan در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۲

2015-05-30T08:12:56Z

Ma.zarifiyan: «پاول فقیریه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-30T08:09:16Z

«پاول فقیریه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan: صفحه‌ای تازه حاوی « از مسلمانان هند. موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکا...» ایجاد کرد

2015-05-30T08:09:00Z

صفحه‌ای تازه حاوی « از مسلمانان هند. <ref> موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از مسلمانان [[هند]]. <ref> [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص180</ref>

[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در [[هند]] می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [[بنگلادش]] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه ناجیه می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت [[علی علیه السلام]] در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن [[قرآن]] چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات [[قرآن]] فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد [[کافر]] است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>

مطلب مذکور بسیار بعید به نظر می رسد.

[[محمد جواد مشکور]] مأخذ خویش را روزنامه اطلاعات به نقل از روزنامه [[مصر]]ی البلاغ، شماره 3270 معرفی می کند.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از مسلمانان [[هند]]. <ref> [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص180</ref>
-[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در هند می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [[بنگلادش]] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی (علیه السلام) در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
+[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در هند می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [[بنگلادش]] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه ناجیه می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی (علیه السلام) در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
 مطلب مذکور بسیار بعید به نظر می رسد.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از مسلمانان [[هند]]. <ref> [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص180</ref>
-[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در هند می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [بنگلادش] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی (علیه السلام) در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
+[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در هند می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [[بنگلادش]] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی (علیه السلام) در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
 مطلب مذکور بسیار بعید به نظر می رسد.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از مسلمانان [[هند]]. <ref> [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص180</ref>
-[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در [[هند]] می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [بنگلادش] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی علیه السلام در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
+[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در هند می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [بنگلادش] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی (علیه السلام) در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
 مطلب مذکور بسیار بعید به نظر می رسد.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از مسلمانان [[هند]]. <ref> [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص180</ref>
-[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در [[هند]] می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [[بنگلادش]] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی علیه السلام در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
+[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «پاول فقریه از فرق اسلامی در [[هند]] می باشد. از بدو ظهور این فرقه مدت زیادی نمی گذرد و این فرقه در ایالت [[بنگلادش|بنگاله هندوستان]] [بنگلادش] پدید آمده است. در حدود نیم میلیون تن به آن گرویده اند و این طایفه خود را از مسلمانان می شمارند و خویشتن را فرقه [[ناجیه]] می دانند و عقیده دارند [[قرآن]] در زمانی که به اتمام رسیده است چهل جزء بود و ده جزء آن که حاوی دستورات عالی درباره سیر و سلوک و امامت حضرت [[علی علیه السلام]] بوده، از میان رفته است. این ده جزء را حضرت علی علیه السلام در سینه خود محفوظ می داشت و سینه به سینه به ائمه و علمای جانشین ایشان رسید و اکنون آن قرآن چهل جزئی پیش بزرگان این فرقه است. به عقیده ایشان مندرجات قرآن فعلی بیشتر برای عوام است و خواص باید به ده جزء دیگر که در سینه پیشروان این طایفه محفوظ است توسل جویند. گویند راهی که انسان را به حقیقت می رساند پیروی از طبیعت است و هر که برخلاف آن قدمی بردارد کافر است. به عقیده ایشان مواهب طبیعت که به انسان داده شده چهار چیز است: بول (نوری)، غائط (جوری)، خون حیض (جبوری) و منی (ستوری). ایشان این نجاسات را خورده و پرستش می کنند و آن را بزرگ ترین عبادت ها می شمارند. هر یک از افراد این طایفه ظرف چوبی مخصوص دارد که نجاسات خود را در آن ضبط کرده و در موقع لزوم می خورد. بر هر کس که معتقد به این مذهب باشد واجب است که بامدادان پس از بیداری در آن ظرف چوبی بول کند و خدای را برای این نعمت بزرگ سپاس گزارد. ایشان در ماه یک روز را عید می گیرند و آن هنگامی است که ماه به صورت بدر طالع می شود و این شب را یهود شب خوانند. در شب مذکور زنان و مردان در جایی جمع می شوند، مقداری آرد بر روی زمین می ریزند، و روی آن می نشینند و به باده گساری و نواختن ساز مشغول می شوند، و در تاریکی شب زن و مرد با هم در می آمیزند. صبح گاهان آردهایی را که به نجاست آلوده شده جمع می کنند، در میان خود تقسیم می کنند و از آن ها نان می پزند و آن نان را مانند طعام مقدسی می خورند. در میان این طایفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد و زنان جوان قابل معاشرتند و همین که زن پیر شد او را از جرگه خود بیرون می کنند. » <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص115</ref>
 مطلب مذکور بسیار بعید به نظر می رسد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۲
سطر ۷:		سطر ۷:

	[[محمد جواد مشکور]] مأخذ خویش را روزنامه اطلاعات به نقل از روزنامه [[مصر]]ی البلاغ، شماره 3270 معرفی می کند.		[[محمد جواد مشکور]] مأخذ خویش را روزنامه اطلاعات به نقل از روزنامه [[مصر]]ی البلاغ، شماره 3270 معرفی می کند.
		+
		+	== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۰۹
(بدون تفاوت)