همّتیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۶

2019-07-18T08:26:52Z

Admin در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۵

2019-07-18T08:25:07Z

Admin در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۸

2019-07-10T06:58:19Z

Admin در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۶

2019-07-10T06:56:18Z

Admin در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۶

2019-07-10T06:56:04Z

Admin در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۴

2019-07-10T06:54:47Z

Aabbc84: «همّتیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-25T09:41:47Z

«همّتیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Aabbc84: صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه بیرامیه. دانشنامه جهان اسلام می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است...» ایجاد کرد

2015-05-25T09:41:27Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه بیرامیه. دانشنامه جهان اسلام می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[صوفیه بیرامیه]].

[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که حاجی بیرام ولی در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.

[[بیرامیه]] به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو آق شمس الدین (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو عمردَده [[بورسا]] یی (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه]] [[بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها عزیزمحمود هدایی (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش ابراهیم تنوری، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی محمد محیی الـدین (م:922ق)، پـدر شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی (م: 982ق) است. همت افندی، مـؤسس شاخـه [[همّتیه]]، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] شهری در [[ترکیه]]. این شهر سابقاً به همراه [[تارس]]، [[انطاکیه]] خوانده می شده است. نام این شهر به فتح الف و دال و نون ضبط شده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل همین عنوان</ref> و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[ اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی]] ازنیقی است، شعبـه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
-بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه همّتیه، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه همّتیه، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
-بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه همّتیه، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] شهری در [[ترکیه]]. این شهر سابقاً به همراه [[تارس]]، [[انطاکیه]] خوانده می شده است. نام این شهر به فتح الف و دال و نون ضبط شده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل همین عنوان</ref> و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه همّتیه، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
-بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه [[همّتیه]]، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] شهری در [[ترکیه]]. این شهر سابقاً به همراه [[تارس]]، [[انطاکیه]] خوانده می شده است. نام این شهر به فتح الف و دال و نون ضبط شده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل همین عنوان</ref> و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه همّتیه، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] شهری در [[ترکیه]]. این شهر سابقاً به همراه [[تارس]]، [[انطاکیه]] خوانده می شده است. نام این شهر به فتح الف و دال و نون ضبط شده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل همین عنوان</ref> و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه بیرامیه]].
-[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]]معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
+[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
 بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه [[همّتیه]]، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] شهری در [[ترکیه]]. این شهر سابقاً به همراه [[تارس]]، [[انطاکیه]] خوانده می شده است. نام این شهر به فتح الف و دال و نون ضبط شده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل همین عنوان</ref> و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه بیرامیه]].
-[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
+[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «بیرامیه نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]]معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
 بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینـان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفـای افتاده (م: 988ق) تـأسیس کرد. پس از آق شمس الـدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الـدین]] (م:922ق)، پـدر [[شیخ الاسلام ابوالسعـود عمـادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مـؤسس شاخـه [[همّتیه]]، نیـز از خلفای آق شمس الدین بـود که در حوالی [[ادنه]] شهری در [[ترکیه]]. این شهر سابقاً به همراه [[تارس]]، [[انطاکیه]] خوانده می شده است. نام این شهر به فتح الف و دال و نون ضبط شده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل همین عنوان</ref> و [[مرعش]] شهری در منطقه [[شام]] و بلاد [[روم]] است. نام این شهر به فتح میم، سکون راء و فتح عین ضبط شده است. <ref> [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج4، ص249</ref> طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبـه ای از بیرامیه شمرده اند.» <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۴۱
(بدون تفاوت)