نیاسیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۰۱

2020-01-12T12:01:07Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۵

2019-08-01T13:35:18Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۴

2019-08-01T13:34:35Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۱

2019-08-01T13:31:42Z

Aabbc84: «نیاسیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-23T16:01:56Z

«نیاسیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Aabbc84: صفحه‌ای تازه حاوی «(یا: نیسیه) از صوفیه تیجانیه. فرهنگ نامه فرقه های اسلامی، فرهنگ نامه...» ایجاد کرد

2015-05-23T16:01:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «(یا: نیسیه) از صوفیه تیجانیه. <ref> فرهنگ نامه فرقه های اسلامی، فرهنگ نامه...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

(یا: نیسیه)

از [[صوفیه تیجانیه]]. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]] ایشان را نیسیه معرفی کرده است و مؤسس این فرقه را برخلاف [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، شیخ عبدالله انیاس ضبط نموده است.شریف یحیی الامین، ص285</ref>

ایشان منسوب به شیخ ابراهیم نیاس از مشایخ [[سنگال]] می باشند.

[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی [[الجزایر]]ی به نام ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی (م:1230هـ.ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. [[تیجانیه]] طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. عُمَریه، که منسوب به حاج عمر بن ساعد تال (م:1281هـ.ق) و مربوط خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان وُلوفِ حاج مالک سی (م:1302هـ.ش) در [[سنگال]] و بخشی های مختلف غرب [[آفریقا]] ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را ابراهیم نیاس (م:1354هـ.ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. حافظیه، که آن را محمدحافظ ولی مختار (م:1247هـ.ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر [[موریتانی]]، در [[نیجریه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را احمدو بامبا (م:1306هـ.ش) در [[سنگال]] تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و [[قادریه]] است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>

==پانویس==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ایشان منسوب به شیخ [[ابراهیم نیاس]] از مشایخ [[سنگال]] می باشند.
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « تیجانیه را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف [[غرب آفریقا]]ست؛ سوم. نیاسیه یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « تیجانیه را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. نیاسیه یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ایشان منسوب به شیخ [[ابراهیم نیاس]] از مشایخ [[سنگال]] می باشند.
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « تیجانیه را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف [[غرب آفریقا]]ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « تیجانیه را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف [[غرب آفریقا]]ست؛ سوم. نیاسیه یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ایشان منسوب به شیخ [[ابراهیم نیاس]] از مشایخ [[سنگال]] می باشند.
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی [[الجزایر]]ی به نام ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی (م:1230هـ.ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. [[تیجانیه]] طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. عُمَریه، که منسوب به حاج عمر بن ساعد تال (م:1281هـ.ق) و مربوط خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان وُلوفِ حاج مالک سی (م:1302هـ.ش) در [[سنگال]] و بخشی های مختلف غرب [[آفریقا]] ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را ابراهیم نیاس (م:1354هـ.ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. حافظیه، که آن را محمدحافظ ولی مختار (م:1247هـ.ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر [[موریتانی]]، در [[نیجریه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را احمدو بامبا (م:1306هـ.ش) در [[سنگال]] تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و [[قادریه]] است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « تیجانیه را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف [[غرب آفریقا]]ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-(یا: نیسیه)
+یا: [[نیسیه]]
-از [[صوفیه تیجانیه]]. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]] ایشان را نیسیه معرفی کرده است و مؤسس این فرقه را برخلاف [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، شیخ عبدالله انیاس ضبط نموده است.شریف یحیی الامین، ص285</ref>
+از [[صوفیه تیجانیه]]. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص285</ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]] ایشان را نیسیه معرفی کرده است و مؤسس این فرقه را برخلاف دائرة المعارف بزرگ اسلامی، شیخ [[عبدالله انیاس]] ضبط نموده است.
-ایشان منسوب به شیخ ابراهیم نیاس از مشایخ [[سنگال]] می باشند.
+ایشان منسوب به شیخ [[ابراهیم نیاس]] از مشایخ [[سنگال]] می باشند.
 [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی [[الجزایر]]ی به نام ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی (م:1230هـ.ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. [[تیجانیه]] طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. عُمَریه، که منسوب به حاج عمر بن ساعد تال (م:1281هـ.ق) و مربوط خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان وُلوفِ حاج مالک سی (م:1302هـ.ش) در [[سنگال]] و بخشی های مختلف غرب [[آفریقا]] ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را ابراهیم نیاس (م:1354هـ.ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. حافظیه، که آن را محمدحافظ ولی مختار (م:1247هـ.ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر [[موریتانی]]، در [[نیجریه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را احمدو بامبا (م:1306هـ.ش) در [[سنگال]] تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و [[قادریه]] است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۶:۰۱
(بدون تفاوت)