نوربخشیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۰۲

2019-08-02T11:02:59Z

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۸

2019-08-02T10:58:03Z

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۱

2019-08-02T10:51:11Z

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۹

2018-08-02T09:49:39Z

Aabbc84: «نوربخشیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-23T12:35:16Z

«نوربخشیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Aabbc84: صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه کبراویه. ریاض السیاحة، زین العابدین شیروانی، ص 131 و 338 / فر...» ایجاد کرد

2015-05-23T12:35:05Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه کبراویه. <ref> ریاض السیاحة، زین العابدین شیروانی، ص 131 و 338 / فر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[صوفیه کبراویه]]. <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص 131 و 338 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص318 / [[الفکر الشیعی و النزعات الصوفیة حتی مطلع القرن الثانی عشر]]، [[کامل مصطفی الشیبی]]، ص419 / [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص986</ref>

[[لویی ماسینیون]] ایشان را فرع [[صوفیه کبراویه]] در [[خراسان]] معرفی می کند. ایشان پیروان محمد نوربخش (م:1465میلادی) می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص185</ref>

[[تری مینگهام]] می نویسد: « [[نوربخشیه]]، فرعی است در [[خراسان]] و از محمد بن عبدالله موسوم به نوربخش (م: 869هـ.ق) مشتق شده است. وی شاگرد اسحاق ختلانی بوده که اعتقادات شیعی داشته است. از وی دو طریقه منشعب شده است یکی توسط پسرش قاسم فیض بخشی و دیگری توسط شمس الدین محمد لاهیجی (م:912هـ.ق) که در [[شیراز]] خانقاه داشته است. لازم به ذکر است که جریان لاهیجی استقلال یافته و از طریقت [[نوربخشیه]] مستقل شده و طریقت [[نوربخشیه]] توسط پسر نوربخش ادامه یافته است.» <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص103</ref> [[محمد کریم خراسانی]] در [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]] از کبراوی بودن ایشان سخنی به میان نیاورده و می گوید: «سلاسل منشعبه از سلسله معروف کرخی، چهارده یا شانزده سلسله است. [[نوربخشیه]]، [[صفویه]]، [[ذهبیه]] کبری، [[ذهبیه]] [[اغتشاشیه]]، [[بکتاشیه]]، [[رفاعیه]]، [[نقشبندیه]]، [[پیرجمالیه]]، [[قونویه]]، سلسله [[پیرحاجات خواجه عبدالله]]، [[شاذلیه]]، [[خلوتیان]]، [[سیاریه]]، [[سهروردیه]]، ( و این ها چهارفرقه اند: [[عماریه]]، [[قطبیه]]، [[قاهریه]]، [[عبداللهیه]] ) و سلسله [[شاه نعمت اللهیه]].» <ref> [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، [[محمد کریم خراسانی]]، ص75</ref>

[[غلامحسن مصاحب]] می نویسد: « [[نوربخشیه]] عنوان دسته ای از سلسله [[معروفیه]] است که بعد از خواجه اسحاق ختلانی به موجب وصیت او مرید نوربخش شدند. در مقابل [[ذهبیه]] که پیروی از میرشهاب الدین عبدالله برزش آبادی کردند. چون سید محمد نوربخش مدعی خلافت و مهدویت نیز بود، [[نوربخشیه]] در واقع تا حدی مثل [[جوریه]] <ref>اتباع شیخ حسن جوری</ref> و قزلباش <ref>اتباع [[صفی الدین اردبیلی]] و اخلاف او</ref> اغراض سیاسی نیز داشتند. و طریقه آن ها تلفیقی بین تسنن و [[تشیع]] و در حقیقت نوعی [[تصوف]] آمیخته با مبانی [[تشیع]] به شمار می آمد. با آن که [[نوربخشیه]] مقارن اوایل عهد [[صفویه]] در [[ایران]] وجود داشته، و حتی در [[ری]] از نفوذ و قدرت هم خالی نبوده اند، ظاهراً به سبب مزید قدرت [[صفویه]] و رسمیت یافتن مذهب [[شیعه]] کار آن ها در [[ایران]] پیشرفتی نکرد، ولی میرشمس الدین نامی از مشایخ [[نوربخشیه]] که شاگرد شاه قاسم فیض بخش بود، مقارن آن ایام به [[هند]] رفت و در [[کشمیر]] پیروانی یافت. گرچه چندی بعد به سبب مخالفت علمای سنی، [[نوربخشیه]] در [[کشمیر]] مورد تکفیر و تعقیب واقع شدند، باز عده قابل ملاحظه ای از آن ها، در آن ولایت باقی ماندند. در بین مشاهیر [[نوربخشیه]] [[ایران]] نام اسیری لاهیجی <ref>شارح گلشن راز</ref> را مخصوصاً باید ذکر کرد که از مریدان سید محمد نوربخش بوده است و ظاهراً بیشتر از جهت [[تصوف]] به او انتساب داشته است. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج3، ص2072</ref>

[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «ایشان سلسله خود را به کمیل بن زیاد (م:82هـ.ق) می رسانند... این سلسله بعدها به سبب پیروی از سید محمد نوربخش معروف به [[نوربخشیه]] شدند. وی مرید خواجه اسحاق ختلانی بوده و مذهب [[تشیع]] داشت و یک سری از [[ اهل سنت]] سلسله [[کبراویه]] را به [[تشیع]] سوق داد... این سلسله از قرن یازدهم هجری شهرت بیشتری یافت.» <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص321</ref>

==پانویس==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 <ref> [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، [[محمد کریم خراسانی]]، ص75</ref>
-[[غلامحسین مصاحب]] می نویسد: « نوربخشیه عنوان دسته ای از سلسله [[معروفیه]] است که بعد از خواجه اسحاق ختلانی به موجب وصیت او مرید نوربخش شدند. در مقابل [[ذهبیه]] که پیروی از میرشهاب الدین عبدالله برزش آبادی کردند. چون سید محمد نوربخش مدعی خلافت و مهدویت نیز بود، [[نوربخشیه]] در واقع تا حدی مثل [[جوریه]] <ref>اتباع شیخ حسن جوری</ref> و قزلباش <ref>اتباع [[صفی الدین اردبیلی]] و اخلاف او</ref> اغراض سیاسی نیز داشتند. و طریقه آن ها تلفیقی بین تسنن و [[تشیع]] و در حقیقت نوعی [[تصوف]] آمیخته با مبانی [[تشیع]] به شمار می آمد. با آن که [[نوربخشیه]] مقارن اوایل عهد [[صفویه]] در [[ایران]] وجود داشته، و حتی در [[ری]] از نفوذ و قدرت هم خالی نبوده اند، ظاهراً به سبب مزید قدرت [[صفویه]] و رسمیت یافتن مذهب [[شیعه]] کار آن ها در [[ایران]] پیشرفتی نکرد، ولی میرشمس الدین نامی از مشایخ [[نوربخشیه]] که شاگرد شاه قاسم فیض بخش بود، مقارن آن ایام به [[هند]] رفت و در [[کشمیر]] پیروانی یافت. گرچه چندی بعد به سبب مخالفت علمای سنی، [[نوربخشیه]] در [[کشمیر]] مورد تکفیر و تعقیب واقع شدند، باز عده قابل ملاحظه ای از آن ها، در آن ولایت باقی ماندند. در بین مشاهیر [[نوربخشیه]] [[ایران]] نام اسیری لاهیجی <ref>شارح گلشن راز</ref> را مخصوصاً باید ذکر کرد که از مریدان سید محمد نوربخش بوده است و ظاهراً بیشتر از جهت [[تصوف]] به او انتساب داشته است. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج3، ص2072</ref>
+[[غلامحسین مصاحب]] می نویسد: « نوربخشیه عنوان دسته ای از سلسله [[معروفیه (همان کرخیه)|معروفیه]] است که بعد از خواجه اسحاق ختلانی به موجب وصیت او مرید نوربخش شدند. در مقابل [[ذهبیه]] که پیروی از [[میرشهاب الدین عبدالله برزش آبادی]] کردند. چون سید محمد نوربخش مدعی خلافت و مهدویت نیز بود، نوربخشیه در واقع تا حدی مثل [[جوریه]] (اتباع شیخ حسن جوری) و [[قزلباش]] (اتباع [[صفی الدین اردبیلی]] و اخلاف او) اغراض سیاسی نیز داشتند. و طریقه آن ها تلفیقی بین تسنن و [[تشیع]] و در حقیقت نوعی [[تصوف]] آمیخته با مبانی تشیع به شمار می آمد. با آن که نوربخشیه مقارن اوایل عهد صفویه در [[ایران]] وجود داشته، و حتی در [[ری]] از نفوذ و قدرت هم خالی نبوده اند، ظاهراً به سبب مزید قدرت صفویه و رسمیت یافتن مذهب [[شیعه]] کار آن ها در ایران پیشرفتی نکرد، ولی میرشمس الدین نامی از مشایخ نوربخشیه که شاگرد [[شاه قاسم فیض بخش]] بود، مقارن آن ایام به [[هند]] رفت و در [[کشمیر]] پیروانی یافت. گرچه چندی بعد به سبب مخالفت علمای سنی، نوربخشیه در کشمیر مورد تکفیر و تعقیب واقع شدند، باز عده قابل ملاحظه ای از آن ها، در آن ولایت باقی ماندند. در بین مشاهیر نوربخشیه ایران نام [[اسیری لاهیجی]] (شارح گلشن راز) را مخصوصاً باید ذکر کرد که از مریدان سید محمد نوربخش بوده است و ظاهراً بیشتر از جهت تصوف به او انتساب داشته است. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج3، ص2072</ref>
-[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «ایشان سلسله خود را به کمیل بن زیاد (م:82هـ.ق) می رسانند... این سلسله بعدها به سبب پیروی از سید محمد نوربخش معروف به [[نوربخشیه]] شدند. وی مرید خواجه اسحاق ختلانی بوده و مذهب [[تشیع]] داشت و یک سری از [[ اهل سنت]] سلسله [[کبراویه]] را به [[تشیع]] سوق داد... این سلسله از قرن یازدهم هجری شهرت بیشتری یافت.» <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص321</ref>
+[[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «ایشان سلسله خود را به [[کمیل بن زیاد]] (م:82هـ.ق) می رسانند... این سلسله بعدها به سبب پیروی از سید محمد نوربخش معروف به نوربخشیه شدند. وی مرید خواجه اسحاق ختلانی بوده و مذهب تشیع داشت و یک سری از [[اهل سنت]] سلسله کبراویه را به تشیع سوق داد... این سلسله از قرن یازدهم هجری شهرت بیشتری یافت.» <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص321</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[تری مینگهام]] می نویسد: « نوربخشیه، فرعی است در خراسان و از محمد بن عبدالله موسوم به نوربخش (م: 869هـ.ق) مشتق شده است. وی شاگرد [[اسحاق ختلانی]] بوده که اعتقادات شیعی داشته است. از وی دو طریقه منشعب شده است یکی توسط پسرش [[قاسم فیض بخشی]] و دیگری توسط [[شمس الدین محمد لاهیجی]] (م:912هـ.ق) که در [[شیراز]] خانقاه داشته است. لازم به ذکر است که جریان لاهیجی استقلال یافته و از طریقت نوربخشیه مستقل شده و طریقت نوربخشیه توسط پسر نوربخش ادامه یافته است.» <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص103</ref>
-[[محمد کریم خراسانی]] در [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]] از کبراوی بودن ایشان سخنی به میان نیاورده و می گوید: «سلاسل منشعبه از سلسله [[معروف کرخی]]، چهارده یا شانزده سلسله است. نوربخشیه، [[صفویه]]، [[ذهبیه کبری]]، [[ذهبیه اغتشاشیه]]، [[بکتاشیه]]، [[رفاعیه]]، [[نقشبندیه]]، [[پیرجمالیه]]، [[قونویه]]، سلسله [[پیرحاجات خواجه عبدالله]]، [[شاذلیه]]، [[خلوتیان]]، [[سیاریه]]، [[سهروردیه]]، ( و این ها چهارفرقه اند: [[عَمّاریه (از سهروردیه)|عَمّاریه]]، قطبیه، [[قاهریه]]، [[عبدالّلهیه (از سهروردیه)|عبداللهیه]].» <ref> [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، [[محمد کریم خراسانی]]، ص75</ref>
+[[محمد کریم خراسانی]] در [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]] از کبراوی بودن ایشان سخنی به میان نیاورده و می گوید: «سلاسل منشعبه از سلسله [[معروف کرخی]]، چهارده یا شانزده سلسله است. نوربخشیه، [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]]، [[ذهبیه کبری]]، [[ذهبیه اغتشاشیه]]، [[بکتاشیه (بکتاشیه)|بکتاشیه]]،[[رفاعیه]]، [[نقشبندیه]]، [[پیر جمالیه]]، [[قونویه]]، سلسله [[پیرحاجات خواجه عبدالله]]، [[شاذلیه]]، [[خلوتیان]]، [[سیاریه]]، [[سهروردیه]]، ( و این ها چهارفرقه اند: [[عَمّاریه (از سهروردیه)|عَمّاریه]]، [[قطبیه]]، [[قاهریه]]، [[عبدالّلهیه (از سهروردیه)|عبداللهیه]].) و سلسله [[شاه نعمةاللهیه]]
-[[غلامحسین مصاحب]] می نویسد: « [[نوربخشیه]] عنوان دسته ای از سلسله [[معروفیه]] است که بعد از خواجه اسحاق ختلانی به موجب وصیت او مرید نوربخش شدند. در مقابل [[ذهبیه]] که پیروی از میرشهاب الدین عبدالله برزش آبادی کردند. چون سید محمد نوربخش مدعی خلافت و مهدویت نیز بود، [[نوربخشیه]] در واقع تا حدی مثل [[جوریه]] <ref>اتباع شیخ حسن جوری</ref> و قزلباش <ref>اتباع [[صفی الدین اردبیلی]] و اخلاف او</ref> اغراض سیاسی نیز داشتند. و طریقه آن ها تلفیقی بین تسنن و [[تشیع]] و در حقیقت نوعی [[تصوف]] آمیخته با مبانی [[تشیع]] به شمار می آمد. با آن که [[نوربخشیه]] مقارن اوایل عهد [[صفویه]] در [[ایران]] وجود داشته، و حتی در [[ری]] از نفوذ و قدرت هم خالی نبوده اند، ظاهراً به سبب مزید قدرت [[صفویه]] و رسمیت یافتن مذهب [[شیعه]] کار آن ها در [[ایران]] پیشرفتی نکرد، ولی میرشمس الدین نامی از مشایخ [[نوربخشیه]] که شاگرد شاه قاسم فیض بخش بود، مقارن آن ایام به [[هند]] رفت و در [[کشمیر]] پیروانی یافت. گرچه چندی بعد به سبب مخالفت علمای سنی، [[نوربخشیه]] در [[کشمیر]] مورد تکفیر و تعقیب واقع شدند، باز عده قابل ملاحظه ای از آن ها، در آن ولایت باقی ماندند. در بین مشاهیر [[نوربخشیه]] [[ایران]] نام اسیری لاهیجی <ref>شارح گلشن راز</ref> را مخصوصاً باید ذکر کرد که از مریدان سید محمد نوربخش بوده است و ظاهراً بیشتر از جهت [[تصوف]] به او انتساب داشته است. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج3، ص2072</ref>
+[[غلامحسین مصاحب]] می نویسد: « نوربخشیه عنوان دسته ای از سلسله [[معروفیه]] است که بعد از خواجه اسحاق ختلانی به موجب وصیت او مرید نوربخش شدند. در مقابل [[ذهبیه]] که پیروی از میرشهاب الدین عبدالله برزش آبادی کردند. چون سید محمد نوربخش مدعی خلافت و مهدویت نیز بود، [[نوربخشیه]] در واقع تا حدی مثل [[جوریه]] <ref>اتباع شیخ حسن جوری</ref> و قزلباش <ref>اتباع [[صفی الدین اردبیلی]] و اخلاف او</ref> اغراض سیاسی نیز داشتند. و طریقه آن ها تلفیقی بین تسنن و [[تشیع]] و در حقیقت نوعی [[تصوف]] آمیخته با مبانی [[تشیع]] به شمار می آمد. با آن که [[نوربخشیه]] مقارن اوایل عهد [[صفویه]] در [[ایران]] وجود داشته، و حتی در [[ری]] از نفوذ و قدرت هم خالی نبوده اند، ظاهراً به سبب مزید قدرت [[صفویه]] و رسمیت یافتن مذهب [[شیعه]] کار آن ها در [[ایران]] پیشرفتی نکرد، ولی میرشمس الدین نامی از مشایخ [[نوربخشیه]] که شاگرد شاه قاسم فیض بخش بود، مقارن آن ایام به [[هند]] رفت و در [[کشمیر]] پیروانی یافت. گرچه چندی بعد به سبب مخالفت علمای سنی، [[نوربخشیه]] در [[کشمیر]] مورد تکفیر و تعقیب واقع شدند، باز عده قابل ملاحظه ای از آن ها، در آن ولایت باقی ماندند. در بین مشاهیر [[نوربخشیه]] [[ایران]] نام اسیری لاهیجی <ref>شارح گلشن راز</ref> را مخصوصاً باید ذکر کرد که از مریدان سید محمد نوربخش بوده است و ظاهراً بیشتر از جهت [[تصوف]] به او انتساب داشته است. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج3، ص2072</ref>
 [[محمد جواد مشکور]] می نویسد: «ایشان سلسله خود را به کمیل بن زیاد (م:82هـ.ق) می رسانند... این سلسله بعدها به سبب پیروی از سید محمد نوربخش معروف به [[نوربخشیه]] شدند. وی مرید خواجه اسحاق ختلانی بوده و مذهب [[تشیع]] داشت و یک سری از [[ اهل سنت]] سلسله [[کبراویه]] را به [[تشیع]] سوق داد... این سلسله از قرن یازدهم هجری شهرت بیشتری یافت.» <ref> [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص321</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه کبراویه]]. <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص 131 و 338 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص318 / [[الفکر الشیعی و النزعات الصوفیة حتی مطلع القرن الثانی عشر]]، [[کامل مصطفی الشیبی]]، ص419 / [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص986</ref>
-[[لویی ماسینیون]] ایشان را فرع [[صوفیه کبراویه]] در [[خراسان]] معرفی می کند. ایشان پیروان محمد نوربخش (م:1465میلادی) می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص185</ref>
+[[لویی ماسینیون]] ایشان را فرع صوفیه کبراویه در [[خراسان]] معرفی می کند. ایشان پیروان [[محمد نوربخش]] (م:1465میلادی) می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص185</ref>
-[[تری مینگهام]] می نویسد: « [[نوربخشیه]]، فرعی است در [[خراسان]] و از محمد بن عبدالله موسوم به نوربخش (م: 869هـ.ق) مشتق شده است. وی شاگرد اسحاق ختلانی بوده که اعتقادات شیعی داشته است. از وی دو طریقه منشعب شده است یکی توسط پسرش قاسم فیض بخشی و دیگری توسط شمس الدین محمد لاهیجی (م:912هـ.ق) که در [[شیراز]] خانقاه داشته است. لازم به ذکر است که جریان لاهیجی استقلال یافته و از طریقت [[نوربخشیه]] مستقل شده و طریقت [[نوربخشیه]] توسط پسر نوربخش ادامه یافته است.» <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص103</ref> [[محمد کریم خراسانی]] در [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]] از کبراوی بودن ایشان سخنی به میان نیاورده و می گوید: «سلاسل منشعبه از سلسله معروف کرخی، چهارده یا شانزده سلسله است. [[نوربخشیه]]، [[صفویه]]، [[ذهبیه]] کبری، [[ذهبیه]] [[اغتشاشیه]]، [[بکتاشیه]]، [[رفاعیه]]، [[نقشبندیه]]، [[پیرجمالیه]]، [[قونویه]]، سلسله [[پیرحاجات خواجه عبدالله]]، [[شاذلیه]]، [[خلوتیان]]، [[سیاریه]]، [[سهروردیه]]، ( و این ها چهارفرقه اند: [[عماریه]]، [[قطبیه]]، [[قاهریه]]، [[عبداللهیه]] ) و سلسله [[شاه نعمت اللهیه]].» <ref> [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، [[محمد کریم خراسانی]]، ص75</ref>
+[[تری مینگهام]] می نویسد: « نوربخشیه، فرعی است در خراسان و از محمد بن عبدالله موسوم به نوربخش (م: 869هـ.ق) مشتق شده است. وی شاگرد [[اسحاق ختلانی]] بوده که اعتقادات شیعی داشته است. از وی دو طریقه منشعب شده است یکی توسط پسرش [[قاسم فیض بخشی]] و دیگری توسط [[شمس الدین محمد لاهیجی]] (م:912هـ.ق) که در [[شیراز]] خانقاه داشته است. لازم به ذکر است که جریان لاهیجی استقلال یافته و از طریقت نوربخشیه مستقل شده و طریقت نوربخشیه توسط پسر نوربخش ادامه یافته است.» <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص103</ref>
 [[غلامحسین مصاحب]] می نویسد: « [[نوربخشیه]] عنوان دسته ای از سلسله [[معروفیه]] است که بعد از خواجه اسحاق ختلانی به موجب وصیت او مرید نوربخش شدند. در مقابل [[ذهبیه]] که پیروی از میرشهاب الدین عبدالله برزش آبادی کردند. چون سید محمد نوربخش مدعی خلافت و مهدویت نیز بود، [[نوربخشیه]] در واقع تا حدی مثل [[جوریه]] <ref>اتباع شیخ حسن جوری</ref> و قزلباش <ref>اتباع [[صفی الدین اردبیلی]] و اخلاف او</ref> اغراض سیاسی نیز داشتند. و طریقه آن ها تلفیقی بین تسنن و [[تشیع]] و در حقیقت نوعی [[تصوف]] آمیخته با مبانی [[تشیع]] به شمار می آمد. با آن که [[نوربخشیه]] مقارن اوایل عهد [[صفویه]] در [[ایران]] وجود داشته، و حتی در [[ری]] از نفوذ و قدرت هم خالی نبوده اند، ظاهراً به سبب مزید قدرت [[صفویه]] و رسمیت یافتن مذهب [[شیعه]] کار آن ها در [[ایران]] پیشرفتی نکرد، ولی میرشمس الدین نامی از مشایخ [[نوربخشیه]] که شاگرد شاه قاسم فیض بخش بود، مقارن آن ایام به [[هند]] رفت و در [[کشمیر]] پیروانی یافت. گرچه چندی بعد به سبب مخالفت علمای سنی، [[نوربخشیه]] در [[کشمیر]] مورد تکفیر و تعقیب واقع شدند، باز عده قابل ملاحظه ای از آن ها، در آن ولایت باقی ماندند. در بین مشاهیر [[نوربخشیه]] [[ایران]] نام اسیری لاهیجی <ref>شارح گلشن راز</ref> را مخصوصاً باید ذکر کرد که از مریدان سید محمد نوربخش بوده است و ظاهراً بیشتر از جهت [[تصوف]] به او انتساب داشته است. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج3، ص2072</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۳۵
(بدون تفاوت)