نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۴۹

2019-03-14T13:49:54Z

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۴۹

2019-03-14T13:49:25Z

Rahim: «نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-27T10:54:48Z

«نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Rahim: صفحه‌ای تازه حاوی «ابوحنیفه نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی ک...» ایجاد کرد

2015-05-27T10:54:39Z

صفحه‌ای تازه حاوی «ابوحنیفه نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی ک...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[ابوحنیفه]] نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی که از [[موالی]] بوده در سال 80 هجری قمری در [[کوفه]] و در خانواده ای مسلمان به دنیا آمده است. پدر بزرگ وی که نامش را «زوطی بن ماه» ضبط کرده اند احتمالاًً در جریان فتح [[خراسان]] به اسارت درآمده و سپس مسلمان شده است. [[ابوحنیفه]] که ایرانی الاصل مي‌باشد، در جوانی به فروش پارچه های ابریشمی اشتغال داشته و علی رغم ارتباط علمی با اکثر علمای [[کوفه]]، به مدت هیجده سال شاگرد محضر حماد بن ابی سلیمان بوده است. وی هم چنین سفرهایی به [[حجاز]] و [[بصره]] داشته و از اساتید آن جا نیز [[بهره]] گرفته است. درک محضر حضرت [[امام محمد باقر]] علیه السلام نیز در همین سفرها حاصل آمده است. وی پس از مرگ حماد بن سلیمان از جایگاه اجتماعی خاصی [[بهره]] گرفته و مرجع صدور فتوا در [[کوفه]] مي‌شود. در سال های پایانی خلافت امویان، [[ابوحنیفه]] به عنوان فقیهی مخالف با فساد دستگاه حکومتی شناخته مي‌شود. تا جایی که وی، پنهانی به یاری زید بن [[علی علیه السلام]] در قیام سال های 121 و 122 هجری قمری اقدام مي‌نماید و سال ها بعد (129هـ. ق) علی رغم فشار شدید حکومت اموی مبنی بر پذیرش مسند قضاوت در [[عراق]]، وی از این امر سر باز زده و به [[مکه]] مي‌گریزد و تا سقوط امویان در آن شهر ساکن مي‌شود. وی هم چنین با خلفای عباسی (سفاح و منصور) بیعت نکرده و ضمن حضور در [[عراق]] به مخالفت خاموش با ایشان مي‌پردازد تا جایی که در سال 145 هجری قمری در ضمن قیام ابراهیم بن عبدالله حسنی که از امامان [[زیدیه]] [[بصره]] بوده، از نفوذ خویش در تأیید این قیام [[بهره]] مي‌گیرد. وی بعدها (147هـ. ق) در مقابل اجبار منصور به پذیرش منصب قضاوت [[بغداد]]، مقاومت مي‌کند و سرانجام به علتی که معلوم نیست، در سال 150 هجری قمری او را از [[کوفه]] به [[بغداد]] فراخوانده و محبوس مي‌سازند و وی پس از چند روز در زندان وفات کرده و در [[بغداد]] مدفون مي‌شود. برخی مرگ وی را در اثر زهر مي‌دانند. [[ابوحنیفه]] علاوه بر آن که مکتب فقهی بزرگی را تأسیس کرده به عنوان [[عالمی]] در امور اعتقادی شناخته مي‌شود و هرچند مبانی کلامی وی را مي‌توان به عنوان [[مرجئه]] معتدل معرفی کرد ولی ظاهراً وی [[حقانیت]] [[امام علی علیه السلام]] در جنگ هایش را قبول داشته است. [[ابوحنیفه]] را برخی زیدی دانسته اند که ظاهراً ناشی از دفاع وی از قیام زیدیان است. [[ابوحنیفه]] در مباحث فقهی مؤسس مذهب اصحاب رأی است و همین امر موجب اختلاف وی با [[اهل حدیث]] شده است و لذا مکتب فقهی وی در محدوده [[عراق]] و [[حجاز]] که تحت نفوذ [[اصحاب حدیث]] بوده، چندان شیوعی نمی یابد و در مشرق سرزمین های اسلامی چنین امری محقق مي‌شود. <ref>الامام الصادق و المذاهب الاربعة، ج1، ص160 / [[تاریخ بغداد]]، [[خطیب بغدادی]]، ج13، ص323 / [[تهذیب الکمال فی اسماء الرجال]]، [[جمال الدین مزی]]، ج29، ص417 / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج6، ص529 / [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 5، ص379 / [[موسوعة طبقات الفقهاء]]، [[آیت الله جعفر سبحانی]]، ج2، ص 585</ref>

==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۴۹
سطر ۱:		سطر ۱:
−	[[ابوحنیفه]] نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی که از موالی بوده در سال 80 هجری قمری در [[کوفه]] و در خانواده ای مسلمان به دنیا آمده است. پدر بزرگ وی که نامش را «[[زوطی بن ماه]]» ضبط کرده اند احتمالاًً در جریان فتح [[خراسان]] به اسارت درآمده و سپس مسلمان شده است. ابوحنیفه که ایرانی الاصل مي‌باشد، در جوانی به فروش پارچه های ابریشمی اشتغال داشته و علی رغم ارتباط علمی با اکثر علمای کوفه، به مدت هیجده سال شاگرد محضر [[حماد بن ابی سلیمان]] بوده است. وی هم چنین سفرهایی به [[حجاز]] و [[بصره]] داشته و از اساتید آن جا نیز بهره گرفته است. درک محضر حضرت [[امام محمد باقر]] (علیه السلام) نیز در همین سفرها حاصل آمده است. وی پس از مرگ حماد بن سلیمان از جایگاه اجتماعی خاصی بهره گرفته و مرجع صدور فتوا در کوفه مي‌شود. در سال های پایانی خلافت امویان، ابوحنیفه به عنوان فقیهی مخالف با فساد دستگاه حکومتی شناخته مي‌شود. تا جایی که وی، پنهانی به یاری [[زید بن علی ~~علیه السلام~~]] در قیام سال های 121 و 122 هجری قمری اقدام مي‌نماید و سال ها بعد (129هـ. ق) علی رغم فشار شدید حکومت اموی مبنی بر پذیرش مسند قضاوت در [[عراق]]، وی از این امر سر باز زده و به [[مکه]] مي‌گریزد و تا سقوط امویان در آن شهر ساکن مي‌شود. وی هم چنین با خلفای عباسی ([[سفاح]] و منصور) بیعت نکرده و ضمن حضور در عراق به مخالفت خاموش با ایشان مي‌پردازد تا جایی که در سال 145 هجری قمری در ضمن قیام [[ابراهیم بن عبدالله حسنی ]] که از امامان [[زیدیه (از فرق شیعه)\|زیدیه]] بصره بوده، از نفوذ خویش در تأیید این قیام بهره مي‌گیرد. وی بعدها (147هـ. ق) در مقابل اجبار منصور به پذیرش منصب قضاوت [[بغداد]]، مقاومت مي‌کند و سرانجام به علتی که معلوم نیست، در سال 150 هجری قمری او را از کوفه به بغداد فراخوانده و محبوس مي‌سازند و وی پس از چند روز در زندان وفات کرده و در بغداد مدفون مي‌شود. برخی مرگ وی را در اثر زهر مي‌دانند. ابوحنیفه علاوه بر آن که مکتب فقهی بزرگی را تأسیس کرده به عنوان عالمی در امور اعتقادی شناخته مي‌شود و هرچند مبانی کلامی وی را مي‌توان به عنوان [[مرجئه]] معتدل معرفی کرد ولی ظاهراً وی حقانیت [[امام علی علیه السلام]] در جنگ هایش را قبول داشته است. ابوحنیفه را برخی زیدی دانسته اند که ظاهراً ناشی از دفاع وی از قیام زیدیان است. ابوحنیفه در مباحث فقهی مؤسس مذهب [[اصحاب رأی]] است و همین امر موجب اختلاف وی با [[اهل حدیث]] شده است و لذا مکتب فقهی وی در محدوده عراق و حجاز که تحت نفوذ اصحاب حدیث بوده، چندان شیوعی نمی یابد و در مشرق سرزمین های اسلامی چنین امری محقق مي‌شود. <ref>[[الامام الصادق و المذاهب الاربعة]]، ج1، ص160 / [[تاریخ بغداد]]، [[خطیب بغدادی]]، ج13، ص323 / [[تهذیب الکمال فی اسماء الرجال]]، [[جمال الدین مزی]]، ج29، ص417 / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج6، ص529 / [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 5، ص379 / [[موسوعة طبقات الفقهاء]]، [[آیت الله جعفر سبحانی]]، ج2، ص 585</ref>	+	[[ابوحنیفه]] نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی که از موالی بوده در سال 80 هجری قمری در [[کوفه]] و در خانواده ای مسلمان به دنیا آمده است. پدر بزرگ وی که نامش را «[[زوطی بن ماه]]» ضبط کرده اند احتمالاًً در جریان فتح [[خراسان]] به اسارت درآمده و سپس مسلمان شده است. ابوحنیفه که ایرانی الاصل مي‌باشد، در جوانی به فروش پارچه های ابریشمی اشتغال داشته و علی رغم ارتباط علمی با اکثر علمای کوفه، به مدت هیجده سال شاگرد محضر [[حماد بن ابی سلیمان]] بوده است. وی هم چنین سفرهایی به [[حجاز]] و [[بصره]] داشته و از اساتید آن جا نیز بهره گرفته است. درک محضر حضرت [[امام محمد باقر]] (علیه السلام) نیز در همین سفرها حاصل آمده است. وی پس از مرگ حماد بن سلیمان از جایگاه اجتماعی خاصی بهره گرفته و مرجع صدور فتوا در کوفه مي‌شود. در سال های پایانی خلافت امویان، ابوحنیفه به عنوان فقیهی مخالف با فساد دستگاه حکومتی شناخته مي‌شود. تا جایی که وی، پنهانی به یاری [[زید بن علی]] (علیه السلام) در قیام سال های 121 و 122 هجری قمری اقدام مي‌نماید و سال ها بعد (129هـ. ق) علی رغم فشار شدید حکومت اموی مبنی بر پذیرش مسند قضاوت در [[عراق]]، وی از این امر سر باز زده و به [[مکه]] مي‌گریزد و تا سقوط امویان در آن شهر ساکن مي‌شود. وی هم چنین با خلفای عباسی ([[سفاح]] و منصور) بیعت نکرده و ضمن حضور در عراق به مخالفت خاموش با ایشان مي‌پردازد تا جایی که در سال 145 هجری قمری در ضمن قیام [[ابراهیم بن عبدالله حسنی ]] که از امامان [[زیدیه (از فرق شیعه)\|زیدیه]] بصره بوده، از نفوذ خویش در تأیید این قیام بهره مي‌گیرد. وی بعدها (147هـ. ق) در مقابل اجبار منصور به پذیرش منصب قضاوت [[بغداد]]، مقاومت مي‌کند و سرانجام به علتی که معلوم نیست، در سال 150 هجری قمری او را از کوفه به بغداد فراخوانده و محبوس مي‌سازند و وی پس از چند روز در زندان وفات کرده و در بغداد مدفون مي‌شود. برخی مرگ وی را در اثر زهر مي‌دانند. ابوحنیفه علاوه بر آن که مکتب فقهی بزرگی را تأسیس کرده به عنوان عالمی در امور اعتقادی شناخته مي‌شود و هرچند مبانی کلامی وی را مي‌توان به عنوان [[مرجئه]] معتدل معرفی کرد ولی ظاهراً وی حقانیت [[امام علی علیه السلام]] در جنگ هایش را قبول داشته است. ابوحنیفه را برخی زیدی دانسته اند که ظاهراً ناشی از دفاع وی از قیام زیدیان است. ابوحنیفه در مباحث فقهی مؤسس مذهب [[اصحاب رأی]] است و همین امر موجب اختلاف وی با [[اهل حدیث]] شده است و لذا مکتب فقهی وی در محدوده عراق و حجاز که تحت نفوذ اصحاب حدیث بوده، چندان شیوعی نمی یابد و در مشرق سرزمین های اسلامی چنین امری محقق مي‌شود. <ref>[[الامام الصادق و المذاهب الاربعة]]، ج1، ص160 / [[تاریخ بغداد]]، [[خطیب بغدادی]]، ج13، ص323 / [[تهذیب الکمال فی اسماء الرجال]]، [[جمال الدین مزی]]، ج29، ص417 / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج6، ص529 / [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 5، ص379 / [[موسوعة طبقات الفقهاء]]، [[آیت الله جعفر سبحانی]]، ج2، ص 585</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۴۹
سطر ۱:		سطر ۱:
−	[[ابوحنیفه]] نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی که از [[موالی]] بوده در سال 80 هجری قمری در [[کوفه]] و در خانواده ای مسلمان به دنیا آمده است. پدر بزرگ وی که نامش را ~~«زوطی~~ بن ~~ماه»~~ ضبط کرده اند احتمالاًً در جریان فتح [[خراسان]] به اسارت درآمده و سپس مسلمان شده است. [[ابوحنیفه]] که ایرانی الاصل مي‌باشد، در جوانی به فروش پارچه های ابریشمی اشتغال داشته و علی رغم ارتباط علمی با اکثر علمای ~~[[کوفه]]،~~ به مدت هیجده سال شاگرد محضر حماد بن ابی سلیمان بوده است. وی هم چنین سفرهایی به [[حجاز]] و [[بصره]] داشته و از اساتید آن جا نیز [[بهره]] گرفته است. درک محضر حضرت [[امام محمد باقر]] علیه السلام نیز در همین سفرها حاصل آمده است. وی پس از مرگ حماد بن سلیمان از جایگاه اجتماعی خاصی [[بهره]] گرفته و مرجع صدور فتوا در [[کوفه]] مي‌شود. در سال های پایانی خلافت امویان، [[ابوحنیفه]] به عنوان فقیهی مخالف با فساد دستگاه حکومتی شناخته مي‌شود. تا جایی که وی، پنهانی به یاری ~~زید بن~~ [[علی علیه السلام]] در قیام سال های 121 و 122 هجری قمری اقدام مي‌نماید و سال ها بعد (129هـ. ق) علی رغم فشار شدید حکومت اموی مبنی بر پذیرش مسند قضاوت در [[عراق]]، وی از این امر سر باز زده و به [[مکه]] مي‌گریزد و تا سقوط امویان در آن شهر ساکن مي‌شود. وی هم چنین با خلفای عباسی (سفاح و منصور) بیعت نکرده و ضمن حضور در [[عراق]] به مخالفت خاموش با ایشان مي‌پردازد تا جایی که در سال 145 هجری قمری در ضمن قیام ابراهیم بن عبدالله حسنی که از امامان [[زیدیه]] [[بصره]] بوده، از نفوذ خویش در تأیید این قیام [[بهره]] مي‌گیرد. وی بعدها (147هـ. ق) در مقابل اجبار منصور به پذیرش منصب قضاوت [[بغداد]]، مقاومت مي‌کند و سرانجام به علتی که معلوم نیست، در سال 150 هجری قمری او را از [[کوفه]] به [[بغداد]] فراخوانده و محبوس مي‌سازند و وی پس از چند روز در زندان وفات کرده و در [[بغداد]] مدفون مي‌شود. برخی مرگ وی را در اثر زهر مي‌دانند. [[ابوحنیفه]] علاوه بر آن که مکتب فقهی بزرگی را تأسیس کرده به عنوان [[عالمی]] در امور اعتقادی شناخته مي‌شود و هرچند مبانی کلامی وی را مي‌توان به عنوان [[مرجئه]] معتدل معرفی کرد ولی ظاهراً وی [[حقانیت]] [[امام علی علیه السلام]] در جنگ هایش را قبول داشته است. [[ابوحنیفه]] را برخی زیدی دانسته اند که ظاهراً ناشی از دفاع وی از قیام زیدیان است. [[ابوحنیفه]] در مباحث فقهی مؤسس مذهب اصحاب رأی است و همین امر موجب اختلاف وی با [[اهل حدیث]] شده است و لذا مکتب فقهی وی در محدوده [[عراق]] و [[حجاز]] که تحت نفوذ [[اصحاب حدیث]] بوده، چندان شیوعی نمی یابد و در مشرق سرزمین های اسلامی چنین امری محقق مي‌شود. <ref>الامام الصادق و المذاهب ~~الاربعة،~~ ج1، ص160 / [[تاریخ بغداد]]، [[خطیب بغدادی]]، ج13، ص323 / [[تهذیب الکمال فی اسماء الرجال]]، [[جمال الدین مزی]]، ج29، ص417 / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج6، ص529 / [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 5، ص379 / [[موسوعة طبقات الفقهاء]]، [[آیت الله جعفر سبحانی]]، ج2، ص 585</ref>	+	[[ابوحنیفه]] نعمان بن ثابت بن زوطی تیمی کوفی از بزرگترین فقهای اسلامی است. وی که از موالی بوده در سال 80 هجری قمری در [[کوفه]] و در خانواده ای مسلمان به دنیا آمده است. پدر بزرگ وی که نامش را «[[زوطی بن ماه]]» ضبط کرده اند احتمالاًً در جریان فتح [[خراسان]] به اسارت درآمده و سپس مسلمان شده است. ابوحنیفه که ایرانی الاصل مي‌باشد، در جوانی به فروش پارچه های ابریشمی اشتغال داشته و علی رغم ارتباط علمی با اکثر علمای کوفه، به مدت هیجده سال شاگرد محضر [[حماد بن ابی سلیمان]] بوده است. وی هم چنین سفرهایی به [[حجاز]] و [[بصره]] داشته و از اساتید آن جا نیز بهره گرفته است. درک محضر حضرت [[امام محمد باقر]] (علیه السلام) نیز در همین سفرها حاصل آمده است. وی پس از مرگ حماد بن سلیمان از جایگاه اجتماعی خاصی بهره گرفته و مرجع صدور فتوا در کوفه مي‌شود. در سال های پایانی خلافت امویان، ابوحنیفه به عنوان فقیهی مخالف با فساد دستگاه حکومتی شناخته مي‌شود. تا جایی که وی، پنهانی به یاری [[زید بن علی علیه السلام]] در قیام سال های 121 و 122 هجری قمری اقدام مي‌نماید و سال ها بعد (129هـ. ق) علی رغم فشار شدید حکومت اموی مبنی بر پذیرش مسند قضاوت در [[عراق]]، وی از این امر سر باز زده و به [[مکه]] مي‌گریزد و تا سقوط امویان در آن شهر ساکن مي‌شود. وی هم چنین با خلفای عباسی ([[سفاح]] و منصور) بیعت نکرده و ضمن حضور در عراق به مخالفت خاموش با ایشان مي‌پردازد تا جایی که در سال 145 هجری قمری در ضمن قیام [[ابراهیم بن عبدالله حسنی ]] که از امامان [[زیدیه (از فرق شیعه)\|زیدیه]] بصره بوده، از نفوذ خویش در تأیید این قیام بهره مي‌گیرد. وی بعدها (147هـ. ق) در مقابل اجبار منصور به پذیرش منصب قضاوت [[بغداد]]، مقاومت مي‌کند و سرانجام به علتی که معلوم نیست، در سال 150 هجری قمری او را از کوفه به بغداد فراخوانده و محبوس مي‌سازند و وی پس از چند روز در زندان وفات کرده و در بغداد مدفون مي‌شود. برخی مرگ وی را در اثر زهر مي‌دانند. ابوحنیفه علاوه بر آن که مکتب فقهی بزرگی را تأسیس کرده به عنوان عالمی در امور اعتقادی شناخته مي‌شود و هرچند مبانی کلامی وی را مي‌توان به عنوان [[مرجئه]] معتدل معرفی کرد ولی ظاهراً وی حقانیت [[امام علی علیه السلام]] در جنگ هایش را قبول داشته است. ابوحنیفه را برخی زیدی دانسته اند که ظاهراً ناشی از دفاع وی از قیام زیدیان است. ابوحنیفه در مباحث فقهی مؤسس مذهب [[اصحاب رأی]] است و همین امر موجب اختلاف وی با [[اهل حدیث]] شده است و لذا مکتب فقهی وی در محدوده عراق و حجاز که تحت نفوذ اصحاب حدیث بوده، چندان شیوعی نمی یابد و در مشرق سرزمین های اسلامی چنین امری محقق مي‌شود. <ref>[[الامام الصادق و المذاهب الاربعة]]، ج1، ص160 / [[تاریخ بغداد]]، [[خطیب بغدادی]]، ج13، ص323 / [[تهذیب الکمال فی اسماء الرجال]]، [[جمال الدین مزی]]، ج29، ص417 / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج6، ص529 / [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 5، ص379 / [[موسوعة طبقات الفقهاء]]، [[آیت الله جعفر سبحانی]]، ج2، ص 585</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۵۴
(بدون تفاوت)