مولویه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۲۴

2019-08-01T10:24:52Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۲۲

2019-08-01T10:22:09Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۵

2019-08-01T10:15:52Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۴

2019-08-01T10:14:42Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۰

2019-08-01T10:10:27Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۵

2019-08-01T10:05:48Z

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۱

2019-08-01T10:01:17Z

Admin در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۱۲

2019-02-18T14:12:25Z

Ma.zarifiyan: «مولویه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-31T12:33:30Z

«مولویه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۳۲

2015-05-31T12:32:52Z

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 <ref> [[اسلام و صراط مستقیم]]، [[کنت مورگان]]، ص335 / [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132 / [[سیری در تصوف ایران در شرح حال مشایخ و اقطاب]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص254 / [[الفرق الاسلامیة]]، [[محمود بشبیشی]]، ص74 / [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص100 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص226 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص317 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص268 / [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص974 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص637</ref>
-[[زین العابدین شیروانی]] در [[بستان السیاحة]] به تبیین شهر اسلامبول پرداخته و در ضمن بیان مذاهب آن شهر می نویسد: «از سلاسل [[درویشان]]، سلسله [[بکتاش]] و [[ابدال]] و [[موسایی]] و [[جلالی]] و [[رفاعی]] و [[نقشبندی]] [[عجمی]] و [[قادری]] و مولوی و [[شطّاری]] و [[حمزوی]] و [[عشّاقی]] در آنجا دایر و سایر و صاحبان سلاسل مذکوره و مشایخ و سالکان آن ها در آن دیار ظاهر و باهرند. » <ref> [[بستان السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص431</ref>
+[[زین العابدین شیروانی]] در [[بستان السیاحة]] به تبیین شهر اسلامبول پرداخته و در ضمن بیان مذاهب آن شهر می نویسد: «از سلاسل [[درویشان]]، سلسله [[بکتاش]] و [[ابدال (صوفیه آناطولی)|ابدال]] و [[موسایی]] و [[جلالی]] و [[رفاعی]] و [[نقشبندی]] [[عجمی]] و [[قادری]] و مولوی و [[شطّاری]] و [[حمزوی]] و [[عشّاقی]] در آنجا دایر و سایر و صاحبان سلاسل مذکوره و مشایخ و سالکان آن ها در آن دیار ظاهر و باهرند. » <ref> [[بستان السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص431</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه مولویه را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الدین ولد]]، هـر سـه مـریـد مولانا جلال الدین رومی بودنـد و او از [[شمس الدین تبریزی]] و او از [[بابا کمال الدین جندی]] و او از [[شیخ نجم الدین کبری]]. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
-[[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار [[قاضی سراج الدین]]، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.
+[[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری [[محی الدین عربی]]، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب [[فصوص الحکم]] در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام [[مثنوی معنوی]] تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و مولوی و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در بلخ پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت (چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند) هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار [[قاضی سراج الدین]]، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، مولوی، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و صدرالدین قونوی از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.
-به مرور دهور، موقوفات بسیار بر تکیه و مقبره مولانا برقرار داشتند و صوفیان و دیگران از اطراف و اکناف جهان به زیارت مزار مولانا شتافتند. زمانی که خلافت عثمانی برچیده شد، آتاتورک اولین رئیس جمهور [[ترکیه]] طی فرمانی به تاریخ چهارم سپتامبر 1925م که برابر 15 صفر سنه 1344 هجری قمری بود فرمانی بداد که همه تکایای [[مولویه]] بسته شود و موقوفات ضبط گردد، محمد برهان الدین چلبی آخرین خلیفه سلسله [[مولوی]] در [[استانبول]] در طبقه پنجم مهمانخانه ای، با شلیک یک تیر مغز خود را متلاشی کرد.
+به مرور دهور، موقوفات بسیار بر تکیه و مقبره مولانا برقرار داشتند و صوفیان و دیگران از اطراف و اکناف جهان به زیارت مزار مولانا شتافتند. زمانی که خلافت عثمانی برچیده شد، [[آتاتورک]] اولین رئیس جمهور [[ترکیه]] طی فرمانی به تاریخ چهارم سپتامبر 1925م که برابر 15 صفر سنه 1344 هجری قمری بود فرمانی بداد که همه تکایای مولویه بسته شود و موقوفات ضبط گردد، [[محمد برهان الدین چلبی]] آخرین خلیفه سلسله مولوی در [[استانبول]] در طبقه پنجم مهمانخانه ای، با شلیک یک تیر مغز خود را متلاشی کرد.
 مولانا درباره خود گفته است: علمای ظاهر، واقف اخبار رسولند و شمس، واقف اسرار رسول و من مظهر انوار رسولم!
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 مرید در ابتدای ورود به این سلسله دیگجوش داده، سپس غسل توبه انجام داده و کسوه ای پوشد و حجره ای برای اجراء سلوک در اختیارش قرار می دهند و قبل از تلقین به ذکر خفی، می بایست بیست و پنج اربعین متوالی خدمت کند و روز هزار و یکمین عملاً در [[تصوف]] گام زند. » <ref> [[سلسله های صوفیه ایران]]. [[مدرسی چهاردهی]]، ص312</ref>
-<ref> [[اسلام و صراط مستقیم]]، [[کنت مورگان]]، ص335 / [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132 / [[سیری در تصوف ایران در شرح حال مشایخ و اقطاب]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص254 / [[الفرق الاسلامیة]]، [[محمود بشبیشی]]، ص74 / [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص100 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص226 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص317 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص268 / [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص974 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص637</ref> [[زین العابدین شیروانی]] در [[بستان السیاحة]] به تبیین شهر [[اسلامبول]] پرداخته و در ضمن بیان مذاهب آن شهر می نویسد: «از سلاسل [[درویشان]]، سلسله [[بکتاش]] و [[ابدال]] و [[موسایی]] و [[جلالی]] و [[رفاعی]] و [[نقشبندی]] [[عجمی]] و [[قادری]] و [[مولوی]] و [[شطّاری]] و [[حمزوی]] و [[عشّاقی]] در آنجا دایر و سایر و صاحبان سلاسل مذکوره و مشایخ و سالکان آن ها در آن دیار ظاهر و باهرند. » <ref> [[بستان السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص431</ref>
+<ref> [[اسلام و صراط مستقیم]]، [[کنت مورگان]]، ص335 / [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132 / [[سیری در تصوف ایران در شرح حال مشایخ و اقطاب]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص254 / [[الفرق الاسلامیة]]، [[محمود بشبیشی]]، ص74 / [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص100 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص226 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص317 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص268 / [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص974 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص637</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[لویی ماسینیون]] این فرقه طریقتی در [[اناضول]]، منسوب به جلال الدین رومی (م:1273میلادی) معرفی می کند. این فرقه دارای دو فرع [[پوست نشینیه]] و [[ارشادیه]] بوده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص186</ref>
-[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه مولویه را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الـدین ولـد]]، هـر سـه مـریـد مولانا جلال الدین رومی بودنـد و او از [[شمس الدین تبریزی]] و او از [[بابا کمال الدین جندی]] و او از [[شیخ نجم الدین کبری]]. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
+[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه مولویه را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الدین ولد]]، هـر سـه مـریـد مولانا جلال الدین رومی بودنـد و او از [[شمس الدین تبریزی]] و او از [[بابا کمال الدین جندی]] و او از [[شیخ نجم الدین کبری]]. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
 [[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار [[قاضی سراج الدین]]، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-از [[صوفیه]].
+از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]].
 منسوب به [[مولوی]]، [[جلال الدین رومی]] می باشند.
-[[لویی ماسینیون]] این فرقه طریقتی در [[اناضول]]، منسوب به [[جلال الدین رومی]] (م:1273میلادی) معرفی می کند. این فرقه دارای دو فرع [[پوست نشینیه]] و [[ارشادیه]] بوده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص186</ref>
+[[لویی ماسینیون]] این فرقه طریقتی در [[اناضول]]، منسوب به جلال الدین رومی (م:1273میلادی) معرفی می کند. این فرقه دارای دو فرع [[پوست نشینیه]] و [[ارشادیه]] بوده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص186</ref>
-[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه [[مولویه]] را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الـدین ولـد]]، هـر سـه مـریـد مولانا [[جلال الدین رومی]] بودنـد و او از [[شمس الدین تبریزی]] و او از بابا کمال الدین جندی و او از شیخ نجم الدین کبری. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
+[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه مولویه را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الـدین ولـد]]، هـر سـه مـریـد مولانا جلال الدین رومی بودنـد و او از [[شمس الدین تبریزی]] و او از [[بابا کمال الدین جندی]] و او از [[شیخ نجم الدین کبری]]. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
 [[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار [[قاضی سراج الدین]]، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه [[مولویه]] را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الـدین ولـد]]، هـر سـه مـریـد مولانا [[جلال الدین رومی]] بودنـد و او از [[شمس الدین تبریزی]] و او از بابا کمال الدین جندی و او از شیخ نجم الدین کبری. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
-[[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار قاضی سراج الدین، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.
+[[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار [[قاضی سراج الدین]]، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.
 به مرور دهور، موقوفات بسیار بر تکیه و مقبره مولانا برقرار داشتند و صوفیان و دیگران از اطراف و اکناف جهان به زیارت مزار مولانا شتافتند. زمانی که خلافت عثمانی برچیده شد، آتاتورک اولین رئیس جمهور [[ترکیه]] طی فرمانی به تاریخ چهارم سپتامبر 1925م که برابر 15 صفر سنه 1344 هجری قمری بود فرمانی بداد که همه تکایای [[مولویه]] بسته شود و موقوفات ضبط گردد، محمد برهان الدین چلبی آخرین خلیفه سلسله [[مولوی]] در [[استانبول]] در طبقه پنجم مهمانخانه ای، با شلیک یک تیر مغز خود را متلاشی کرد.

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 [[لویی ماسینیون]] این فرقه طریقتی در [[اناضول]]، منسوب به [[جلال الدین رومی]] (م:1273میلادی) معرفی می کند. این فرقه دارای دو فرع [[پوست نشینیه]] و [[ارشادیه]] بوده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص186</ref>
-[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه [[مولویه]] را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسـام الـدیـن چلبـی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الـدین ولـد]]، هـر سـه مـریـد مولانا [[جلال الدین رومی]] بودنـد و او از شمس الدین تبریزی و او از بابا کمال الدین جندی و او از شیخ نجم الدین کبری. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
+[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه [[مولویه]] را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ [[حسام الدین چلبی]] و شیـخ [[صـلاح الـدین زرکـوب]] و شیخ [[بهاء الـدین ولـد]]، هـر سـه مـریـد مولانا [[جلال الدین رومی]] بودنـد و او از شمس الدین تبریزی و او از بابا کمال الدین جندی و او از شیخ نجم الدین کبری. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
 [[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار قاضی سراج الدین، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۳۳
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]]، سلسلـه [[مولویه]] را چنیـن شـرح مـی دهـد: «شیـخ حسـام الـدیـن چلبـی و شیـخ صـلاح الـدین زرکـوب و شیخ بهاء الـدین ولـد، هـر سـه مـریـد مولانا [[جلال الدین رومی]] بودنـد و او از شمس الدین تبریزی و او از بابا کمال الدین جندی و او از شیخ نجم الدین کبری. . . » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص339</ref>
-[[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد <ref>سلطان العلماء</ref> به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار قاضی سراج الدین، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.
+[[مدرسی چهاردهی]] درباره این فرقه می نویسد: «در قرن هفتم هجری محی الدین عربی، عرفان اسلامی را پایه علمی نهاد و آثار وی بالاخص کتاب فصوص الحکم در زمره کتب درسی علم عرفان قرار گرفت و در این قرن مولانا پا به عرصه وجود گذاشت و کتاب ارزنده و جاودان خود را به نام مثنوی معنوی تدوین فرمود. بهاءالدین ولد (سلطان العلماء) به اتفاق فرزند یگانه و خانواده خود از [[بلخ]] حرکت و عاقبت در [[قونیه]] رحل اقامت افکند و در روز جمعه 18 ربیع الآخر سنه 638 هجری قمری به سرای جاودان شتافت و جلال الدین محمد مشهور به خداوندگار و [[مولوی]] و مولانا در روز ششم ربیع الاول سنه 604 هجری قمری در [[بلخ]] پا به عرصه وجود نهاد و غروب یک شنبه پنجم جمادی الآخر سنه 672 هجری قمری دیده از جهان فانی فرو بست. صبح روز بعد جنازه مولانا را حرکت دادند و از کثرت جمیعت <ref>چون از همه گروه ها به ویژه نصاری و یهود نیز در آن مراسم شرکت داشتند</ref> هنگام غروب به مصلی رسیدند، [[صدرالدین قونوی]] به نماز برخاست شهقه ای بزد و بیهوش گردید. ناچار قاضی سراج الدین، امامت فرمود و اغلب مردم شهر تا چهل روز همه روزه به زیارت تربت مولانا حاضر می گردیدند، توضیحاً بیان می دارد در ازمنه گذشته، مشایخ و اقطاب را به نام خواجه، بابا، [[مولوی]]، خداوندگار و مولانا می نامیدند و این القاب عام در مورد مولانا، القاب خاص گردید و [[صدرالدین قونوی]] از شاگردان خاص محی الدین و شارح عقاید وی و ضمناً ربیب محی الدین بود و از دوستان نزدیک مولانا بود و طرفین به همدیگر احترام بسیار بجا می آوردند. محی الدین ضمن گفتار خود، خویشتن را خاتم الاولیاء معرفی کرده است.
 به مرور دهور، موقوفات بسیار بر تکیه و مقبره مولانا برقرار داشتند و صوفیان و دیگران از اطراف و اکناف جهان به زیارت مزار مولانا شتافتند. زمانی که خلافت عثمانی برچیده شد، آتاتورک اولین رئیس جمهور [[ترکیه]] طی فرمانی به تاریخ چهارم سپتامبر 1925م که برابر 15 صفر سنه 1344 هجری قمری بود فرمانی بداد که همه تکایای [[مولویه]] بسته شود و موقوفات ضبط گردد، محمد برهان الدین چلبی آخرین خلیفه سلسله [[مولوی]] در [[استانبول]] در طبقه پنجم مهمانخانه ای، با شلیک یک تیر مغز خود را متلاشی کرد.