http://www.wikiferaq.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C 2026-05-27T12:26:13Z تاریخچهٔ ویرایش‌های این صفحه در ویکی MediaWiki 1.24.1 http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=21305&oldid=prev 2019-01-23T11:27:50Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس (یا ابی‌جعفر) عبدالله بن هارون‌الرشید بن محمد المهدی بن ابی جعفر منصور عباسی، هفتمین خلیفه عباسی می‌باشد. وی در سال 170‌هجری‌قمری به دنیا آمده و مادر خود را که زنی ایرانی بود در بستر زایمان از دست داد. مأمون پس از مرگ هارون (193هـ .ق) در [[طوس]] در حالی که برای جهاد به [[مرو]] رفته بود، با همکاری [[فضل بن سهل]] که بعدها به وزارت وی نائل آمد و [[طاهر بن حسین]] معروف به [[طاهر ذو الیمینین]]، بر برادرش «امین» (م:‌198هـ .ق) خروج کرده و پس از چندی در سال 198هجری‌قمری [[بغداد]] را به وسیله طاهر، تصرف کرده، به زندگی امین خاتمه داده و به عنوان خلیفه عباسی انتخاب گردید. حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب [[<del class="diffchange diffchange-inline">امام </del>علی بن موسی الرضا]] (م:203هـ .ق) به ولایت عهدی است. این امر بعدها باعث دردسرهایی برای وی در بغداد گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی [[ابراهیم بن مهدی]] را به خلافت برگزیدند و مأمون تنها با شهادت امام و تصرف بغداد که با جنگی همراه بود توانست به مشکلات مذکور پایان دهد. مأمون را سخی و دانشمند توصیف کرده‌اند. برخی نیز او را [[شیعه]] دانسته‌اند. علاقه وافر وی به ترجمه آثار زبان‌های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به‌ سرزمین‌های اسلامی ساخته است. وی دارای تربیتی ایرانی بوده و نسبت به آل ابی طالب با رأفت برخورد می‌کرده است. تعصب وی در مسئله خلق قرآن، باعث پیدایش بحث‌های زیاد و باروری علم کلام در دوره اوست. مأمون در سال 218‌ هجری‌ قمری درحالی‌که 48 سال داشته است وفات می‌کند و پس از وی، خلافت به برادرش [[معتصم عباسی]] می‌رسد. &lt;ref&gt;[[البدایة و النهایة]]، [[ابن کثیر]]، ج10، ص197 / [[دهخدا]]، ذیل عنوان مأمون / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[ذهبی]]، ج9، ص44&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس (یا ابی‌جعفر) عبدالله بن هارون‌الرشید بن محمد المهدی بن ابی جعفر منصور عباسی، هفتمین خلیفه عباسی می‌باشد. وی در سال 170‌هجری‌قمری به دنیا آمده و مادر خود را که زنی ایرانی بود در بستر زایمان از دست داد. مأمون پس از مرگ هارون (193هـ .ق) در [[طوس]] در حالی که برای جهاد به [[مرو]] رفته بود، با همکاری [[فضل بن سهل]] که بعدها به وزارت وی نائل آمد و [[طاهر بن حسین]] معروف به [[طاهر ذو الیمینین]]، بر برادرش «امین» (م:‌198هـ .ق) خروج کرده و پس از چندی در سال 198هجری‌قمری [[بغداد]] را به وسیله طاهر، تصرف کرده، به زندگی امین خاتمه داده و به عنوان خلیفه عباسی انتخاب گردید. حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب <ins class="diffchange diffchange-inline">امام </ins>[[علی بن موسی الرضا]] (م:203هـ .ق) به ولایت عهدی است. این امر بعدها باعث دردسرهایی برای وی در بغداد گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی [[ابراهیم بن مهدی]] را به خلافت برگزیدند و مأمون تنها با شهادت امام و تصرف بغداد که با جنگی همراه بود توانست به مشکلات مذکور پایان دهد. مأمون را سخی و دانشمند توصیف کرده‌اند. برخی نیز او را [[شیعه]] دانسته‌اند. علاقه وافر وی به ترجمه آثار زبان‌های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به‌ سرزمین‌های اسلامی ساخته است. وی دارای تربیتی ایرانی بوده و نسبت به آل ابی طالب با رأفت برخورد می‌کرده است. تعصب وی در مسئله خلق قرآن، باعث پیدایش بحث‌های زیاد و باروری علم کلام در دوره اوست. مأمون در سال 218‌ هجری‌ قمری درحالی‌که 48 سال داشته است وفات می‌کند و پس از وی، خلافت به برادرش [[معتصم عباسی]] می‌رسد. &lt;ref&gt;[[البدایة و النهایة]]، [[ابن کثیر]]، ج10، ص197 / [[دهخدا]]، ذیل عنوان مأمون / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[ذهبی]]، ج9، ص44&lt;/ref&gt;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td></tr> </table>

Admin http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=21304&oldid=prev 2019-01-23T11:27:07Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس <del class="diffchange diffchange-inline">عبدالله، ملقب به مأمون بالله </del>هفتمین خلیفه عباسی <del class="diffchange diffchange-inline">(198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است</del>. وی <del class="diffchange diffchange-inline">بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) </del>در <del class="diffchange diffchange-inline">[[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو </del>و <del class="diffchange diffchange-inline">سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن [[علی بن عیسی بن ماهان]]، طرفداران او، وی </del>را <del class="diffchange diffchange-inline">خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون </del>ایرانی <del class="diffchange diffchange-inline">و از اهل [[بادغیس]] </del>بود <del class="diffchange diffchange-inline">که نام او را [[مَراجل]] گفته‌اند و می گویند دختر [[استاد سیس]] بوده است.‌هارون </del>در <del class="diffchange diffchange-inline">زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس </del>از <del class="diffchange diffchange-inline">امین، </del>مأمون <del class="diffchange diffchange-inline">خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را </del>از <del class="diffchange diffchange-inline">[[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به امین داد و بلاد مغرب را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">مأمون نیز ابتدا با امین بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و امین بسته بود و </del>در [[<del class="diffchange diffchange-inline">کعبه</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">نهاده بود وفادار ماند.‌هارون </del>در <del class="diffchange diffchange-inline">لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او </del>برای <del class="diffchange diffchange-inline">آن که خدمت خوشی </del>به <del class="diffchange diffchange-inline">امین که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد امین شتافتند، در رأس این عدّه، [[فضل بن ربیع بن یونس]] حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در </del>[[مرو]] <del class="diffchange diffchange-inline">در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها </del>[[فضل بن سهل]] که بعدها <del class="diffchange diffchange-inline">لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را </del>به <del class="diffchange diffchange-inline">ماندن در [[خراسان]] </del>و <del class="diffchange diffchange-inline">تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون امین مأمون را به بغداد خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که امین را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، امین نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با امین قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 امین، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، </del>[[طاهر بن حسین <del class="diffchange diffchange-inline">بن مُصعَب</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، </del>به [[<del class="diffchange diffchange-inline">ری</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">در دهم شعبان 195 در بیرون شهر ری جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده </del>و از <del class="diffchange diffchange-inline">این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. </del>در سال <del class="diffchange diffchange-inline">196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی </del>را به <del class="diffchange diffchange-inline">او سپرد و </del>به <del class="diffchange diffchange-inline">او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ </del>و <del class="diffchange diffchange-inline">امور اداری) داد. طاهر در سال 197 بغداد را در محاصره گرفت. مردم بغداد </del>به <del class="diffchange diffchange-inline">شدت دفاع کردند ولی سرانجام امین در 198 کشته شد و مأمون رسماً </del>خلیفه <del class="diffchange diffchange-inline">مسلمانان شناخته شد</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">اقامت او در خراسان موجب شد که عراق از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">محمد بن ابراهیم علوی]]، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست ابوالسرایا مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، </del>علی بن موسی <del class="diffchange diffchange-inline">معروف به [[رضا علیه السلام</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">را به خراسان خواند و او را ولیعهد خود ساخت </del>(<del class="diffchange diffchange-inline">2 رمضان 201</del>) <del class="diffchange diffchange-inline">یکی از علل این کار را می توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف امین را گرفته بودند</del>. این امر در <del class="diffchange diffchange-inline">میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم </del>بغداد <del class="diffchange diffchange-inline">که از این امر و نیز از حکومت </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">حسن </del>بن <del class="diffchange diffchange-inline">سهل</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">ناراضی بودند مأمون </del>را <del class="diffchange diffchange-inline">از </del>خلافت <del class="diffchange diffchange-inline">خلع </del>و با <del class="diffchange diffchange-inline">[[ابراهیم بن مهدی]] بیعت کردند (محرم202ق) </del>و به <del class="diffchange diffchange-inline">او لقب المبارک دادند</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">این امر و اختلال امور عراق، </del>مأمون را <del class="diffchange diffchange-inline">ناچار ساخت که آهنگ عراق کند</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">در سر راه </del>او <del class="diffchange diffchange-inline">به </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">سرخس</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل </del>به <del class="diffchange diffchange-inline">تحریک خود مأمون بوده </del>است. <del class="diffchange diffchange-inline">هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت </del>و به <del class="diffchange diffchange-inline">شهادت رسانید</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">مردم بغداد با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی بغداد، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام </del>در <del class="diffchange diffchange-inline">ذی حجه سال 203 مخفی شد </del>و <del class="diffchange diffchange-inline">بدین ترتیب مدت خلافت او </del>در <del class="diffchange diffchange-inline">بغداد یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">در 218 هنگامی که </del>مأمون در <del class="diffchange diffchange-inline">مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در [[بذندون]] در 49 سالگی </del>وفات <del class="diffchange diffchange-inline">یافت (رجب 218ق) </del>و <del class="diffchange diffchange-inline">در شهر </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">طرسوس</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">مدفون شد</del>. <del class="diffchange diffchange-inline">مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانیان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">معتزله (معتزله)|معتزله</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">در برابر </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">اهل سنت</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">قرآن</del>]] <del class="diffchange diffchange-inline">را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; </del>[[<del class="diffchange diffchange-inline">دائرة المعارف فارسی</del>]]، [[<del class="diffchange diffchange-inline">غلامحسین مصاحب</del>]]، <del class="diffchange diffchange-inline">ج2، ص2618</del>&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس <ins class="diffchange diffchange-inline">(یا ابی‌جعفر) عبدالله بن هارون‌الرشید بن محمد المهدی بن ابی جعفر منصور عباسی، </ins>هفتمین خلیفه عباسی <ins class="diffchange diffchange-inline">می‌باشد</ins>. وی در <ins class="diffchange diffchange-inline">سال 170‌هجری‌قمری به دنیا آمده </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">مادر خود </ins>را <ins class="diffchange diffchange-inline">که زنی </ins>ایرانی بود در <ins class="diffchange diffchange-inline">بستر زایمان </ins>از <ins class="diffchange diffchange-inline">دست داد. </ins>مأمون <ins class="diffchange diffchange-inline">پس </ins>از <ins class="diffchange diffchange-inline">مرگ هارون (193هـ </ins>.<ins class="diffchange diffchange-inline">ق) </ins>در [[<ins class="diffchange diffchange-inline">طوس</ins>]] در <ins class="diffchange diffchange-inline">حالی که </ins>برای <ins class="diffchange diffchange-inline">جهاد </ins>به [[مرو]] <ins class="diffchange diffchange-inline">رفته بود، با همکاری </ins>[[فضل بن سهل]] که بعدها به <ins class="diffchange diffchange-inline">وزارت وی نائل آمد </ins>و [[طاهر بن حسین]] <ins class="diffchange diffchange-inline">معروف </ins>به [[<ins class="diffchange diffchange-inline">طاهر ذو الیمینین</ins>]]<ins class="diffchange diffchange-inline">، بر برادرش «امین» (م:‌198هـ </ins>.<ins class="diffchange diffchange-inline">ق) خروج کرده </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">پس </ins>از <ins class="diffchange diffchange-inline">چندی </ins>در سال <ins class="diffchange diffchange-inline">198هجری‌قمری [[بغداد]] </ins>را به <ins class="diffchange diffchange-inline">وسیله طاهر، تصرف کرده، </ins>به <ins class="diffchange diffchange-inline">زندگی امین خاتمه داده </ins>و به <ins class="diffchange diffchange-inline">عنوان </ins>خلیفه <ins class="diffchange diffchange-inline">عباسی انتخاب گردید</ins>. <ins class="diffchange diffchange-inline">حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">امام </ins>علی بن موسی <ins class="diffchange diffchange-inline">الرضا</ins>]]<ins class="diffchange diffchange-inline"> </ins>(<ins class="diffchange diffchange-inline">م:203هـ .ق</ins>) <ins class="diffchange diffchange-inline">به ولایت عهدی است</ins>. این امر <ins class="diffchange diffchange-inline">بعدها باعث دردسرهایی برای وی </ins>در بغداد <ins class="diffchange diffchange-inline">گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">ابراهیم </ins>بن <ins class="diffchange diffchange-inline">مهدی</ins>]] را <ins class="diffchange diffchange-inline">به </ins>خلافت <ins class="diffchange diffchange-inline">برگزیدند </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">مأمون تنها </ins>با <ins class="diffchange diffchange-inline">شهادت امام </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">تصرف بغداد که با جنگی همراه بود توانست </ins>به <ins class="diffchange diffchange-inline">مشکلات مذکور پایان دهد</ins>. مأمون را <ins class="diffchange diffchange-inline">سخی و دانشمند توصیف کرده‌اند</ins>. <ins class="diffchange diffchange-inline">برخی نیز </ins>او <ins class="diffchange diffchange-inline">را </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">شیعه</ins>]] <ins class="diffchange diffchange-inline">دانسته‌اند. علاقه وافر وی </ins>به <ins class="diffchange diffchange-inline">ترجمه آثار زبان‌های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به‌ سرزمین‌های اسلامی ساخته </ins>است. <ins class="diffchange diffchange-inline">وی دارای تربیتی ایرانی بوده </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">نسبت </ins>به <ins class="diffchange diffchange-inline">آل ابی طالب با رأفت برخورد می‌کرده است</ins>. <ins class="diffchange diffchange-inline">تعصب وی </ins>در <ins class="diffchange diffchange-inline">مسئله خلق قرآن، باعث پیدایش بحث‌های زیاد </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">باروری علم کلام </ins>در <ins class="diffchange diffchange-inline">دوره اوست</ins>. مأمون در <ins class="diffchange diffchange-inline">سال 218‌ هجری‌ قمری درحالی‌که 48 سال داشته است </ins>وفات <ins class="diffchange diffchange-inline">می‌کند </ins>و <ins class="diffchange diffchange-inline">پس از وی، خلافت به برادرش </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">معتصم عباسی</ins>]] <ins class="diffchange diffchange-inline">می‌رسد</ins>. <ins class="diffchange diffchange-inline">&lt;ref&gt;</ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">البدایة و النهایة</ins>]]<ins class="diffchange diffchange-inline">، </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">ابن کثیر</ins>]]<ins class="diffchange diffchange-inline">، ج10، ص197 / </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">دهخدا</ins>]]<ins class="diffchange diffchange-inline">، ذیل عنوان مأمون / </ins>[[<ins class="diffchange diffchange-inline">سیر اعلام النبلاء</ins>]]، [[<ins class="diffchange diffchange-inline">ذهبی</ins>]]، <ins class="diffchange diffchange-inline">ج9، ص44</ins>&lt;/ref&gt;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td></tr> </table>

Admin http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=18541&oldid=prev 2018-07-23T09:35:38Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۵</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن [[علی بن عیسی بن ماهان]]، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را [[مَراجل]] گفته‌اند و می گویند دختر [[استاد سیس]] بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از امین، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به امین داد و بلاد مغرب را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با امین بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و امین بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به امین که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد امین شتافتند، در رأس این عدّه، [[فضل بن ربیع بن یونس]] حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها [[فضل بن سهل]] که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون امین مأمون را به بغداد خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که امین را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، امین نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با امین قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 امین، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، [[طاهر بن حسین بن مُصعَب]] را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر ری جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 بغداد را در محاصره گرفت. مردم بغداد به شدت دفاع کردند ولی سرانجام امین در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در خراسان موجب شد که عراق از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 [[محمد بن ابراهیم علوی]]، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست ابوالسرایا مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به [[رضا علیه السلام]] را به خراسان خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را می توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف امین را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم بغداد که از این امر و نیز از حکومت [[حسن بن سهل]] ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با [[ابراهیم بن مهدی]] بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور عراق، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ عراق کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم بغداد با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی بغداد، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در بغداد یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در [[بذندون]] در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانیان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله (معتزله)|معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن [[علی بن عیسی بن ماهان]]، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را [[مَراجل]] گفته‌اند و می گویند دختر [[استاد سیس]] بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از امین، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به امین داد و بلاد مغرب را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با امین بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و امین بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به امین که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد امین شتافتند، در رأس این عدّه، [[فضل بن ربیع بن یونس]] حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها [[فضل بن سهل]] که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون امین مأمون را به بغداد خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که امین را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، امین نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با امین قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 امین، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، [[طاهر بن حسین بن مُصعَب]] را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر ری جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 بغداد را در محاصره گرفت. مردم بغداد به شدت دفاع کردند ولی سرانجام امین در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در خراسان موجب شد که عراق از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 [[محمد بن ابراهیم علوی]]، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست ابوالسرایا مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به [[رضا علیه السلام]] را به خراسان خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را می توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف امین را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم بغداد که از این امر و نیز از حکومت [[حسن بن سهل]] ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با [[ابراهیم بن مهدی]] بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور عراق، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ عراق کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم بغداد با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی بغداد، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در بغداد یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در [[بذندون]] در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانیان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله (معتزله)|معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;"></del></div></td><td colspan="2">&#160;</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td></tr> </table>

Admin http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=18540&oldid=prev 2018-07-23T09:35:12Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۵</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن [[علی بن عیسی بن ماهان]]، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را [[مَراجل]] گفته‌اند و می گویند دختر [[استاد سیس]] بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از امین، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به امین داد و بلاد مغرب را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با امین بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و امین بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به امین که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد امین شتافتند، در رأس این عدّه، [[فضل بن ربیع بن یونس]] حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها [[فضل بن سهل]] که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون امین مأمون را به بغداد خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که امین را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، امین نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با امین قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 امین، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، [[طاهر بن حسین بن مُصعَب]] را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر ری جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 بغداد را در محاصره گرفت. مردم بغداد به شدت دفاع کردند ولی سرانجام امین در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در خراسان موجب شد که عراق از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 [[محمد بن ابراهیم علوی]]، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست ابوالسرایا مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به [[رضا علیه السلام]] را به خراسان خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را می توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف امین را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم بغداد که از این امر و نیز از حکومت [[حسن بن سهل]] ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با [[ابراهیم بن مهدی]] بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور عراق، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ عراق کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم بغداد با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی بغداد، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در بغداد یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در [[بذندون]] در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانیان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله (معتزله)|معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن [[علی بن عیسی بن ماهان]]، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را [[مَراجل]] گفته‌اند و می گویند دختر [[استاد سیس]] بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از امین، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به امین داد و بلاد مغرب را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با امین بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و امین بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به امین که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد امین شتافتند، در رأس این عدّه، [[فضل بن ربیع بن یونس]] حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها [[فضل بن سهل]] که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون امین مأمون را به بغداد خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که امین را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، امین نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با امین قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 امین، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، [[طاهر بن حسین بن مُصعَب]] را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر ری جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 بغداد را در محاصره گرفت. مردم بغداد به شدت دفاع کردند ولی سرانجام امین در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در خراسان موجب شد که عراق از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 [[محمد بن ابراهیم علوی]]، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست ابوالسرایا مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به [[رضا علیه السلام]] را به خراسان خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را می توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف امین را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم بغداد که از این امر و نیز از حکومت [[حسن بن سهل]] ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با [[ابراهیم بن مهدی]] بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور عراق، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ عراق کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم بغداد با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی بغداد، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در بغداد یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در [[بذندون]] در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانیان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله (معتزله)|معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del class="diffchange diffchange-inline">ابوالعباس (یا ابی جعفر) عبدالله بن [[هارون الرشید]] بن محمد المهدی بن ابی جعفر [[منصور عباسی]]، هفتمین خلیفه عباسی می باشد. وی در سال 170 هجری قمری به دنیا آمده و مادر خود را که زنی ایرانی بود در بستر زایمان از دست داد. [[مأمون عباسی|مأمون]] پس از مرگ هارون (193هـ. ق) در [[طوس]] در حالی که برای جهاد به [[مرو]] رفته بود، با همکاری فضل بن سهل که بعدها به وزارت وی نائل آمد و طاهر بن حسین معروف به طاهر ذو الیمینین، بر برادرش « [[امین عباسی]] » (م: 198هـ. ق) خروج کرده و پس از چندی در سال 198هجری قمری [[بغداد]] را به وسیله طاهر، تصرف کرده، به زندگی [[امین عباسی|امین]] خاتمه داده و به عنوان خلیفه عباسی انتخاب گردید. حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب امام [[علی بن موسی الرضا]] علیهماالسلام (م: 203هـ. ق) به ولایت عهدی است. این امر بعدها باعث دردسرهایی برای وی در [[بغداد]] گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی ابراهیم بن مهدی را به خلافت برگزیدند و [[مأمون عباسی|مأمون]] تنها با شهادت امام علیه السلام و تصرف [[بغداد]] که با جنگی همراه بود توانست به مشکلات مذکور پایان دهد. [[مأمون عباسی|مأمون]] را سخی و دانشمند توصیف کرده اند. برخی نیز او را [[شیعه]] دانسته اند. علاقه وافر وی به ترجمه آثار زبان های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به سرزمین های اسلامی ساخته است. وی دارای تربیتی ایرانی بوده و نسبت به آل ابی طالب با رأفت برخورد می کرده است. تعصب وی در مسئله خلق [[قرآن]]، باعث پیدایش بحث های زیاد و باروری علم کلام در دوره اوست. [[مأمون عباسی|مأمون]] در سال 218 هجری قمری درحالی که 48 سال داشته است وفات می کند و پس از وی، خلافت به برادرش [[معتصم عباسی]] می رسد. &lt;ref&gt; [[البدایة و النهایة]]، [[ابن کثیر]]، ج10، ص197 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان مأمون / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج9، ص44&lt;/ref&gt;</del></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&#160;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td></tr> </table>

Admin http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=18538&oldid=prev 2018-07-23T09:31:08Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>−</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن علی بن عیسی بن <del class="diffchange diffchange-inline">ماهان، </del>طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را مَراجل گفته‌اند و <del class="diffchange diffchange-inline">مي‌گویند </del>دختر استاد سیس بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از <del class="diffchange diffchange-inline">[[امین عباسی|امین]]، </del>مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>داد و <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بلاد مغرب<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>شتافتند، در رأس این عدّه، فضل بن ربیع بن یونس حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها فضل بن سهل که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>مأمون را به <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بغداد<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 <del class="diffchange diffchange-inline">[[امین عباسی|امین]]، </del>علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، طاهر بن حسین بن مُصعَب را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>ری<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بغداد<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>را در محاصره گرفت. مردم <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بغداد<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>به شدت دفاع کردند ولی سرانجام <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>خراسان<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>موجب شد که <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>عراق<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 محمد بن ابراهیم <del class="diffchange diffchange-inline">علوی، </del>معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>ابوالسرایا<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به رضا علیه السلام را به <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>خراسان<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را <del class="diffchange diffchange-inline">مي‌توان </del>ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>امین <del class="diffchange diffchange-inline">عباسی|امین]] </del>را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بغداد<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>که از این امر و نیز از حکومت حسن بن سهل ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با ابراهیم بن مهدی بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور <del class="diffchange diffchange-inline">[[عراق]]، </del>مأمون را ناچار ساخت که آهنگ <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>عراق<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بغداد<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی <del class="diffchange diffchange-inline">[[بغداد]]، </del>بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در <del class="diffchange diffchange-inline">[[</del>بغداد<del class="diffchange diffchange-inline">]] </del>یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در بذندون در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک <del class="diffchange diffchange-inline">ایرانی ان </del>به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[<del class="diffchange diffchange-inline">غلامحسن </del>مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>علی بن عیسی بن <ins class="diffchange diffchange-inline">ماهان]]، </ins>طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>مَراجل<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>گفته‌اند و <ins class="diffchange diffchange-inline">می گویند </ins>دختر <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>استاد سیس<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از <ins class="diffchange diffchange-inline">امین، </ins>مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به امین داد و بلاد مغرب را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با امین بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و امین بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به امین که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد امین شتافتند، در رأس این عدّه، <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>فضل بن ربیع بن یونس<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>فضل بن سهل<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون امین مأمون را به بغداد خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که امین را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، امین نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با امین قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 <ins class="diffchange diffchange-inline">امین، </ins>علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>طاهر بن حسین بن مُصعَب<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر ری جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 بغداد را در محاصره گرفت. مردم بغداد به شدت دفاع کردند ولی سرانجام امین در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در خراسان موجب شد که عراق از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>محمد بن ابراهیم <ins class="diffchange diffchange-inline">علوی]]، </ins>معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست ابوالسرایا مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>رضا علیه السلام<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>را به خراسان خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را <ins class="diffchange diffchange-inline">می توان </ins>ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف امین را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم بغداد که از این امر و نیز از حکومت <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>حسن بن سهل<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>ابراهیم بن مهدی<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور <ins class="diffchange diffchange-inline">عراق، </ins>مأمون را ناچار ساخت که آهنگ عراق کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم بغداد با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی <ins class="diffchange diffchange-inline">بغداد، </ins>بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در بغداد یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در <ins class="diffchange diffchange-inline">[[</ins>بذندون<ins class="diffchange diffchange-inline">]] </ins>در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک <ins class="diffchange diffchange-inline">ایرانیان </ins>به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[<ins class="diffchange diffchange-inline">معتزله (معتزله)|</ins>معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[<ins class="diffchange diffchange-inline">غلامحسین </ins>مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس (یا ابی جعفر) عبدالله بن [[هارون الرشید]] بن محمد المهدی بن ابی جعفر [[منصور عباسی]]، هفتمین خلیفه عباسی می باشد. وی در سال 170 هجری قمری به دنیا آمده و مادر خود را که زنی ایرانی بود در بستر زایمان از دست داد. [[مأمون عباسی|مأمون]] پس از مرگ هارون (193هـ. ق) در [[طوس]] در حالی که برای جهاد به [[مرو]] رفته بود، با همکاری فضل بن سهل که بعدها به وزارت وی نائل آمد و طاهر بن حسین معروف به طاهر ذو الیمینین، بر برادرش « [[امین عباسی]] » (م: 198هـ. ق) خروج کرده و پس از چندی در سال 198هجری قمری [[بغداد]] را به وسیله طاهر، تصرف کرده، به زندگی [[امین عباسی|امین]] خاتمه داده و به عنوان خلیفه عباسی انتخاب گردید. حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب امام [[علی بن موسی الرضا]] علیهماالسلام (م: 203هـ. ق) به ولایت عهدی است. این امر بعدها باعث دردسرهایی برای وی در [[بغداد]] گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی ابراهیم بن مهدی را به خلافت برگزیدند و [[مأمون عباسی|مأمون]] تنها با شهادت امام علیه السلام و تصرف [[بغداد]] که با جنگی همراه بود توانست به مشکلات مذکور پایان دهد. [[مأمون عباسی|مأمون]] را سخی و دانشمند توصیف کرده اند. برخی نیز او را [[شیعه]] دانسته اند. علاقه وافر وی به ترجمه آثار زبان های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به سرزمین های اسلامی ساخته است. وی دارای تربیتی ایرانی بوده و نسبت به آل ابی طالب با رأفت برخورد می کرده است. تعصب وی در مسئله خلق [[قرآن]]، باعث پیدایش بحث های زیاد و باروری علم کلام در دوره اوست. [[مأمون عباسی|مأمون]] در سال 218 هجری قمری درحالی که 48 سال داشته است وفات می کند و پس از وی، خلافت به برادرش [[معتصم عباسی]] می رسد. &lt;ref&gt; [[البدایة و النهایة]]، [[ابن کثیر]]، ج10، ص197 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان مأمون / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج9، ص44&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس (یا ابی جعفر) عبدالله بن [[هارون الرشید]] بن محمد المهدی بن ابی جعفر [[منصور عباسی]]، هفتمین خلیفه عباسی می باشد. وی در سال 170 هجری قمری به دنیا آمده و مادر خود را که زنی ایرانی بود در بستر زایمان از دست داد. [[مأمون عباسی|مأمون]] پس از مرگ هارون (193هـ. ق) در [[طوس]] در حالی که برای جهاد به [[مرو]] رفته بود، با همکاری فضل بن سهل که بعدها به وزارت وی نائل آمد و طاهر بن حسین معروف به طاهر ذو الیمینین، بر برادرش « [[امین عباسی]] » (م: 198هـ. ق) خروج کرده و پس از چندی در سال 198هجری قمری [[بغداد]] را به وسیله طاهر، تصرف کرده، به زندگی [[امین عباسی|امین]] خاتمه داده و به عنوان خلیفه عباسی انتخاب گردید. حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب امام [[علی بن موسی الرضا]] علیهماالسلام (م: 203هـ. ق) به ولایت عهدی است. این امر بعدها باعث دردسرهایی برای وی در [[بغداد]] گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی ابراهیم بن مهدی را به خلافت برگزیدند و [[مأمون عباسی|مأمون]] تنها با شهادت امام علیه السلام و تصرف [[بغداد]] که با جنگی همراه بود توانست به مشکلات مذکور پایان دهد. [[مأمون عباسی|مأمون]] را سخی و دانشمند توصیف کرده اند. برخی نیز او را [[شیعه]] دانسته اند. علاقه وافر وی به ترجمه آثار زبان های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به سرزمین های اسلامی ساخته است. وی دارای تربیتی ایرانی بوده و نسبت به آل ابی طالب با رأفت برخورد می کرده است. تعصب وی در مسئله خلق [[قرآن]]، باعث پیدایش بحث های زیاد و باروری علم کلام در دوره اوست. [[مأمون عباسی|مأمون]] در سال 218 هجری قمری درحالی که 48 سال داشته است وفات می کند و پس از وی، خلافت به برادرش [[معتصم عباسی]] می رسد. &lt;ref&gt; [[البدایة و النهایة]]، [[ابن کثیر]]، ج10، ص197 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان مأمون / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج9، ص44&lt;/ref&gt;</div></td></tr> </table>

Admin http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=5454&oldid=prev 2015-05-27T09:47:54Z

<p></p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <col class='diff-marker' /> <col class='diff-content' /> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='2' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۴۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">سطر ۱:</td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن علی بن عیسی بن ماهان، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را مَراجل گفته‌اند و مي‌گویند دختر استاد سیس بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از [[امین عباسی|امین]]، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به [[امین عباسی|امین]] داد و [[بلاد مغرب]] را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با [[امین عباسی|امین]] بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و [[امین عباسی|امین]] بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به [[امین عباسی|امین]] که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد [[امین عباسی|امین]] شتافتند، در رأس این عدّه، فضل بن ربیع بن یونس حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها فضل بن سهل که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون [[امین عباسی|امین]] مأمون را به [[بغداد]] خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که [[امین عباسی|امین]] را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، [[امین عباسی|امین]] نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با [[امین عباسی|امین]] قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 [[امین عباسی|امین]]، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، طاهر بن حسین بن مُصعَب را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر [[ری]] جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 [[بغداد]] را در محاصره گرفت. مردم [[بغداد]] به شدت دفاع کردند ولی سرانجام [[امین عباسی|امین]] در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در [[خراسان]] موجب شد که [[عراق]] از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 محمد بن ابراهیم علوی، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست [[ابوالسرایا]] مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به رضا علیه السلام را به [[خراسان]] خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را مي‌توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف [[امین عباسی|امین]] را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم [[بغداد]] که از این امر و نیز از حکومت حسن بن سهل ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با ابراهیم بن مهدی بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور [[عراق]]، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ [[عراق]] کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم [[بغداد]] با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی [[بغداد]]، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در [[بغداد]] یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در بذندون در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانی ان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن علی بن عیسی بن ماهان، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را مَراجل گفته‌اند و مي‌گویند دختر استاد سیس بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از [[امین عباسی|امین]]، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به [[امین عباسی|امین]] داد و [[بلاد مغرب]] را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با [[امین عباسی|امین]] بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و [[امین عباسی|امین]] بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به [[امین عباسی|امین]] که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد [[امین عباسی|امین]] شتافتند، در رأس این عدّه، فضل بن ربیع بن یونس حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها فضل بن سهل که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون [[امین عباسی|امین]] مأمون را به [[بغداد]] خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که [[امین عباسی|امین]] را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، [[امین عباسی|امین]] نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با [[امین عباسی|امین]] قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 [[امین عباسی|امین]]، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، طاهر بن حسین بن مُصعَب را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر [[ری]] جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 [[بغداد]] را در محاصره گرفت. مردم [[بغداد]] به شدت دفاع کردند ولی سرانجام [[امین عباسی|امین]] در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در [[خراسان]] موجب شد که [[عراق]] از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 محمد بن ابراهیم علوی، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست [[ابوالسرایا]] مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به رضا علیه السلام را به [[خراسان]] خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را مي‌توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف [[امین عباسی|امین]] را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم [[بغداد]] که از این امر و نیز از حکومت حسن بن سهل ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با ابراهیم بن مهدی بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور [[عراق]]، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ [[عراق]] کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم [[بغداد]] با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی [[بغداد]]، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در [[بغداد]] یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در بذندون در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانی ان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;</div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td colspan="2">&#160;</td><td class='diff-marker'>+</td><td style="color:black; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ابوالعباس (یا ابی جعفر) عبدالله بن [[هارون الرشید]] بن محمد المهدی بن ابی جعفر [[منصور عباسی]]، هفتمین خلیفه عباسی می باشد. وی در سال 170 هجری قمری به دنیا آمده و مادر خود را که زنی ایرانی بود در بستر زایمان از دست داد. [[مأمون عباسی|مأمون]] پس از مرگ هارون (193هـ. ق) در [[طوس]] در حالی که برای جهاد به [[مرو]] رفته بود، با همکاری فضل بن سهل که بعدها به وزارت وی نائل آمد و طاهر بن حسین معروف به طاهر ذو الیمینین، بر برادرش « [[امین عباسی]] » (م: 198هـ. ق) خروج کرده و پس از چندی در سال 198هجری قمری [[بغداد]] را به وسیله طاهر، تصرف کرده، به زندگی [[امین عباسی|امین]] خاتمه داده و به عنوان خلیفه عباسی انتخاب گردید. حادثه بزرگ زندگی وی، انتخاب امام [[علی بن موسی الرضا]] علیهماالسلام (م: 203هـ. ق) به ولایت عهدی است. این امر بعدها باعث دردسرهایی برای وی در [[بغداد]] گردید چنانکه بزرگان عباسی عموی وی ابراهیم بن مهدی را به خلافت برگزیدند و [[مأمون عباسی|مأمون]] تنها با شهادت امام علیه السلام و تصرف [[بغداد]] که با جنگی همراه بود توانست به مشکلات مذکور پایان دهد. [[مأمون عباسی|مأمون]] را سخی و دانشمند توصیف کرده اند. برخی نیز او را [[شیعه]] دانسته اند. علاقه وافر وی به ترجمه آثار زبان های دیگر به عربی، دوره او را دوره ورود اندیشه فلسفه یونانی به سرزمین های اسلامی ساخته است. وی دارای تربیتی ایرانی بوده و نسبت به آل ابی طالب با رأفت برخورد می کرده است. تعصب وی در مسئله خلق [[قرآن]]، باعث پیدایش بحث های زیاد و باروری علم کلام در دوره اوست. [[مأمون عباسی|مأمون]] در سال 218 هجری قمری درحالی که 48 سال داشته است وفات می کند و پس از وی، خلافت به برادرش [[معتصم عباسی]] می رسد. &lt;ref&gt; [[البدایة و النهایة]]، [[ابن کثیر]]، ج10، ص197 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان مأمون / [[سیر اعلام النبلاء]]، [[محمد بن احمد ذهبی]]، ج9، ص44&lt;/ref&gt;</ins></div></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"></td></tr> <tr><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td><td class='diff-marker'>&#160;</td><td style="background-color: #f9f9f9; color: #333333; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #e6e6e6; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>==پانويس==</div></td></tr> </table>

Rahim http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=4497&oldid=prev 2015-05-26T22:13:08Z

<p>«<a href="/index.php/%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C" title="مأمون عباسی">مأمون عباسی</a>» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]</p> <table class='diff diff-contentalign-right'> <tr style='vertical-align: top;'> <td colspan='1' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan='1' style="background-color: white; color:black; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۲:۱۳</td> </tr><tr><td colspan='2' style='text-align: center;'><div class="mw-diff-empty">(بدون تفاوت)</div> </td></tr></table>

Rahim http://www.wikiferaq.org/index.php?title=%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=4496&oldid=prev 2015-05-26T22:12:57Z

<p>صفحه‌ای تازه حاوی «ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر هار...» ایجاد کرد</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>ابوالعباس عبدالله، ملقب به مأمون بالله هفتمین خلیفه عباسی (198ـ218ق) و پسر [[هارون الرشید]] است. وی بعد از قتل برادرش [[امین عباسی|امین]] (198ق) در [[بغداد]]، رسماً در سرتاسر قلمرو و سرزمین‌های خلافت عباسی به عنوان خلیفه شناخته شد، اگرچه پیش از آن در شعبان 195 هجری قمری پس از کشته شدن علی بن عیسی بن ماهان، طرفداران او، وی را خلیفه خطاب کرده بودند. مادر مأمون ایرانی و از اهل [[بادغیس]] بود که نام او را مَراجل گفته‌اند و مي‌گویند دختر استاد سیس بوده است.‌هارون در زمان حیات خود پسر دیگرش [[امین عباسی|امین]] را ولیعهد خود کرده بود به شرط آن که پس از [[امین عباسی|امین]]، مأمون خلیفه مسلمانان بشود و مأمون نیز قاسم پسر دیگر‌هارون را ولیعهد خود کند، و حکومت بلاد مشرق را از [[همدان]] تا آخرین متصرفات خلافت در مشرق به مأمون واگذارد و حکومت [[عراق]] و [[شام]] را به [[امین عباسی|امین]] داد و [[بلاد مغرب]] را به قاسم سپرد و او را به مؤتمن ملقب ساخت. مأمون نیز ابتدا با [[امین عباسی|امین]] بیعت کرد و به عهدی که‌هارون میان او و [[امین عباسی|امین]] بسته بود و در [[کعبه]] نهاده بود وفادار ماند.‌هارون در لشکرگاه خود همه اموال و سپاه موجود در لشکرگاه را به مأمون بخشیده بود ولی پس از مرگ‌هارون، اطرافیان او برای آن که خدمت خوشی به [[امین عباسی|امین]] که رسماً خلیفه شده بود نشان دهند، همه اموال سپاه را برداشته نزد [[امین عباسی|امین]] شتافتند، در رأس این عدّه، فضل بن ربیع بن یونس حاجب بزرگ او قرار داشت و مایه نفاق میان دو برادر از همین جا شروع شد. بزرگانی که در [[مرو]] در خدمت مأمون بودند و در رأس آن‌ها فضل بن سهل که بعدها لقب ذوالریاستین گرفت، قرار داشت، مأمون را به ماندن در [[خراسان]] و تحکیم موقعیت خود تشویق کردند و چون [[امین عباسی|امین]] مأمون را به [[بغداد]] خواست، حرکت او را صلاح ندانستند. فضل بن ربیع سرانجام موفق شد که [[امین عباسی|امین]] را به خلع مأمون از ولیعهدی وا دارد و بدین ترتیب در صفر سال 195، [[امین عباسی|امین]] نام مأمون و قاسم را از خطبه بینداخت و پسر خود موسی را ولیعهد کرد و او را به الناطق بالحق ملقب ساخت. مأمون نیز رابطه خود را با [[امین عباسی|امین]] قطع کرد و خود را امام الهدی خواند(195ق). در 195 [[امین عباسی|امین]]، علی بن عیسی بن ماهان را با پنجاه هزار سپاهی مجهز و باشکوه به جنگ مأمون فرستاد و زنجیری از نقره برای دربند کردن مأمون به او سپرد. مأمون نیز به صواب دید فضل بن سهل، طاهر بن حسین بن مُصعَب را که بعد به طاهر ذوالیمینین ملقب شد، به [[ری]] فرستاد تا آن حدود را مستحکم سازد. در دهم شعبان 195 در بیرون شهر [[ری]] جنگی میان سپاه طاهر و علی بن عیسی روی داد که به کشته شدن علی بن عیسی و شکست سپاه او منجر شده و از این تاریخ در لشکرگاه مأمون او را خلیفه خواندند. در سال 196 مأمون مقام فضل بن سهل را بالا برد و امور مالی و اداری مشرق خلافت اسلامی را به او سپرد و به او لقب ذوالریاستین (صاحب دو ریاست جنگ و امور اداری) داد. طاهر در سال 197 [[بغداد]] را در محاصره گرفت. مردم [[بغداد]] به شدت دفاع کردند ولی سرانجام [[امین عباسی|امین]] در 198 کشته شد و مأمون رسماً خلیفه مسلمانان شناخته شد. اقامت او در [[خراسان]] موجب شد که [[عراق]] از فتنه و آشوب خالی نماند. در 199 محمد بن ابراهیم علوی، معروف به [[ابن طباطبا]]، در [[کوفه]] قیام کرد و با یکی از سرداران عاصی به نام [[ابوالسرایا]] متحد شد اما خود به دست [[ابوالسرایا]] مسموم شد. مأمون ظاهراً برای ارضای علویان و طرفداران ایشان، علی بن موسی معروف به رضا علیه السلام را به [[خراسان]] خواند و او را ولیعهد خود ساخت (2 رمضان 201) یکی از علل این کار را مي‌توان ناراضی بودن مأمون از عباسیان دانست، که در همه حال طرف [[امین عباسی|امین]] را گرفته بودند. این امر در میان عباسیان خشم و انزجار تولید کرد و مردم [[بغداد]] که از این امر و نیز از حکومت حسن بن سهل ناراضی بودند مأمون را از خلافت خلع و با ابراهیم بن مهدی بیعت کردند (محرم202ق) و به او لقب المبارک دادند. این امر و اختلال امور [[عراق]]، مأمون را ناچار ساخت که آهنگ [[عراق]] کند. در سر راه او به [[سرخس]] فضل بن سهل در حمام کشته شد و شایع شد که این قتل به تحریک خود مأمون بوده است. هنگامی که مأمون به [[طوس]] رسید، برای تسکین خاندان عباسی، علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را مسموم ساخت و به شهادت رسانید. مردم [[بغداد]] با شنیدن خبر شهادت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام و قتل فضل بن سهل و حرکت مأمون به سوی [[بغداد]]، بر ابراهیم بن مهدی بشوریدند و او سرانجام در ذی حجه سال 203 مخفی شد و بدین ترتیب مدت خلافت او در [[بغداد]] یک سال و یازده ماه و چند روز طول کشید. در 218 هنگامی که مأمون در مرزهای [[بیزانس]] عازم جنگ بود در بذندون در 49 سالگی وفات یافت (رجب 218ق) و در شهر [[طرسوس]] مدفون شد. مأمون از خلفای بزرگ عباسی است و از آنجا که مادرش ایرانی بود و به کمک ایرانی ان به خلافت رسید از آنان طرفداری و حمایت کرد. در عقاید دینی به مکتب عقلی گرایش داشت و از [[معتزله]] در برابر [[اهل سنت]] و حدیث حمایت کرد و اعتقاد به مخلوق بودن [[قرآن]] را عقیده رسمی اعلام کرد. » &lt;ref&gt; [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج2، ص2618&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> ==پانويس==</div>

Rahim