قَعَده - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۲ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۴۸

2019-03-12T08:48:07Z

Admin در ‏۱۲ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۴۴

2019-03-12T08:44:31Z

Admin در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۷

2015-06-17T06:47:41Z

Admin در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۴

2015-06-17T06:44:19Z

Aabbc84: «قَعَده» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-30T08:31:25Z

«قَعَده» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Aabbc84 در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۳۱

2015-05-30T08:31:11Z

Aabbc84: صفحه‌ای تازه حاوی « از خوارج. افرادی از خوارج که خروج نمی کردند و با مردم محشور بودند اما عق...» ایجاد کرد

2015-05-30T08:30:15Z

صفحه‌ای تازه حاوی « از خوارج. افرادی از خوارج که خروج نمی کردند و با مردم محشور بودند اما عق...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[خوارج]].

افرادی از [[خوارج]] که خروج نمی کردند و با مردم محشور بودند اما عقاید آن ها همان عقاید [[خوارج]] بود. ایشان از فرقه خاصی نبودند. از زمره ایشان می توان از عمران بن حطان ـ که صُفری مذهب بوده ـ یاد کرد <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج1، ص57</ref> وی از قعده بوده و [[اهل سنت]] از او روایت دارند و روایت او در صحیح بخاری موجود است.

عمران درباره [[ابن ملجم]] گفته است:

یـا ضربة من تقی مـا اراد بهـا الا لیبلغ من ذی العرش رضوانـاً

لأنّـی لأذکـره یومـاً فاحسبه اوفی البریة عنـد الله میــزانـاً

و ابونواس شاعر معروف، غزلی دارد که از جمله آن این دو بیت است:

فکـأنّی و مــا ازیتـن منهـا قَعَـــدی یــزیــّن التحکیـمـا

کَلَّ عن حمله السلاح الی الحـر رب فاوصی المطیق أن لایقیما

ترجمه دو بیت اول: زهی ضربه ای که آن با تقوا فرود آورد که از آن جز رسیدن به رضوان صاحب عرش، خواسته ای نداشت. . . و من روزی که او را به یاد می آورم، می یابم او را که از همه مردمان در نزد خدا میزان حسناتش سنگین تر است؛ ترجمه دو بیت دوم: و من آن سان تزیین می کنم که قعدی داستان تحکیم را بزک نمود. . . سخت است برای او حمل کردن سلاح برای جنگ، پس وصیت می کند به ناتوانان که اقامه جنگ نکنند. <ref>دیوان ابونواس، ص29</ref>

ابن رشیق قیروانی در شرح این دو بیت می گوید: «قعدیه از [[خوارج]] ند که معتقد به خروج می باشند و امر به آن هم می کنند ولی خودشان می نشینند». <ref>العمدة فی محاسن الشعر و آدابه و نقده، ابن رشیق، ج2، ص243</ref>

پس از جنگ نهروان و در فاصله سال های 37 تا 65 هجری قمری در میان [[خوارج]]، دو گرایش یافت شد. یکی قائلین به قیام و مخالفین تقیه و دیگری قعده که تقیه را در برابر حکومت جور جایز می شمردند. در دوره حکومت مغیرة بن شعبة <ref>41ـ50هـ. ق) و زیاد بن ابیه <ref>41ـ53هـ. ق) بر شهرهای [[عراق]]، رویه حکومت اموی برخوردی آرام و ملایم با « [[خوارج]] قعده» بود. حتی این روش در ابتدای دوره حکومت عبیدالله بن زیاد <ref>پس از مرگ زیاد، 53هـ. ق) نیز ادامه داشت ولی پس از سال 60 هجری قمری، شورش های پی در پی [[خوارج]]، خشم ابن زیاد را برانگیخت و وی در مقابل قعده نیز به خشونت گرایید و ایشان را به قتل و حبس کشاند. تا جائی که فردی چون ابو بلال مرداس که گرایش های معتدل داشت نیز در سال 61هجری قمری به دست زیاد کشته شد. همین برخورد خشن، از عواملی است که در دوره انتقال خلافت از شاخه سفیانی بنی امیه به شاخه مروانی آن، باعث نزدیکی شاخه معتدل و شاخه افراطی [[خوارج]] شده است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج7، ص727</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 لأنّـی لأذکـره یومـاً فاحسبه     ***     اوفی البریة عنـد الله میــزانـاً
-و [[ابونواس]] شاعر معروف، غزلی دارد که از جمله آن این دو بیت است:
+و [[ابو نواس]] شاعر معروف، غزلی دارد که از جمله آن این دو بیت است:
 فکـأنّی و مــا ازیتـن منهـا     ***     قَعَـــدی یــزیــّن التحکیـمـا

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[خوارج]].
-افرادی از [[خوارج]] که خروج نمی کردند و با مردم محشور بودند اما عقاید آن ها همان عقاید [[خوارج]] بود. ایشان از فرقه خاصی نبودند. از زمره ایشان می توان از عمران بن حطان ـ که صُفری مذهب بوده ـ یاد کرد <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج1، ص57</ref> وی از قعده بوده و [[اهل سنت]] از او روایت دارند و روایت او در صحیح بخاری موجود است.
+افرادی از خوارج که خروج نمی کردند و با مردم محشور بودند اما عقاید آن ها همان عقاید خوارج بود. ایشان از فرقه خاصی نبودند. از زمره ایشان می توان از [[عمران بن حطان]] ـ که صُفری مذهب بوده ـ یاد کرد <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج1، ص57</ref> وی از قعده بوده و [[اهل سنت]] از او روایت دارند و روایت او در [[صحیح بخاری]] موجود است.
 عمران درباره [[ابن ملجم]] گفته است:
@@ سطر ۱۰: / سطر ۹: @@
 لأنّـی لأذکـره یومـاً فاحسبه     ***     اوفی البریة عنـد الله میــزانـاً
-و ابونواس شاعر معروف، غزلی دارد که از جمله آن این دو بیت است:
+و [[ابونواس]] شاعر معروف، غزلی دارد که از جمله آن این دو بیت است:
 فکـأنّی و مــا ازیتـن منهـا     ***     قَعَـــدی یــزیــّن التحکیـمـا
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۷: @@
 ترجمه دو بیت اول: زهی ضربه ای که آن با تقوا فرود آورد که از آن جز رسیدن به رضوان صاحب عرش، خواسته ای نداشت. . . و من روزی که او را به یاد می آورم، می یابم او را که از همه مردمان در نزد خدا میزان حسناتش سنگین تر است؛ ترجمه دو بیت دوم: و من آن سان تزیین می کنم که قعدی داستان تحکیم را بزک نمود. . . سخت است برای او حمل کردن سلاح برای جنگ، پس وصیت می کند به ناتوانان که اقامه جنگ نکنند. <ref>[[دیوان ابونواس]]، ص29</ref>
-ابن رشیق قیروانی در شرح این دو بیت می گوید: «قعدیه از [[خوارج]] ند که معتقد به خروج می باشند و امر به آن هم می کنند ولی خودشان می نشینند». <ref>[[العمدة فی محاسن الشعر و آدابه و نقده]]، [[ابن رشیق]]، ج2، ص243</ref>
+[[ابن رشیق قیروانی]] در شرح این دو بیت می گوید: «قعدیه از خوارج ند که معتقد به خروج می باشند و امر به آن هم می کنند ولی خودشان می نشینند». <ref>[[العمدة فی محاسن الشعر و آدابه و نقده]]، [[ابن رشیق]]، ج2، ص243</ref>
-پس از جنگ نهروان و در فاصله سال های 37 تا 65 هجری قمری در میان [[خوارج]]، دو گرایش یافت شد. یکی قائلین به قیام و مخالفین تقیه و دیگری قعده که تقیه را در برابر حکومت جور جایز می شمردند. در دوره حکومت مغیرة بن شعبة (41ـ50هـ. ق) و زیاد بن ابیه (41ـ53هـ. ق) بر شهرهای [[عراق]]، رویه حکومت اموی برخوردی آرام و ملایم با « [[خوارج]] قعده» بود. حتی این روش در ابتدای دوره حکومت عبیدالله بن زیاد (پس از مرگ زیاد، 53هـ. ق) نیز ادامه داشت ولی پس از سال 60 هجری قمری، شورش های پی در پی [[خوارج]]، خشم ابن زیاد را برانگیخت و وی در مقابل قعده نیز به خشونت گرایید و ایشان را به قتل و حبس کشاند. تا جائی که فردی چون ابو بلال مرداس که گرایش های معتدل داشت نیز در سال 61هجری قمری به دست زیاد کشته شد. همین برخورد خشن، از عواملی است که در دوره انتقال خلافت از شاخه سفیانی بنی امیه به شاخه مروانی آن، باعث نزدیکی شاخه معتدل و شاخه افراطی [[خوارج]] شده است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج7، ص727</ref>
+پس از جنگ نهروان و در فاصله سال های 37 تا 65 هجری قمری در میان خوارج، دو گرایش یافت شد. یکی قائلین به قیام و مخالفین تقیه و دیگری قعده که تقیه را در برابر حکومت جور جایز می شمردند. در دوره حکومت [[مغیرة بن شعبة]] (41ـ50هـ. ق) و [[زیاد بن ابیه]] (41ـ53هـ. ق) بر شهرهای [[عراق]]، رویه حکومت اموی برخوردی آرام و ملایم با « خوارج قعده» بود. حتی این روش در ابتدای دوره حکومت [[عبیدالله بن زیاد]] (پس از مرگ زیاد، 53هـ. ق) نیز ادامه داشت ولی پس از سال 60 هجری قمری، شورش های پی در پی خوارج، خشم ابن زیاد را برانگیخت و وی در مقابل قعده نیز به خشونت گرایید و ایشان را به قتل و حبس کشاند. تا جائی که فردی چون [[ابو بلال مرداس]] که گرایش های معتدل داشت نیز در سال 61هجری قمری به دست زیاد کشته شد. همین برخورد خشن، از عواملی است که در دوره انتقال خلافت از شاخه سفیانی بنی امیه به شاخه مروانی آن، باعث نزدیکی شاخه معتدل و شاخه افراطی خوارج شده است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج7، ص727</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۷
سطر ۵:		سطر ۵:

	عمران درباره [[ابن ملجم]] گفته است:		عمران درباره [[ابن ملجم]] گفته است:
−
−	~~{{شعر\|نستعلیق}}{{ب\|یـا ضربة من تقی مـا اراد بهـا\|الا لیبلغ من ذی العرش رضوانـاً}}{{پایان شعر}}~~
−
−	{{شعر}}{{ب\|تقتل ذریة النبی ویر\|جون جنان الخلود للقاتل}}{{ب\|ویلک یا قاتل الحسین لقد\|لؤت بحمل ینؤ بالحامل}}{{ب\|ما الشک عندی فی کفر قاتله\|لکننی قد اشک فی الخاذل <ref>شهیدی،زندگانی فاطمه زهراء (س)، ص۱۹۴</ref>}}{{پایان شعر}}

	یـا ضربة من تقی مـا اراد بهـا *** الا لیبلغ من ذی العرش رضوانـاً		یـا ضربة من تقی مـا اراد بهـا *** الا لیبلغ من ذی العرش رضوانـاً

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 عمران درباره [[ابن ملجم]] گفته است:
-یـا ضربة من تقی مـا اراد بهـا	 الا لیبلغ من ذی العرش رضوانـاً
+{{شعر|نستعلیق}}{{ب|یـا ضربة من تقی مـا اراد بهـا|الا لیبلغ من ذی العرش رضوانـاً}}{{پایان شعر}}
-لأنّـی لأذکـره یومـاً فاحسبه	 اوفی البریة عنـد الله میــزانـاً
+{{شعر}}{{ب|تقتل ذریة النبی ویر|جون جنان الخلود للقاتل}}{{ب|ویلک یا قاتل الحسین لقد|لؤت بحمل ینؤ بالحامل}}{{ب|ما الشک عندی فی کفر قاتله|لکننی قد اشک فی الخاذل <ref>شهیدی،زندگانی فاطمه زهراء (س)، ص۱۹۴</ref>}}{{پایان شعر}}
 و ابونواس شاعر معروف، غزلی دارد که از جمله آن این دو بیت است:
-فکـأنّی و مــا ازیتـن منهـا	 قَعَـــدی یــزیــّن التحکیـمـا
+فکـأنّی و مــا ازیتـن منهـا     ***     قَعَـــدی یــزیــّن التحکیـمـا
-کَلَّ عن حمله السلاح الی الحـر	 رب فاوصی المطیق أن لایقیما
+کَلَّ عن حمله السلاح الی الحـر     ***     رب فاوصی المطیق أن لایقیما
-ترجمه دو بیت اول: زهی ضربه ای که آن با تقوا فرود آورد که از آن جز رسیدن به رضوان صاحب عرش، خواسته ای نداشت. . . و من روزی که او را به یاد می آورم، می یابم او را که از همه مردمان در نزد خدا میزان حسناتش سنگین تر است؛ ترجمه دو بیت دوم: و من آن سان تزیین می کنم که قعدی داستان تحکیم را بزک نمود. . . سخت است برای او حمل کردن سلاح برای جنگ، پس وصیت می کند به ناتوانان که اقامه جنگ نکنند. <ref>دیوان ابونواس، ص29</ref>
+ترجمه دو بیت اول: زهی ضربه ای که آن با تقوا فرود آورد که از آن جز رسیدن به رضوان صاحب عرش، خواسته ای نداشت. . . و من روزی که او را به یاد می آورم، می یابم او را که از همه مردمان در نزد خدا میزان حسناتش سنگین تر است؛ ترجمه دو بیت دوم: و من آن سان تزیین می کنم که قعدی داستان تحکیم را بزک نمود. . . سخت است برای او حمل کردن سلاح برای جنگ، پس وصیت می کند به ناتوانان که اقامه جنگ نکنند. <ref>[[دیوان ابونواس]]، ص29</ref>
-ابن رشیق قیروانی در شرح این دو بیت می گوید: «قعدیه از [[خوارج]] ند که معتقد به خروج می باشند و امر به آن هم می کنند ولی خودشان می نشینند». <ref>العمدة فی محاسن الشعر و آدابه و نقده، ابن رشیق، ج2، ص243</ref>
+ابن رشیق قیروانی در شرح این دو بیت می گوید: «قعدیه از [[خوارج]] ند که معتقد به خروج می باشند و امر به آن هم می کنند ولی خودشان می نشینند». <ref>[[العمدة فی محاسن الشعر و آدابه و نقده]]، [[ابن رشیق]]، ج2، ص243</ref>
 پس از جنگ نهروان و در فاصله سال های 37 تا 65 هجری قمری در میان [[خوارج]]، دو گرایش یافت شد. یکی قائلین به قیام و مخالفین تقیه و دیگری قعده که تقیه را در برابر حکومت جور جایز می شمردند. در دوره حکومت مغیرة بن شعبة (41ـ50هـ. ق) و زیاد بن ابیه (41ـ53هـ. ق) بر شهرهای [[عراق]]، رویه حکومت اموی برخوردی آرام و ملایم با « [[خوارج]] قعده» بود. حتی این روش در ابتدای دوره حکومت عبیدالله بن زیاد (پس از مرگ زیاد، 53هـ. ق) نیز ادامه داشت ولی پس از سال 60 هجری قمری، شورش های پی در پی [[خوارج]]، خشم ابن زیاد را برانگیخت و وی در مقابل قعده نیز به خشونت گرایید و ایشان را به قتل و حبس کشاند. تا جائی که فردی چون ابو بلال مرداس که گرایش های معتدل داشت نیز در سال 61هجری قمری به دست زیاد کشته شد. همین برخورد خشن، از عواملی است که در دوره انتقال خلافت از شاخه سفیانی بنی امیه به شاخه مروانی آن، باعث نزدیکی شاخه معتدل و شاخه افراطی [[خوارج]] شده است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج7، ص727</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۳۱
(بدون تفاوت)