عبیدالله احرار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۲۱

2019-08-02T09:21:50Z

Admin در ‏۴ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۵۴

2018-06-04T09:54:59Z

Admin در ‏۴ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۹

2018-06-04T09:49:19Z

Rahim در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۴:۴۳

2015-05-27T14:43:11Z

Rahim: «عبیدالله احرار» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-26T23:18:14Z

«عبیدالله احرار» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Rahim: صفحه‌ای تازه حاوی «خواجه عبیدالله احرار از مشاهیر صوفیه در قرن هشتم و نهم هجری قمری است. وی...» ایجاد کرد

2015-05-26T23:18:04Z

صفحه‌ای تازه حاوی «خواجه عبیدالله احرار از مشاهیر صوفیه در قرن هشتم و نهم هجری قمری است. وی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

خواجه [[عبیدالله احرار]] از مشاهیر [[صوفیه]] در قرن هشتم و نهم هجری قمری است. وی از مشاهیر فرقه [[نقشبندیه]] است و مقبره وی در روستای [[کمانگران]] در پانزده کیلومتری [[سمرقند]] است. [[عبیدالله احرار|خواجه احرار]] در سال 806 هجری قمری و در عصر تیموریان در شهر [[سمرقند]] به دنیا آمد و در سال 895 هجری قمری در [[سمرقند]] درگذشت. وی دارای سه فرزند بود که فرزند سومش به همراه تمام فرزندانش به دست ازبکان شیبانی در [[سمرقند]] کشته شدند. خواجه شهاب الدین محمد، پدربزرگ [[عبیدالله احرار|خواجه احرار]] ولی نیز در نزد اکابر [[نقشبندیه]] اعتبار فراوان داشت و از مریدان و معتقدان شیخ ابوبکر محمد قفان چاچی بود. بستگان خانواده مادری [[عبیدالله احرار|خواجه احرار]] نیز از جمله شیخ عمر [[باغستان]]ی و فرزند او شیخ خاوند طهور نیز از بزرگان طریقت [[نقشبندیه]] بوده اند.

==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۲۱
سطر ۱:		سطر ۱:
−	خواجه ناصرالدین [[عبیدالله احرار]] از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه [[نقشبندیه]] در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. ~~[[عبیدالله احرار\|~~خواجه احرار]] در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون [[بهاءالدین عمر]]، [[حسام الدین پارسا]]، [[زین الدین خوافی]] و [[نظام الدین خاموش]] ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به [[هلغتو]] رفت و با [[مولانا یعقوب چرخی]] یکی از خلفای نامدار [[خواجه بهاءالدین نقشبند]]، بیعت کرد و رسماً در طریقه [[نقشبندیه]] داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و [[علیشیر نوایی]] به او ارادت می ورزیدند و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه [[نقشبندیه]] کرده بودند. نقشبندیان ماوراءالنهر به واسطه [[سمرقندی]] و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه [[وخشی]] به ~~[[عبیدالله احرار\|~~خواجه احرار]] متصل می شوند. احرار در 835 هجری قمری به [[تاشکند]] بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد می گرفتند و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت می دانستند. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت می شد و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی می فرستاد و درخواست می کرد که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی می گفت که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست ماوراءالنهر پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به [[هند]] رفتند و در دربار تیموریان هند مورد احترام قرار گرفتند و سلسله [[نقشبندیه]] را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>	+	خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه نقشبندیه در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. خواجه احرار در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون [[بهاءالدین عمر]]، [[حسام الدین پارسا]]، [[زین الدین خوافی]] و [[نظام الدین خاموش]] ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به هلغتو رفت و با [[مولانا یعقوب چرخی]] یکی از خلفای نامدار [[خواجه بهاءالدین نقشبند]]، بیعت کرد و رسماً در طریقه نقشبندیه داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و [[علیشیر نوایی]] به او ارادت می ورزیدند و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه نقشبندیه کرده بودند. نقشبندیان ماوراءالنهر به واسطه سمرقندی و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه [[وخشی]] به خواجه احرار متصل می شوند. احرار در 835 هجری قمری به تاشکند بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد می گرفتند و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت می دانستند. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت می شد و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی می فرستاد و درخواست می کرد که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی می گفت که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست ماوراءالنهر پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به هند رفتند و در دربار تیموریان هند مورد احترام قرار گرفتند و سلسله نقشبندیه را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۵۴
سطر ۱:		سطر ۱:
−	خواجه ناصرالدین [[عبیدالله احرار]] از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه [[نقشبندیه]] در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون بهاءالدین ~~عمر،~~ حسام الدین ~~پارسا،~~ زین الدین خوافی و نظام الدین خاموش ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به [[هلغتو]] رفت و با مولانا یعقوب چرخی یکی از خلفای نامدار خواجه بهاءالدین ~~نقشبند،~~ بیعت کرد و رسماً در طریقه [[نقشبندیه]] داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و علیشیر نوایی به او ارادت ~~مي‌ورزیدند~~ و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه [[نقشبندیه]] کرده بودند. نقشبندیان [[ماوراءالنهر]] به واسطه سمرقندی و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه وخشی به [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] متصل ~~مي‌شوند~~. احرار در 835 هجری قمری به [[تاشکند]] بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد ~~مي‌گرفتند~~ و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت ~~مي‌دانستند~~. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت ~~مي‌شد~~ و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی ~~مي‌فرستاد~~ و درخواست ~~مي‌کرد~~ که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی ~~مي‌گفت~~ که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست [[ماوراءالنهر]] پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به [[هند]] رفتند و در دربار تیموریان [[هند]] مورد احترام قرار گرفتند و سلسله [[نقشبندیه]] را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>	+	خواجه ناصرالدین [[عبیدالله احرار]] از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه [[نقشبندیه]] در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون [[بهاءالدین عمر]]، [[حسام الدین پارسا]]، [[زین الدین خوافی]] و [[نظام الدین خاموش]] ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به [[هلغتو]] رفت و با [[مولانا یعقوب چرخی]] یکی از خلفای نامدار [[خواجه بهاءالدین نقشبند]]، بیعت کرد و رسماً در طریقه [[نقشبندیه]] داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و [[علیشیر نوایی]] به او ارادت می ورزیدند و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه [[نقشبندیه]] کرده بودند. نقشبندیان ماوراءالنهر به واسطه [[سمرقندی]] و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه [[وخشی]] به [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] متصل می شوند. احرار در 835 هجری قمری به [[تاشکند]] بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد می گرفتند و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت می دانستند. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت می شد و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی می فرستاد و درخواست می کرد که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی می گفت که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست ماوراءالنهر پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به [[هند]] رفتند و در دربار تیموریان هند مورد احترام قرار گرفتند و سلسله [[نقشبندیه]] را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۹
سطر ۱:		سطر ۱:
−	خواجه ناصرالدین [[عبیدالله احرار]] از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه [[نقشبندیه]] در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون بهاءالدین عمر، حسام الدین پارسا، زین الدین خوافی و نظام الدین خاموش ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به [[هلغتو]] رفت و با مولانا یعقوب چرخی یکی از خلفای نامدار خواجه بهاءالدین نقشبند، بیعت کرد و رسماً در طریقه [[نقشبندیه]] داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و علیشیر نوایی به او ارادت مي‌ورزیدند و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه [[نقشبندیه]] کرده بودند. نقشبندیان [[ماوراءالنهر]] به واسطه سمرقندی و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه وخشی به [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] متصل مي‌شوند. احرار در 835 هجری قمری به [[تاشکند]] بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد مي‌گرفتند و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت مي‌دانستند. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت مي‌شد و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی مي‌فرستاد و درخواست مي‌کرد که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی مي‌گفت که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست [[ماوراءالنهر]] پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به [[هند]] رفتند و در دربار تیموریان [[هند]] مورد احترام قرار گرفتند و سلسله [[نقشبندیه]] را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>	+	خواجه ناصرالدین [[عبیدالله احرار]] از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه [[نقشبندیه]] در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون بهاءالدین عمر، حسام الدین پارسا، زین الدین خوافی و نظام الدین خاموش ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به [[هلغتو]] رفت و با مولانا یعقوب چرخی یکی از خلفای نامدار خواجه بهاءالدین نقشبند، بیعت کرد و رسماً در طریقه [[نقشبندیه]] داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و علیشیر نوایی به او ارادت مي‌ورزیدند و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه [[نقشبندیه]] کرده بودند. نقشبندیان [[ماوراءالنهر]] به واسطه سمرقندی و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه وخشی به [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] متصل مي‌شوند. احرار در 835 هجری قمری به [[تاشکند]] بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد مي‌گرفتند و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت مي‌دانستند. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت مي‌شد و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی مي‌فرستاد و درخواست مي‌کرد که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی مي‌گفت که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست [[ماوراءالنهر]] پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به [[هند]] رفتند و در دربار تیموریان [[هند]] مورد احترام قرار گرفتند و سلسله [[نقشبندیه]] را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۴:۴۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	خواجه [[عبیدالله احرار]] از ~~مشاهیر~~ [[~~صوفیه~~]] در ~~قرن هشتم و نهم هجری قمری~~ است. وی از ~~مشاهیر فرقه~~ [[~~نقشبندیه~~]] ~~است~~ و ~~مقبره وی در روستای~~ [[~~کمانگران~~]] در ~~پانزده کیلومتری~~ [[~~سمرقند~~]] ~~است~~. [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] در ~~سال 806~~ هجری قمری و در ~~عصر تیموریان در شهر~~ [[~~سمرقند~~]] ~~به دنیا آمد~~ و در ~~سال 895~~ هجری قمری در [[~~سمرقند~~]] ~~درگذشت~~. ~~وی دارای سه فرزند بود که فرزند سومش~~ به ~~همراه تمام فرزندانش~~ به دست ~~ازبکان شیبانی در~~ [[~~سمرقند~~]] ~~کشته شدند~~. ~~خواجه شهاب الدین محمد، پدربزرگ~~ [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] ~~ولی نیز~~ در ~~نزد اکابر~~ [[~~نقشبندیه~~]] ~~اعتبار فراوان~~ داشت و از ~~مریدان~~ و ~~معتقدان شیخ ابوبکر محمد قفان چاچی~~ بود. ~~بستگان خانواده مادری~~ [[~~عبیدالله~~ احرار\|خواجه ~~احرار~~]] ~~نیز از جمله شیخ عمر~~ [[~~باغستان~~]]ی و ~~فرزند او شیخ خاوند طهور نیز از بزرگان طریقت~~ [[نقشبندیه]] ~~بوده اند~~.	+	خواجه ناصرالدین [[عبیدالله احرار]] از عارفان معروف طریقه [[نقشبندیه]] در [[ماوراءالنهر]] بوده است. وی در سال 806 هجری قمری به دنیا آمد. اگرچه او در [[تصوف]] نظریه تازه ای ارائه نکرده و بیشتر متأثر از افکار [[ابن عربی]] بوده، اما نفوذ اجتماعی و سیاسی او باعث رونق و رواج طریقه [[نقشبندیه]] در [[آسیای میانه]] و نقاط دیگر شد. [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] در ده [[باغستان]] از توابع [[تاشکند]] زاده شد. احرار در 828 هجری قمری از [[هرات]] بیرون آمد و در [[بخارا]]، [[بلخ]]، [[چغانیان]] و [[هلغتو]] با مشایخی چون بهاءالدین عمر، حسام الدین پارسا، زین الدین خوافی و نظام الدین خاموش ملاقات کرد. احرار سرانجام در 832 هجری قمری به [[هلغتو]] رفت و با مولانا یعقوب چرخی یکی از خلفای نامدار خواجه بهاءالدین نقشبند، بیعت کرد و رسماً در طریقه [[نقشبندیه]] داخل شد. بیشتر اعیان و بزرگان وقت مانند [[عبدالرحمان جامی]] و علیشیر نوایی به او ارادت مي‌ورزیدند و عده ای دیگر رسماً به دست او بیعت طریقه [[نقشبندیه]] کرده بودند. نقشبندیان [[ماوراءالنهر]] به واسطه سمرقندی و نقشبندیان شبه قاره [[هند]] و [[پاکستان]] به واسطه وخشی به [[عبیدالله احرار\|خواجه احرار]] متصل مي‌شوند. احرار در 835 هجری قمری به [[تاشکند]] بازگشت و به زراعت پرداخت. کار او در کشاورزی بسیار ترقی کرد. بعضی مشایخ و علمای معاصر به تموّل احرار ایراد مي‌گرفتند و تجارت و زراعت او را نشانه مال پرستی او و منافی احکام شریعت مي‌دانستند. اما وی شخصاً معیشتی ساده و بی پیرایه داشت و بیشتر اموال او صرف امور خیر و دستگیری از اهل حاجت مي‌شد و حتی مبلغ های گزاف به خزانه سلطنتی مي‌فرستاد و درخواست مي‌کرد که پادشاه و حکّام از گرفتن مالیات سنگین از مسلمانان کم بضاعت اجتناب کنند. بارزترین خصیصه اخلاقی احرار در طول حیات، حمایت از مظلومان و مستمندان بود. وی مي‌گفت که پسندیده ترین کارها یکی آن است که اهل علم اگر میسر شود، در بارگاه سلاطین و امرا حاضر شوند و آنان را به دادگری و التفات به احوال ستمدیدگان هدایت کنند. نفوذ عرفانی و اجتماعی احرار، به او در صحنه سیاست [[ماوراءالنهر]] پایگاهی خاص بخشیده بود و دولتمردان وقت ناگزیر بودند که پشتیبانی و خشنودی او را جلب کنند. احرار در قریه [[کمانگران]] در نزدیکی [[سمرقند]] درسال 895 هجری قمری درگذشت. نوادگان خواجه عبیدالله به [[هند]] رفتند و در دربار تیموریان [[هند]] مورد احترام قرار گرفتند و سلسله [[نقشبندیه]] را در آن دیار گسترش دادند. پس از وفات احرار، مریدان او به تحریر و تدوین احوال و مناقب و اقوال او مبادرت کردند و کتاب هایی مستقل در این باره تألیف شد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج6، ص651</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۱۸
(بدون تفاوت)