عبدالرحمن اوزاعی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۹

2018-05-28T10:49:24Z

Admin در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۸

2018-05-28T10:48:04Z

Rahim: «عبدالرحمن اوزاعی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-26T23:32:52Z

«عبدالرحمن اوزاعی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Rahim: صفحه‌ای تازه حاوی «ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار شام و پیشوای یکی از مذاهب ف...» ایجاد کرد

2015-05-26T23:32:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار شام و پیشوای یکی از مذاهب ف...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار [[شام]] و پیشوای یکی از مذاهب فقهی که چندی در [[شام]] و [[اندلس]]

پیروانی یافت. خاندان او را اصلاً از اسرای [[یمن]] و یا [[سند]] نوشته اند. انتساب او به اوزاعی فقط به سبب اقامتش در محله [[اوزاع]] در حومه [[دمشق]] بوده است. محله [[اوزاع]] نه تنها مدتی مسکن وی، بلکه به تصریح برخی از منابع، موطن پدری او نیز بوده است. مولد اوزاعی را برخی گزارش‌ها در شهر [[بعلبک]] به سال 88 هجری قمری دانسته اند. او در خردسالی پدر خویش را از دست داد و چندی بعد همراه مادرش به [[بیروت]] انتقال یافت. در همین اوان یکی از شیوخ متنفّذ عرب او را به پسرخواندگی پذیرفت و شرایط را برای پرورش او مساعد کرد. احتمالاً اوزاعی چندی پس از آن به [[دمشق]] رفت و در آنجا سکنی گزید. این احتمال به خصوص با پذیرش روایتی قوت مي‌گیرد که از چهارده سال مصاحبت اوزاعی با محکول شامی [[دمشق]] سخن گفته است. اوزاعی در جوانی با اعمال نفوذ پدرخوانده اش به عنوان دبیر به دیوان بنی امیه پیوست. آشنایی اوزاعی با یحیی بن ابی کثیر عالم بزرگ [[یمامه]] زندگی او را متحول ساخت، چنانکه از شغل دبیری استعفا کرد و بی دغدغه به تحصیل علم پرداخت. وی پیش از 114 هجری قمری به حرمین شریفین رفت و از پیشوایان و شیوخ برجسته [[مدینه]] چون [[امام محمد باقر]] علیه السلام دانش آموخت. در فهرست شیوخ او نام [[امام جعفر صادق]] علیه السلام نیز دیده مي‌شود. اوزاعی از محافل علمی [[شام]] نیز غفلت نورزید و از 113 هجری قمری به عنوان فقیه شناخته مي‌شد. در دوره انحطاط خلافت بنی امیه اوزاعی چون [[دمشق]] را برای ماندن مناسب ندید، خانه خود را در محله اوزاع [[دمشق]] واگذاشت و به [[بیروت]] رفت و در آن دیار ماندگار شد. وی سال‌های واپسین عمر خود را در [[بیروت]] سپری کرد و همان جا در سال 157 هجری قمری درگذشت. اوزاعی را باید حلقه ای مهم در انتقال فقه [[اصحاب حدیث]] از حالت آغازین خود به دوره تدوین [[شافعی]] تلقی کرد. باید فقه او را گونه ای از فقه [[اصحاب حدیث]] به شمار آورد که در دوره پدیدار شدن مذاهب فقیهان در سده 2 هجری قمری تکوین یافت. شیوه فقهی او در کلیات تا حدی به شیوه [[مالک بن انس]] نزدیک بوده است. به عنوان نخستین ویژگی در فقه اوزاعی، باید به شیوه برخورد او با سنت نبوی اشاره کرد که با توجه به تعلق اوزاعی به [[اصحاب حدیث]]، نقشی اساسی در شکل دهی روش فقهی او ایفا کرد. کاربرد استحسان به شکل آغازین و نامدون نیز در فقه اوزاعی نمونه‌هایی دارد. اوزاعی در عصر خود به عنوان یک پیشوای فقهی در محیط [[شام]] جای گشود و مذهب او پیروانی یافت. این مذهب بی درنگ پس از شکل گیری، مذهبِ غالب در محیط [[شام]] شد. در واقع مذهب اوزاعی صورتی سامان یافته از فقه بومی [[شام]] بود. این مذهب در برهه ای تقریباً 200 ساله به بقای خود در [[شام]] ادامه داد و در اواسط سده 4 هجری قمری، در برابر مذاهب دیگر به خصوص مذهب [[شافعی]] از میان رفت. ضعف محافل فقهی اوزاعیان در [[شام]] زمینه را برای ضعف آن مذهب فراهم آورد. در [[اندلس]] مذهب اوزاعی تا بخشی از سده 3 هجری قمری به عنوان مذهب غالب شناخته مي‌شد و از آن پس مذهب [[مالکی]] جای آن را گفت. اوزاعی از کسانی است که سعی داشته با باورهایی به مبارزه برخیزد که آن‌ها را بدعتی در دین برمی شمرده است. در مباحث مربوط به امامت و قیام به سیف، اوزاعی به شیوه سنتی [[اصحاب حدیث]]، بر ضرورت پیروی از [[جماعت]] پای فشرده است.

مواعظ بسیاری نیز در کتب گوناگون از وی نقل شده که مي‌توان آن‌ها را نقطه عطفی در آموزش‌های اخلاقی محیط [[شام]] که پس از سقوط امویان تحولی در آن پیدا شده بود، به شمار آورد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج10، ص433</ref>

==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۹
سطر ۱:		سطر ۱:
−	ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار [[شام]] و پیشوای یکی از مذاهب فقهی که چندی در [[شام]] و [[اندلس]] پیروانی یافت. خاندان او را اصلاً از اسرای [[یمن]] و یا [[سند]] نوشته اند. انتساب او به اوزاعی فقط به سبب اقامتش در محله [[اوزاع]] در حومه [[دمشق]] بوده است. محله [[اوزاع]] نه تنها مدتی مسکن وی، بلکه به تصریح برخی از منابع، موطن پدری او نیز بوده است. مولد اوزاعی را برخی گزارش‌ها در شهر [[بعلبک]] به سال 88 هجری قمری دانسته اند. او در خردسالی پدر خویش را از دست داد و چندی بعد همراه مادرش به [[بیروت]] انتقال یافت. در همین اوان یکی از شیوخ متنفّذ عرب او را به پسرخواندگی پذیرفت و شرایط را برای پرورش او مساعد کرد. احتمالاً اوزاعی چندی پس از آن به [[دمشق]] رفت و در آنجا سکنی گزید. این احتمال به خصوص با پذیرش روایتی قوت می گیرد که از چهارده سال مصاحبت اوزاعی با [[محکول شامی]] [[دمشق]] سخن گفته است. اوزاعی در جوانی با اعمال نفوذ پدرخوانده اش به عنوان دبیر به دیوان بنی امیه پیوست. آشنایی اوزاعی با [[یحیی بن ابی کثیر]] عالم بزرگ [[یمامه]] زندگی او را متحول ساخت، چنانکه از شغل دبیری استعفا کرد و بی دغدغه به تحصیل علم پرداخت. وی پیش از 114 هجری قمری به حرمین شریفین رفت و از پیشوایان و شیوخ برجسته [[مدینه]] چون [[امام محمد باقر]] علیه السلام دانش آموخت. در فهرست شیوخ او نام [[امام جعفر صادق]] علیه السلام نیز دیده می شود. اوزاعی از محافل علمی [[شام]] نیز غفلت نورزید و از 113 هجری قمری به عنوان فقیه شناخته می شد. در دوره انحطاط خلافت بنی امیه اوزاعی چون [[دمشق]] را برای ماندن مناسب ندید، خانه خود را در محله اوزاع [[دمشق]] واگذاشت و به [[بیروت]] رفت و در آن دیار ماندگار شد. وی سال‌های واپسین عمر خود را در [[بیروت]] سپری کرد و همان جا در سال 157 هجری قمری درگذشت. اوزاعی را باید حلقه ای مهم در انتقال فقه [[اصحاب حدیث]] از حالت آغازین خود به دوره تدوین [[شافعی]] تلقی کرد. باید فقه او را گونه ای از فقه [[اصحاب حدیث]] به شمار آورد که در دوره پدیدار شدن مذاهب فقیهان در سده 2 هجری قمری تکوین یافت. شیوه فقهی او در کلیات تا حدی به شیوه [[مالک بن انس]] نزدیک بوده است. به عنوان نخستین ویژگی در فقه اوزاعی، باید به شیوه برخورد او با سنت نبوی اشاره کرد که با توجه به تعلق اوزاعی به [[اصحاب حدیث]]، نقشی اساسی در شکل دهی روش فقهی او ایفا کرد. کاربرد استحسان به شکل آغازین و نامدون نیز در فقه اوزاعی نمونه‌هایی دارد. اوزاعی در عصر خود به عنوان یک پیشوای فقهی در محیط [[شام]] جای گشود و مذهب او پیروانی یافت. این مذهب بی درنگ پس از شکل گیری، مذهبِ غالب در محیط [[شام]] شد. در واقع مذهب اوزاعی صورتی سامان یافته از فقه بومی [[شام]] بود. این مذهب در برهه ای تقریباً 200 ساله به بقای خود در [[شام]] ادامه داد و در اواسط سده 4 هجری قمری، در برابر مذاهب دیگر به خصوص مذهب [[شافعی]] از میان رفت. ضعف محافل فقهی اوزاعیان در [[شام]] زمینه را برای ضعف آن مذهب فراهم آورد. در [[اندلس]] مذهب اوزاعی تا بخشی از سده 3 هجری قمری به عنوان مذهب غالب شناخته می شد و از آن پس مذهب [[مالکی]] جای آن را گفت. اوزاعی از کسانی است که سعی داشته با باورهایی به مبارزه برخیزد که آن‌ها را بدعتی در دین برمی شمرده است. در مباحث مربوط به امامت و قیام به سیف، اوزاعی به شیوه سنتی [[اصحاب حدیث]]، بر ضرورت پیروی از [[جماعت]] پای فشرده است.	+	ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار [[شام]] و پیشوای یکی از مذاهب فقهی که چندی در [[شام]] و [[اندلس]] پیروانی یافت. خاندان او را اصلاً از اسرای [[یمن]] و یا [[سند]] نوشته اند. انتساب او به اوزاعی فقط به سبب اقامتش در محله [[اوزاع]] در حومه [[دمشق]] بوده است. محله [[اوزاع]] نه تنها مدتی مسکن وی، بلکه به تصریح برخی از منابع، موطن پدری او نیز بوده است. مولد اوزاعی را برخی گزارش‌ها در شهر [[بعلبک]] به سال 88 هجری قمری دانسته اند. او در خردسالی پدر خویش را از دست داد و چندی بعد همراه مادرش به [[بیروت]] انتقال یافت. در همین اوان یکی از شیوخ متنفّذ عرب او را به پسرخواندگی پذیرفت و شرایط را برای پرورش او مساعد کرد. احتمالاً اوزاعی چندی پس از آن به [[دمشق]] رفت و در آنجا سکنی گزید. این احتمال به خصوص با پذیرش روایتی قوت می گیرد که از چهارده سال مصاحبت اوزاعی با [[محکول شامی]] [[دمشق]] سخن گفته است. اوزاعی در جوانی با اعمال نفوذ پدرخوانده اش به عنوان دبیر به دیوان بنی امیه پیوست. آشنایی اوزاعی با [[یحیی بن ابی کثیر]] عالم بزرگ [[یمامه]] زندگی او را متحول ساخت، چنانکه از شغل دبیری استعفا کرد و بی دغدغه به تحصیل علم پرداخت. وی پیش از 114 هجری قمری به حرمین شریفین رفت و از پیشوایان و شیوخ برجسته [[مدینه]] چون [[امام محمد باقر]] علیه السلام دانش آموخت. در فهرست شیوخ او نام [[امام جعفر صادق]] علیه السلام نیز دیده می شود. اوزاعی از محافل علمی [[شام]] نیز غفلت نورزید و از 113 هجری قمری به عنوان فقیه شناخته می شد. در دوره انحطاط خلافت بنی امیه اوزاعی چون [[دمشق]] را برای ماندن مناسب ندید، خانه خود را در محله اوزاع [[دمشق]] واگذاشت و به [[بیروت]] رفت و در آن دیار ماندگار شد. وی سال‌های واپسین عمر خود را در [[بیروت]] سپری کرد و همان جا در سال 157 هجری قمری درگذشت. اوزاعی را باید حلقه ای مهم در انتقال فقه [[اصحاب حدیث]] از حالت آغازین خود به دوره تدوین [[شافعی]] تلقی کرد. باید فقه او را گونه ای از فقه [[اصحاب حدیث]] به شمار آورد که در دوره پدیدار شدن مذاهب فقیهان در سده 2 هجری قمری تکوین یافت. شیوه فقهی او در کلیات تا حدی به شیوه [[مالک بن انس]] نزدیک بوده است. به عنوان نخستین ویژگی در فقه اوزاعی، باید به شیوه برخورد او با سنت نبوی اشاره کرد که با توجه به تعلق اوزاعی به [[اصحاب حدیث]]، نقشی اساسی در شکل دهی روش فقهی او ایفا کرد. کاربرد استحسان به شکل آغازین و نامدون نیز در فقه اوزاعی نمونه‌هایی دارد. اوزاعی در عصر خود به عنوان یک پیشوای فقهی در محیط [[شام]] جای گشود و مذهب او پیروانی یافت. این مذهب بی درنگ پس از شکل گیری، مذهبِ غالب در محیط [[شام]] شد. در واقع مذهب اوزاعی صورتی سامان یافته از فقه بومی [[شام]] بود. این مذهب در برهه ای تقریباً 200 ساله به بقای خود در [[شام]] ادامه داد و در اواسط سده 4 هجری قمری، در برابر مذاهب دیگر به خصوص مذهب [[شافعی]] از میان رفت. ضعف محافل فقهی اوزاعیان در [[شام]] زمینه را برای ضعف آن مذهب فراهم آورد. در [[اندلس]] مذهب اوزاعی تا بخشی از سده 3 هجری قمری به عنوان مذهب غالب شناخته می شد و از آن پس مذهب [[مالکی]] جای آن را گفت. اوزاعی از کسانی است که سعی داشته با باورهایی به مبارزه برخیزد که آن‌ها را بدعتی در دین برمی شمرده است. در مباحث مربوط به امامت و قیام به سیف، اوزاعی به شیوه سنتی [[اصحاب حدیث]]، بر ضرورت پیروی از [[جماعت (نام عامه مسلمین غیر از شیعه و خوراج)\|جماعت]] پای فشرده است.

	مواعظ بسیاری نیز در کتب گوناگون از وی نقل شده که می توان آن‌ها را نقطه عطفی در آموزش‌های اخلاقی محیط [[شام]] که پس از سقوط امویان تحولی در آن پیدا شده بود، به شمار آورد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج10، ص433</ref>		مواعظ بسیاری نیز در کتب گوناگون از وی نقل شده که می توان آن‌ها را نقطه عطفی در آموزش‌های اخلاقی محیط [[شام]] که پس از سقوط امویان تحولی در آن پیدا شده بود، به شمار آورد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج10، ص433</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار [[شام]] و پیشوای یکی از مذاهب فقهی که چندی در [[شام]] و [[اندلس]]
+ابوعمرو عبدالرحمان بن عمرو، فقیه و محدث نامدار [[شام]] و پیشوای یکی از مذاهب فقهی که چندی در [[شام]] و [[اندلس]] پیروانی یافت. خاندان او را اصلاً از اسرای [[یمن]] و یا [[سند]] نوشته اند. انتساب او به اوزاعی فقط به سبب اقامتش در محله [[اوزاع]] در حومه [[دمشق]] بوده است. محله [[اوزاع]] نه تنها مدتی مسکن وی، بلکه به تصریح برخی از منابع، موطن پدری او نیز بوده است. مولد اوزاعی را برخی گزارش‌ها در شهر [[بعلبک]] به سال 88 هجری قمری دانسته اند. او در خردسالی پدر خویش را از دست داد و چندی بعد همراه مادرش به [[بیروت]] انتقال یافت. در همین اوان یکی از شیوخ متنفّذ عرب او را به پسرخواندگی پذیرفت و شرایط را برای پرورش او مساعد کرد. احتمالاً اوزاعی چندی پس از آن به [[دمشق]] رفت و در آنجا سکنی گزید. این احتمال به خصوص با پذیرش روایتی قوت می گیرد که از چهارده سال مصاحبت اوزاعی با [[محکول شامی]] [[دمشق]] سخن گفته است. اوزاعی در جوانی با اعمال نفوذ پدرخوانده اش به عنوان دبیر به دیوان بنی امیه پیوست. آشنایی اوزاعی با [[یحیی بن ابی کثیر]] عالم بزرگ [[یمامه]] زندگی او را متحول ساخت، چنانکه از شغل دبیری استعفا کرد و بی دغدغه به تحصیل علم پرداخت. وی پیش از 114 هجری قمری به حرمین شریفین رفت و از پیشوایان و شیوخ برجسته [[مدینه]] چون [[امام محمد باقر]] علیه السلام دانش آموخت. در فهرست شیوخ او نام [[امام جعفر صادق]] علیه السلام نیز دیده می شود. اوزاعی از محافل علمی [[شام]] نیز غفلت نورزید و از 113 هجری قمری به عنوان فقیه شناخته می شد. در دوره انحطاط خلافت بنی امیه اوزاعی چون [[دمشق]] را برای ماندن مناسب ندید، خانه خود را در محله اوزاع [[دمشق]] واگذاشت و به [[بیروت]] رفت و در آن دیار ماندگار شد. وی سال‌های واپسین عمر خود را در [[بیروت]] سپری کرد و همان جا در سال 157 هجری قمری درگذشت. اوزاعی را باید حلقه ای مهم در انتقال فقه [[اصحاب حدیث]] از حالت آغازین خود به دوره تدوین [[شافعی]] تلقی کرد. باید فقه او را گونه ای از فقه [[اصحاب حدیث]] به شمار آورد که در دوره پدیدار شدن مذاهب فقیهان در سده 2 هجری قمری تکوین یافت. شیوه فقهی او در کلیات تا حدی به شیوه [[مالک بن انس]] نزدیک بوده است. به عنوان نخستین ویژگی در فقه اوزاعی، باید به شیوه برخورد او با سنت نبوی اشاره کرد که با توجه به تعلق اوزاعی به [[اصحاب حدیث]]، نقشی اساسی در شکل دهی روش فقهی او ایفا کرد. کاربرد استحسان به شکل آغازین و نامدون نیز در فقه اوزاعی نمونه‌هایی دارد. اوزاعی در عصر خود به عنوان یک پیشوای فقهی در محیط [[شام]] جای گشود و مذهب او پیروانی یافت. این مذهب بی درنگ پس از شکل گیری، مذهبِ غالب در محیط [[شام]] شد. در واقع مذهب اوزاعی صورتی سامان یافته از فقه بومی [[شام]] بود. این مذهب در برهه ای تقریباً 200 ساله به بقای خود در [[شام]] ادامه داد و در اواسط سده 4 هجری قمری، در برابر مذاهب دیگر به خصوص مذهب [[شافعی]] از میان رفت. ضعف محافل فقهی اوزاعیان در [[شام]] زمینه را برای ضعف آن مذهب فراهم آورد. در [[اندلس]] مذهب اوزاعی تا بخشی از سده 3 هجری قمری به عنوان مذهب غالب شناخته می شد و از آن پس مذهب [[مالکی]] جای آن را گفت. اوزاعی از کسانی است که سعی داشته با باورهایی به مبارزه برخیزد که آن‌ها را بدعتی در دین برمی شمرده است. در مباحث مربوط به امامت و قیام به سیف، اوزاعی به شیوه سنتی [[اصحاب حدیث]]، بر ضرورت پیروی از [[جماعت]] پای فشرده است.
-پیروانی یافت. خاندان او را اصلاً از اسرای [[یمن]] و یا [[سند]] نوشته اند. انتساب او به اوزاعی فقط به سبب اقامتش در محله [[اوزاع]] در حومه [[دمشق]] بوده است. محله [[اوزاع]] نه تنها مدتی مسکن وی، بلکه به تصریح برخی از منابع، موطن پدری او نیز بوده است. مولد اوزاعی را برخی گزارش‌ها در شهر [[بعلبک]] به سال 88 هجری قمری دانسته اند. او در خردسالی پدر خویش را از دست داد و چندی بعد همراه مادرش به [[بیروت]] انتقال یافت. در همین اوان یکی از شیوخ متنفّذ عرب او را به پسرخواندگی پذیرفت و شرایط را برای پرورش او مساعد کرد. احتمالاً اوزاعی چندی پس از آن به [[دمشق]] رفت و در آنجا سکنی گزید. این احتمال به خصوص با پذیرش روایتی قوت مي‌گیرد که از چهارده سال مصاحبت اوزاعی با محکول شامی [[دمشق]] سخن گفته است. اوزاعی در جوانی با اعمال نفوذ پدرخوانده اش به عنوان دبیر به دیوان بنی امیه پیوست. آشنایی اوزاعی با یحیی بن ابی کثیر عالم بزرگ [[یمامه]] زندگی او را متحول ساخت، چنانکه از شغل دبیری استعفا کرد و بی دغدغه به تحصیل علم پرداخت. وی پیش از 114 هجری قمری به حرمین شریفین رفت و از پیشوایان و شیوخ برجسته [[مدینه]] چون [[امام محمد باقر]] علیه السلام دانش آموخت. در فهرست شیوخ او نام [[امام جعفر صادق]] علیه السلام نیز دیده مي‌شود. اوزاعی از محافل علمی [[شام]] نیز غفلت نورزید و از 113 هجری قمری به عنوان فقیه شناخته مي‌شد. در دوره انحطاط خلافت بنی امیه اوزاعی چون [[دمشق]] را برای ماندن مناسب ندید، خانه خود را در محله اوزاع [[دمشق]] واگذاشت و به [[بیروت]] رفت و در آن دیار ماندگار شد. وی سال‌های واپسین عمر خود را در [[بیروت]] سپری کرد و همان جا در سال 157 هجری قمری درگذشت. اوزاعی را باید حلقه ای مهم در انتقال فقه [[اصحاب حدیث]] از حالت آغازین خود به دوره تدوین [[شافعی]] تلقی کرد. باید فقه او را گونه ای از فقه [[اصحاب حدیث]] به شمار آورد که در دوره پدیدار شدن مذاهب فقیهان در سده 2 هجری قمری تکوین یافت. شیوه فقهی او در کلیات تا حدی به شیوه [[مالک بن انس]] نزدیک بوده است. به عنوان نخستین ویژگی در فقه اوزاعی، باید به شیوه برخورد او با سنت نبوی اشاره کرد که با توجه به تعلق اوزاعی به [[اصحاب حدیث]]، نقشی اساسی در شکل دهی روش فقهی او ایفا کرد. کاربرد استحسان به شکل آغازین و نامدون نیز در فقه اوزاعی نمونه‌هایی دارد. اوزاعی در عصر خود به عنوان یک پیشوای فقهی در محیط [[شام]] جای گشود و مذهب او پیروانی یافت. این مذهب بی درنگ پس از شکل گیری، مذهبِ غالب در محیط [[شام]] شد. در واقع مذهب اوزاعی صورتی سامان یافته از فقه بومی [[شام]] بود. این مذهب در برهه ای تقریباً 200 ساله به بقای خود در [[شام]] ادامه داد و در اواسط سده 4 هجری قمری، در برابر مذاهب دیگر به خصوص مذهب [[شافعی]] از میان رفت. ضعف محافل فقهی اوزاعیان در [[شام]] زمینه را برای ضعف آن مذهب فراهم آورد. در [[اندلس]] مذهب اوزاعی تا بخشی از سده 3 هجری قمری به عنوان مذهب غالب شناخته مي‌شد و از آن پس مذهب [[مالکی]] جای آن را گفت. اوزاعی از کسانی است که سعی داشته با باورهایی به مبارزه برخیزد که آن‌ها را بدعتی در دین برمی شمرده است. در مباحث مربوط به امامت و قیام به سیف، اوزاعی به شیوه سنتی [[اصحاب حدیث]]، بر ضرورت پیروی از [[جماعت]] پای فشرده است.
+مواعظ بسیاری نیز در کتب گوناگون از وی نقل شده که می توان آن‌ها را نقطه عطفی در آموزش‌های اخلاقی محیط [[شام]] که پس از سقوط امویان تحولی در آن پیدا شده بود، به شمار آورد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج10، ص433</ref>
-−
-مواعظ بسیاری نیز در کتب گوناگون از وی نقل شده که مي‌توان آن‌ها را نقطه عطفی در آموزش‌های اخلاقی محیط [[شام]] که پس از سقوط امویان تحولی در آن پیدا شده بود، به شمار آورد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج10، ص433</ref>
 ==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۳۲
(بدون تفاوت)