صوفیه (پیروان سلطان حیدر) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۳۹

2019-02-19T09:39:37Z

Admin در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۳۸

2019-02-19T09:38:24Z

Admin در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۳۶

2019-02-19T09:36:57Z

Admin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۳۴

2015-07-11T10:34:28Z

Admin: Admin صفحهٔ صوفیه (مریدان سلطان حیدر) را به صوفیه (پیروان سلطان حیدر) منتقل کرد

2015-07-11T10:33:49Z

Admin صفحهٔ صوفیه (مریدان سلطان حیدر) را به صوفیه (پیروان سلطان حیدر) منتقل کرد

Admin: «صوفیه (مریدان سلطان حیدر)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-03T12:46:12Z

«صوفیه (مریدان سلطان حیدر)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85 در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۰۶

2015-05-29T15:06:31Z

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «مریدان سلطان حیدر (پدر شاه اسماعیل صفوی). سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خو...» ایجاد کرد

2015-05-29T15:04:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی «مریدان سلطان حیدر (پدر شاه اسماعیل صفوی). سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خو...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

مریدان سلطان حیدر (پدر [[شاه اسماعیل صفوی]]).

سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.

[[شاه عباس اول]] با صوفیان رویه تحقیرآمیزی پیش گرفت و کار ایشان در دربار شاه عباس به انحطاط گرائید. صوفیان در شب جمعه حلقه [[ذکری]] به ریاست خلیفةالخلفاء داشتند و در زمان [[شاه عباس اول]] با آن که از قدر و منزلت آنان کاسته شده بود باز در نظر عامه محترم بوده و مردم به مقام و قدرت روحانی ایشان عقیده داشتند و لقمه ای از طعام مخصوص آنان را شفای دردها می پنداشتند و [[شاه عباس اول]] نیز علیرغم آن که آنان را نمک ناشناس و کلاش می دانست ناچار در صورت ظاهر خود را به آن طائفه عقیده مند نشان می داد. خلیفةالخلفاء در زمان [[شاه عباس اول]] یک نوع مقام روحانی درباری داشت در روزهای عید با صوفیان در بارگاه شاهی حاضر شده و با کاسه نباتی که در دست داشت نزدیک شاه می رفت و عید را تبریک می گفت شاه حبه نباتی از کاسه برمی داشت و در دهان می گذاشت و اعیان و سران کشور نیز هر یک حبه ای برمی گرفتند و با احترام بر سر و چشم می نهادند و می خوردند گاهی نیز بزرگان و اعیان و سایر مردم از هر طبقه ای برای طلب بخشش و آمرزش نزد خلیفةالخلفاء می رفته و پیش او به زانو درمی آمدند او نیز با تکبر به وسیله عصائی که در دست داشت چند ضربت بر شانه و پشتشان می زد و بدین ترتیب گناهانشان را می بخشید. این عمل را اعتراف می گفتند. <ref> زندگانی [[شاه عباس اول]]، [[نصرالله فلسفی]]، ج1، ص235</ref>

رک: [[حیدریه (از صوفیه)]]، قزل باشیه.

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 مریدان [[سلطان حیدر]] (پدر [[شاه اسماعیل صفوی]]).
-سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.
+سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.
 [[شاه عباس]] با صوفیان رویه تحقیرآمیزی پیش گرفت و کار ایشان در دربار شاه عباس به انحطاط گرائید. صوفیان در شب جمعه حلقه ذکری به ریاست خلیفةالخلفاء داشتند و در زمان شاه عباس با آن که از قدر و منزلت آنان کاسته شده بود باز در نظر عامه محترم بوده و مردم به مقام و قدرت روحانی ایشان عقیده داشتند و لقمه ای از طعام مخصوص آنان را شفای دردها می پنداشتند و شاه عباس نیز علیرغم آن که آنان را نمک ناشناس و کلاش می دانست ناچار در صورت ظاهر خود را به آن طائفه عقیده مند نشان می داد. خلیفةالخلفاء در زمان شاه عباس یک نوع مقام روحانی درباری داشت در روزهای عید با صوفیان در بارگاه شاهی حاضر شده و با کاسه نباتی که در دست داشت نزدیک شاه می رفت و عید را تبریک می گفت شاه حبه نباتی از کاسه برمی داشت و در دهان می گذاشت و اعیان و سران کشور نیز هر یک حبه ای برمی گرفتند و با احترام بر سر و چشم می نهادند و می خوردند گاهی نیز بزرگان و اعیان و سایر مردم از هر طبقه ای برای طلب بخشش و آمرزش نزد خلیفةالخلفاء می رفته و پیش او به زانو درمی آمدند او نیز با تکبر به وسیله عصائی که در دست داشت چند ضربت بر شانه و پشتشان می زد و بدین ترتیب گناهانشان را می بخشید. این عمل را اعتراف می گفتند. <ref> [[زندگانی شاه عباس اول]]، [[نصرالله فلسفی]]، ج1، ص235</ref>

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[شاه عباس]] با صوفیان رویه تحقیرآمیزی پیش گرفت و کار ایشان در دربار شاه عباس به انحطاط گرائید. صوفیان در شب جمعه حلقه ذکری به ریاست خلیفةالخلفاء داشتند و در زمان شاه عباس با آن که از قدر و منزلت آنان کاسته شده بود باز در نظر عامه محترم بوده و مردم به مقام و قدرت روحانی ایشان عقیده داشتند و لقمه ای از طعام مخصوص آنان را شفای دردها می پنداشتند و شاه عباس نیز علیرغم آن که آنان را نمک ناشناس و کلاش می دانست ناچار در صورت ظاهر خود را به آن طائفه عقیده مند نشان می داد. خلیفةالخلفاء در زمان شاه عباس یک نوع مقام روحانی درباری داشت در روزهای عید با صوفیان در بارگاه شاهی حاضر شده و با کاسه نباتی که در دست داشت نزدیک شاه می رفت و عید را تبریک می گفت شاه حبه نباتی از کاسه برمی داشت و در دهان می گذاشت و اعیان و سران کشور نیز هر یک حبه ای برمی گرفتند و با احترام بر سر و چشم می نهادند و می خوردند گاهی نیز بزرگان و اعیان و سایر مردم از هر طبقه ای برای طلب بخشش و آمرزش نزد خلیفةالخلفاء می رفته و پیش او به زانو درمی آمدند او نیز با تکبر به وسیله عصائی که در دست داشت چند ضربت بر شانه و پشتشان می زد و بدین ترتیب گناهانشان را می بخشید. این عمل را اعتراف می گفتند. <ref> [[زندگانی شاه عباس اول]]، [[نصرالله فلسفی]]، ج1، ص235</ref>
-رک: [[حیدریه]]، [[قزل باشیه]].
+رک: [[حیدریه (از صوفیه)|حیدریه]]، [[قزل باشیه]].
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۳۴
سطر ۱:		سطر ۱:
−	مریدان سلطان حیدر (پدر[[شاه اسماعیل صفوی]]).	+	مریدان سلطان حیدر (پدر [[شاه اسماعیل صفوی]]).

	سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.		سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۰۶
سطر ۱:		سطر ۱:
−	مریدان سلطان حیدر (پدر [[شاه اسماعیل صفوی]]).	+	مریدان سلطان حیدر (پدر[[شاه اسماعیل صفوی]]).

	سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.		سلطان حیدر برای امتیاز مریدان خود از دیگران، تاج سرخ دوازده تَرَک را انتخاب کرده و بر سر آنان گذارد و از این جهت آنان را قزلباش می گفتند. در آغاز کار شاه اسماعیل، مریدان و متابعان او را تا مدتی همچنان صوفی می خواندند و شخص شاه را صوفی بزرگ می نامیدند و اطلاق این نام بر پادشاه صفوی در دوران سلطنت [[صفویه]] باقی ماند. دیری نگذشت که عناوین صوفی و قزلباش با یکدیگر مرادف شد و کم کم در اواخر سلطنت شاه اسماعیل نام قزلباش غلبه کرده و تمام طوائف ترک نژاد گوناگون که در رکاب شاه اسماعیل شمشیر می زدند به قزلباش معروف شدند، و از این زمان عنوان صوفی مفهوم مشخص تر و محدودتری یافت و بیشتر به خانواده هایی از طوائف قزلباش که در سابقه صوفی گری و ارادت و خدمت به خاندان صفوی از دیگران ممتاز بودند، تعلق گرفت و شخص شاه، پیشوای ایشان و مرشد کامل خوانده می شد. صوفیان از سایر طوائف قزلباش به شاه نزدیکتر و نسبت به او فداکارتر و مطیع تر بوده اند، رئیس صوفیان هر طائفه را خلیفه و رئیس تمام صوفیان را خلیفةالخلفاء می گفتند و این مقام از جمله مقامات بزرگ بوده است زیرا خلیفةالخلفاء نایب مرشد کامل محسوب می شده و احکام او را مانند احکام شاه لازم و واجب می دانسته اند. شرط اساسی صوفیگری این بوده است که صوفی بی چون و چرا، اوامر مرشد کامل را اطاعت کند، چنان که جان باختن در راه مرشد کامل، برای صوفی ادنی مراتب اخلاص بوده است. اگر یکی از صوفیان به مرشد کامل دروغ می گفت، مستحق مرگ می شد و صوفیان دیگر بی درنگ او را به سزا می رسانیدند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۳۳
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۴۶
(بدون تفاوت)