شمس الدین تبریزی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۷

2019-08-01T10:07:55Z

Admin در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۱

2019-07-18T07:51:52Z

Rahim: «شمس الدین تبریزی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-27T14:26:22Z

«شمس الدین تبریزی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Rahim: صفحه‌ای تازه حاوی «شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور م...» ایجاد کرد

2015-05-27T14:26:12Z

صفحه‌ای تازه حاوی «شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور م...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور مولانا [[جلال الدین رومی]] است. وی از مردم [[تبریز]] و خاندان وی نیز اهل [[تبریز]] بودند. شمس در 582 هجری قمری به دنیا آمد. گویند ابتدا مرید شیخ ابوبکر زنبیل باف تبریزی بود. شمس در شهرها مي‌گشت و به خدمت بزرگان مي‌رسید. در [[بغداد]] ملاقاتی بین او و اوحد کرمانی دست داد. در بامداد روز شنبه 26 جمادی الاخر 642 هجری قمری وارد [[قونیه]] شد، و در آنجا بود که [[جلال الدین رومی]] به ملاقات وی نائل آمد. آنچه بین آن ها گذشت و سخنان شمس به مولانا بر ما معلوم نیست اما بعد از این ملاقات تحولی ناگهانی در احوال مولانا پدید آمد و وی به دامن شمس درآویخت و با وی به خلوت نشست و درِ خانه بر آشنا و بیگانه ببست، و مسند تدریس و کرسی وعظ را ترک گفت. مریدان مولانا و اهل [[قونیه]] به سرزنش وی برخاستند و چون حاصلی نبردند بنای دشمنی را با شمس گذاشتند، و او را ساحر خواندند. شمس که از رفتار مردم آزرده شده بود، علی رغم اصرار و ابرام و عجز و نیاز مولانا، در روز پنج شنبه 21 شوال 643 هجری قمری از [[قونیه]] برفت. مولانا به جستجوی او پرداخت و عاقبت گویا خبر او را در [[دمشق]] یافت و نامه های منظوم بدو نوشت که آخر الامر در دل شمس تأثیر کرد و ظاهراً مایل به بازآمدن به [[قونیه]] گشت. یاران و مریدان مولانا هم که در نتیجه غیبت شمس و پژمردگی و دلتنگی مولانا از دیدار و گفتار و ارشاد او محروم مانده بودند، از کرده خود پشیمان شدند و از مولانا طلب عفو کردند. مولانا پسر خود سلطان ولد را برای عذرخواهی روانه خدمت شمس کرد و شمس در 644 هجری قمری به [[قونیه]] بازآمد. اما باز مریدان مولانا بدگویی از شمس را آغاز کردند و مولانا را دیوانه و شمس را ساحر خواندند و سخن آشفتگی مولانا نقل مجالس علما و عوام [[قونیه]] شد، و ظاهراً علت این امر آن بود که مولانا پس از پیوستن به شمس، ترک تدریس و وعظ گفت و به سماع و رقص نشست، و لباس فقها را از تن بیرون کرد. به هر حال خاص و عام و حتی بعضی از پیوستگان و خویشان مولانا در آزار شمس تبریزی همدست شدند، بدین جهت، شمس دل از [[قونیه]] برکند و عزم غیبت از آنجا کرد. عاقبت کار وی معلوم نیست. گویند در سال 645 هجری قمری غیبت کرد، و پس از آن خبر و اثری از وی باقی نیست. بعضی گویند پیش از آن که از [[قونیه]] خارج شود به ضرب کارد دشمنان از پا درآمد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1494</ref>

==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور مولانا [[جلال الدین رومی]] است. وی از مردم [[تبریز]] و خاندان وی نیز اهل [[تبریز]] بودند. شمس در 582 هجری قمری به دنیا آمد. گویند ابتدا مرید شیخ ابوبکر زنبیل باف تبریزی بود. شمس در شهرها مي‌گشت و به خدمت بزرگان مي‌رسید. در [[بغداد]] ملاقاتی بین او و اوحد کرمانی دست داد. در بامداد روز شنبه 26 جمادی الاخر 642 هجری قمری وارد [[قونیه]] شد، و در آنجا بود که [[جلال الدین رومی]] به ملاقات وی نائل آمد. آنچه بین آن ها گذشت و سخنان شمس به مولانا بر ما معلوم نیست اما بعد از این ملاقات تحولی ناگهانی در احوال مولانا پدید آمد و وی به دامن شمس درآویخت و با وی به خلوت نشست و درِ خانه بر آشنا و بیگانه ببست، و مسند تدریس و کرسی وعظ را ترک گفت. مریدان مولانا و اهل [[قونیه]] به سرزنش وی برخاستند و چون حاصلی نبردند بنای دشمنی را با شمس گذاشتند، و او را ساحر خواندند. شمس که از رفتار مردم آزرده شده بود، علی رغم اصرار و ابرام و عجز و نیاز مولانا، در روز پنج شنبه 21 شوال 643 هجری قمری از [[قونیه]] برفت. مولانا به جستجوی او پرداخت و عاقبت گویا خبر او را در [[دمشق]] یافت و نامه های منظوم بدو نوشت که آخر الامر در دل شمس تأثیر کرد و ظاهراً مایل به بازآمدن به [[قونیه]] گشت. یاران و مریدان مولانا هم که در نتیجه غیبت شمس و پژمردگی و دلتنگی مولانا از دیدار و گفتار و ارشاد او محروم مانده بودند، از کرده خود پشیمان شدند و از مولانا طلب عفو کردند. مولانا پسر خود سلطان ولد را برای عذرخواهی روانه خدمت شمس کرد و شمس در 644 هجری قمری به [[قونیه]] بازآمد. اما باز مریدان مولانا بدگویی از شمس را آغاز کردند و مولانا را دیوانه و شمس را ساحر خواندند و سخن آشفتگی مولانا نقل مجالس علما و عوام [[قونیه]] شد، و ظاهراً علت این امر آن بود که مولانا پس از پیوستن به شمس، ترک تدریس و وعظ گفت و به سماع و رقص نشست، و لباس فقها را از تن بیرون کرد. به هر حال خاص و عام و حتی بعضی از پیوستگان و خویشان مولانا در آزار شمس تبریزی همدست شدند، بدین جهت، شمس دل از [[قونیه]] برکند و عزم غیبت از آنجا کرد. عاقبت کار وی معلوم نیست. گویند در سال 645 هجری قمری غیبت کرد، و پس از آن خبر و اثری از وی باقی نیست. بعضی گویند پیش از آن که از [[قونیه]] خارج شود به ضرب کارد دشمنان از پا درآمد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص1494</ref>	+	شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور مولانا [[جلال الدین رومی]] است. وی از مردم [[تبریز]] و خاندان وی نیز اهل تبریز بودند. شمس در 582 هجری قمری به دنیا آمد. گویند ابتدا مرید شیخ [[ابوبکر زنبیل باف تبریزی]] بود. شمس در شهرها مي‌گشت و به خدمت بزرگان مي‌رسید. در [[بغداد]] ملاقاتی بین او و [[اوحد کرمانی]] دست داد. در بامداد روز شنبه 26 جمادی الاخر 642 هجری قمری وارد [[قونیه]] شد، و در آنجا بود که جلال الدین رومی به ملاقات وی نائل آمد. آنچه بین آن ها گذشت و سخنان شمس به مولانا بر ما معلوم نیست اما بعد از این ملاقات تحولی ناگهانی در احوال مولانا پدید آمد و وی به دامن شمس درآویخت و با وی به خلوت نشست و درِ خانه بر آشنا و بیگانه ببست، و مسند تدریس و کرسی وعظ را ترک گفت. مریدان مولانا و اهل قونیه به سرزنش وی برخاستند و چون حاصلی نبردند بنای دشمنی را با شمس گذاشتند، و او را ساحر خواندند. شمس که از رفتار مردم آزرده شده بود، علی رغم اصرار و ابرام و عجز و نیاز مولانا، در روز پنج شنبه 21 شوال 643 هجری قمری از قونیه برفت. مولانا به جستجوی او پرداخت و عاقبت گویا خبر او را در [[دمشق]] یافت و نامه های منظوم بدو نوشت که آخر الامر در دل شمس تأثیر کرد و ظاهراً مایل به بازآمدن به قونیه گشت. یاران و مریدان مولانا هم که در نتیجه غیبت شمس و پژمردگی و دلتنگی مولانا از دیدار و گفتار و ارشاد او محروم مانده بودند، از کرده خود پشیمان شدند و از مولانا طلب عفو کردند. مولانا پسر خود سلطان ولد را برای عذرخواهی روانه خدمت شمس کرد و شمس در 644 هجری قمری به قونیه بازآمد. اما باز مریدان مولانا بدگویی از شمس را آغاز کردند و مولانا را دیوانه و شمس را ساحر خواندند و سخن آشفتگی مولانا نقل مجالس علما و عوام قونیه شد، و ظاهراً علت این امر آن بود که مولانا پس از پیوستن به شمس، ترک تدریس و وعظ گفت و به سماع و رقص نشست، و لباس فقها را از تن بیرون کرد. به هر حال خاص و عام و حتی بعضی از پیوستگان و خویشان مولانا در آزار شمس تبریزی همدست شدند، بدین جهت، شمس دل از قونیه برکند و عزم غیبت از آنجا کرد. عاقبت کار وی معلوم نیست. گویند در سال 645 هجری قمری غیبت کرد، و پس از آن خبر و اثری از وی باقی نیست. بعضی گویند پیش از آن که از قونیه خارج شود به ضرب کارد دشمنان از پا درآمد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص1494</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۱
سطر ۱:		سطر ۱:
−	شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور مولانا [[جلال الدین رومی]] است. وی از مردم [[تبریز]] و خاندان وی نیز اهل [[تبریز]] بودند. شمس در 582 هجری قمری به دنیا آمد. گویند ابتدا مرید شیخ ابوبکر زنبیل باف تبریزی بود. شمس در شهرها مي‌گشت و به خدمت بزرگان مي‌رسید. در [[بغداد]] ملاقاتی بین او و اوحد کرمانی دست داد. در بامداد روز شنبه 26 جمادی الاخر 642 هجری قمری وارد [[قونیه]] شد، و در آنجا بود که [[جلال الدین رومی]] به ملاقات وی نائل آمد. آنچه بین آن ها گذشت و سخنان شمس به مولانا بر ما معلوم نیست اما بعد از این ملاقات تحولی ناگهانی در احوال مولانا پدید آمد و وی به دامن شمس درآویخت و با وی به خلوت نشست و درِ خانه بر آشنا و بیگانه ببست، و مسند تدریس و کرسی وعظ را ترک گفت. مریدان مولانا و اهل [[قونیه]] به سرزنش وی برخاستند و چون حاصلی نبردند بنای دشمنی را با شمس گذاشتند، و او را ساحر خواندند. شمس که از رفتار مردم آزرده شده بود، علی رغم اصرار و ابرام و عجز و نیاز مولانا، در روز پنج شنبه 21 شوال 643 هجری قمری از [[قونیه]] برفت. مولانا به جستجوی او پرداخت و عاقبت گویا خبر او را در [[دمشق]] یافت و نامه های منظوم بدو نوشت که آخر الامر در دل شمس تأثیر کرد و ظاهراً مایل به بازآمدن به [[قونیه]] گشت. یاران و مریدان مولانا هم که در نتیجه غیبت شمس و پژمردگی و دلتنگی مولانا از دیدار و گفتار و ارشاد او محروم مانده بودند، از کرده خود پشیمان شدند و از مولانا طلب عفو کردند. مولانا پسر خود سلطان ولد را برای عذرخواهی روانه خدمت شمس کرد و شمس در 644 هجری قمری به [[قونیه]] بازآمد. اما باز مریدان مولانا بدگویی از شمس را آغاز کردند و مولانا را دیوانه و شمس را ساحر خواندند و سخن آشفتگی مولانا نقل مجالس علما و عوام [[قونیه]] شد، و ظاهراً علت این امر آن بود که مولانا پس از پیوستن به شمس، ترک تدریس و وعظ گفت و به سماع و رقص نشست، و لباس فقها را از تن بیرون کرد. به هر حال خاص و عام و حتی بعضی از پیوستگان و خویشان مولانا در آزار شمس تبریزی همدست شدند، بدین جهت، شمس دل از [[قونیه]] برکند و عزم غیبت از آنجا کرد. عاقبت کار وی معلوم نیست. گویند در سال 645 هجری قمری غیبت کرد، و پس از آن خبر و اثری از وی باقی نیست. بعضی گویند پیش از آن که از [[قونیه]] خارج شود به ضرب کارد دشمنان از پا درآمد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[~~غلامحسن~~ مصاحب]]، ج1، ص1494</ref>	+	شمس الدین محمد بن علی بن ملک داد معروف به شمس تبریزی صوفی معروف و مرشد مشهور مولانا [[جلال الدین رومی]] است. وی از مردم [[تبریز]] و خاندان وی نیز اهل [[تبریز]] بودند. شمس در 582 هجری قمری به دنیا آمد. گویند ابتدا مرید شیخ ابوبکر زنبیل باف تبریزی بود. شمس در شهرها مي‌گشت و به خدمت بزرگان مي‌رسید. در [[بغداد]] ملاقاتی بین او و اوحد کرمانی دست داد. در بامداد روز شنبه 26 جمادی الاخر 642 هجری قمری وارد [[قونیه]] شد، و در آنجا بود که [[جلال الدین رومی]] به ملاقات وی نائل آمد. آنچه بین آن ها گذشت و سخنان شمس به مولانا بر ما معلوم نیست اما بعد از این ملاقات تحولی ناگهانی در احوال مولانا پدید آمد و وی به دامن شمس درآویخت و با وی به خلوت نشست و درِ خانه بر آشنا و بیگانه ببست، و مسند تدریس و کرسی وعظ را ترک گفت. مریدان مولانا و اهل [[قونیه]] به سرزنش وی برخاستند و چون حاصلی نبردند بنای دشمنی را با شمس گذاشتند، و او را ساحر خواندند. شمس که از رفتار مردم آزرده شده بود، علی رغم اصرار و ابرام و عجز و نیاز مولانا، در روز پنج شنبه 21 شوال 643 هجری قمری از [[قونیه]] برفت. مولانا به جستجوی او پرداخت و عاقبت گویا خبر او را در [[دمشق]] یافت و نامه های منظوم بدو نوشت که آخر الامر در دل شمس تأثیر کرد و ظاهراً مایل به بازآمدن به [[قونیه]] گشت. یاران و مریدان مولانا هم که در نتیجه غیبت شمس و پژمردگی و دلتنگی مولانا از دیدار و گفتار و ارشاد او محروم مانده بودند، از کرده خود پشیمان شدند و از مولانا طلب عفو کردند. مولانا پسر خود سلطان ولد را برای عذرخواهی روانه خدمت شمس کرد و شمس در 644 هجری قمری به [[قونیه]] بازآمد. اما باز مریدان مولانا بدگویی از شمس را آغاز کردند و مولانا را دیوانه و شمس را ساحر خواندند و سخن آشفتگی مولانا نقل مجالس علما و عوام [[قونیه]] شد، و ظاهراً علت این امر آن بود که مولانا پس از پیوستن به شمس، ترک تدریس و وعظ گفت و به سماع و رقص نشست، و لباس فقها را از تن بیرون کرد. به هر حال خاص و عام و حتی بعضی از پیوستگان و خویشان مولانا در آزار شمس تبریزی همدست شدند، بدین جهت، شمس دل از [[قونیه]] برکند و عزم غیبت از آنجا کرد. عاقبت کار وی معلوم نیست. گویند در سال 645 هجری قمری غیبت کرد، و پس از آن خبر و اثری از وی باقی نیست. بعضی گویند پیش از آن که از [[قونیه]] خارج شود به ضرب کارد دشمنان از پا درآمد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص1494</ref>


	==پانويس==		==پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۴:۲۶
(بدون تفاوت)