شمسیه (از صوفیه بیرمیه) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۸:۵۹

2019-03-14T18:59:28Z

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۱۴

2018-08-02T08:14:26Z

Admin در ‏۲ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۸

2018-08-02T07:58:42Z

Admin: «شمسیه (از صوفیه بیرمیه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-03T11:21:44Z

«شمسیه (از صوفیه بیرمیه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه بیرمیه. ایشان پیروان محمد بن حمزه (م: 863 هـ. ق) می باشند. الفرق...» ایجاد کرد

2015-05-29T11:19:30Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه بیرمیه. ایشان پیروان محمد بن حمزه (م: 863 هـ. ق) می باشند. <ref> الفرق...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[صوفیه بیرمیه]].

ایشان پیروان محمد بن حمزه (م: 863 هـ. ق) می باشند. <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص134</ref>

[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که حاجی بیرام ولی در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.

[[بیرامیه]] به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو آق شمس الدین (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو عمردَده [[بورسا]] یی (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها عزیزمحمود هدایی (م: 1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش ابراهیم تنوری، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی محمد محیی الدین (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی (م: 982ق) است. همت افندی، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی]] ازنیقی است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ایشان پیروان [[محمد بن حمزه]] (م: 863 هـ. ق) می باشند. <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص134</ref>
-[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]]) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
+[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]]) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
-بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی [[محمد محیی الدین]] (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام [[ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای [[افتاده]] (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی [[محمد محیی الدین]] (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام [[ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ایشان پیروان [[محمد بن حمزه]] (م: 863 هـ. ق) می باشند. <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص134</ref>
-[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]]) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
+[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]]) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
-بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی [[محمد محیی الدین]] (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام [[ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی [[محمد محیی الدین]] (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام [[ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه بیرمیه]].
-ایشان پیروان محمد بن حمزه (م: 863 هـ. ق) می باشند. <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص134</ref>
+ایشان پیروان [[محمد بن حمزه]] (م: 863 هـ. ق) می باشند. <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص134</ref>
-[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که حاجی بیرام ولی در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
+[[دانشنامه جهان اسلام]] درباره طریقت [[بیرمیه]] می نویسد: «نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ([[آنکارا]]) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]] و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند.
-[[بیرامیه]] به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو آق شمس الدین (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو عمردَده [[بورسا]] یی (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها عزیزمحمود هدایی (م: 1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش ابراهیم تنوری، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی محمد محیی الدین (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی (م: 982ق) است. همت افندی، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی]] ازنیقی است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م: 864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جدا کردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی [[محمد محیی الدین]] (م: 922ق)، پدر شیخ الاسلام [[ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند».<ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۲۱
(بدون تفاوت)