شاه یوسفی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۱۷

2019-03-14T17:17:19Z

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۱۶

2019-03-14T17:16:28Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۵۲

2018-07-28T13:52:34Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۴۹

2018-07-28T13:49:43Z

Admin: «شاه یوسفی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-03T10:50:31Z

«شاه یوسفی» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «عبدالحسین آیتی در کتاب خود کشف الحیل می نویسد: «این کمال بدبختی است نه اف...» ایجاد کرد

2015-05-29T07:43:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «عبدالحسین آیتی در کتاب خود کشف الحیل می نویسد: «این کمال بدبختی است نه اف...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد [[ملاحده]] [[الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و مشعشعی و [[شاه یوسفی]] و بیانی قدیم و بیانی جدید و بابی و بهائی با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>

نام [[شاه یوسفی]] را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.

[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «دستگیری سران نقطوی در 1002 هجری قمری رخ داد. جلال الدین منجم یزدی وقوع قرانی به مدت سه روز را پیش بینی کرد و گفت که نحوست آن شامل شخص پادشاه می شود. برای رهایی شاه از این قران تدبیری اندیشیده شد که شاه به مدت سه روز، یعنی از تاریخ 7 تا 10 ذی قعده 1002 هجری قمری از سلطنت کناره گیری کند و شخص مجرم و محکوم به مرگی را به جای وی بر تخت بنشانند. قرعه فال به نام یوسف ترکش دوز نقطوی افتاد. از این رو شاه عباس از سلطنت کناره گیری کرد. در پایان سه روز، شاه دوباره بر تخت خود دست یافت و یوسف به قتل رسید. شهرت او چندان است که متأخران، [[نقطویه]] را به نام [[شاه یوسفی]] می شناختند. تعقیب نقطویان به تدریج شدت بیشتری گرفت و هر کس که متهم به نقطوی بودن می شد به قتل می رسید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص651</ref>

== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۱۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند ~~الحاد~~ [[ملاحده]] [[الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و شاه یوسفی و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>	+	[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند [[الحاد ملاحده (اسماعیلیه)\|ملاحده]][[الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و شاه یوسفی و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>

	نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.		نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۱۶
سطر ۱:		سطر ۱:
−	[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد ملاحده الموت و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و شاه یوسفی و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>	+	[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد [[ملاحده]] [[الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و شاه یوسفی و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>

	نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.		نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۳:۵۲
سطر ۱:		سطر ۱:
−	[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد [[ملاحده~~]] [[~~الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و [[شاه یوسفی]] و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>	+	[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد ملاحده الموت و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و شاه یوسفی و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>

	نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.		نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد [[ملاحده]] [[الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و مشعشعی و [[شاه یوسفی]] و بیانی قدیم و بیانی جدید و بابی و بهائی با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>
+[[عبدالحسین آیتی]] در کتاب خود [[کشف الحیل]] می نویسد: «این کمال بدبختی است نه افتخار، که باید همیشه مذاهب باطله مانند الحاد [[ملاحده]] [[الموت]] و اسماعیلی مطلق اعم از... یا شعب دیگر آن و [[مشعشعی]] و [[شاه یوسفی]] و [[بیانی قدیم]] و [[بیانی جدید]] و [[بابی]] و [[بهائی]] با خُرده برده هایش از [[ایران]] طلوع کنند». <ref> [[کشف الحیل]]، [[عبدالحسین آیتی]]، ج2، ص4</ref>
-نام [[شاه یوسفی]] را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.
+نام شاه یوسفی را غیر از این مأخذ در جای دیگری ندیده ام.
-[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «دستگیری سران نقطوی در 1002 هجری قمری رخ داد. جلال الدین منجم یزدی وقوع قرانی به مدت سه روز را پیش بینی کرد و گفت که نحوست آن شامل شخص پادشاه می شود. برای رهایی شاه از این قران تدبیری اندیشیده شد که شاه به مدت سه روز، یعنی از تاریخ 7 تا 10 ذی قعده 1002 هجری قمری از سلطنت کناره گیری کند و شخص مجرم و محکوم به مرگی را به جای وی بر تخت بنشانند. قرعه فال به نام یوسف ترکش دوز نقطوی افتاد. از این رو شاه عباس از سلطنت کناره گیری کرد. در پایان سه روز، شاه دوباره بر تخت خود دست یافت و یوسف به قتل رسید. شهرت او چندان است که متأخران، [[نقطویه]] را به نام [[شاه یوسفی]] می شناختند. تعقیب نقطویان به تدریج شدت بیشتری گرفت و هر کس که متهم به نقطوی بودن می شد به قتل می رسید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص651</ref>
+[[دانشنامه جهان اسلام]] می نویسد: «دستگیری سران نقطوی در 1002 هجری قمری رخ داد. [[جلال الدین منجم یزدی]] وقوع قرانی به مدت سه روز را پیش بینی کرد و گفت که نحوست آن شامل شخص پادشاه می شود. برای رهایی شاه از این قران تدبیری اندیشیده شد که شاه به مدت سه روز، یعنی از تاریخ 7 تا 10 ذی قعده 1002 هجری قمری از سلطنت کناره گیری کند و شخص مجرم و محکوم به مرگی را به جای وی بر تخت بنشانند. قرعه فال به نام [[یوسف ترکش دوز نقطوی]] افتاد. از این رو [[شاه عباس]] از سلطنت کناره گیری کرد. در پایان سه روز، شاه دوباره بر تخت خود دست یافت و یوسف به قتل رسید. شهرت او چندان است که متأخران، [[نقطویه]] را به نام شاه یوسفی می شناختند. تعقیب نقطویان به تدریج شدت بیشتری گرفت و هر کس که متهم به نقطوی بودن می شد به قتل می رسید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص651</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۵۰
(بدون تفاوت)