شاه مداریه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۰۶

2019-03-14T17:06:56Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۱۷

2018-07-28T10:17:47Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۵۲

2018-07-28T09:52:48Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۹

2018-07-28T09:49:44Z

Admin: «شاه مداریه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-02T19:56:15Z

«شاه مداریه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «از نام های صوفیه طیفوریه. ایشان همچنین صدیقیه نیز خوانده می شوند. این فر...» ایجاد کرد

2015-05-29T07:32:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از نام های صوفیه طیفوریه. ایشان همچنین صدیقیه نیز خوانده می شوند. این فر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از نام های [[صوفیه طیفوریه]].

ایشان همچنین [[صدیقیه]] نیز خوانده می شوند. این فرقه احتمالاًً منسوب به شیخ بدیع الدین شاه مدار است.

علت نامیده شدن این فرقه به [[صدیقیه]] آن است که این سلسله به [[ابوبکر]] صدیق منتهی می شود. <ref> [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص74</ref>

[[لویی ماسینیون]] ایشان را همان ملنگ و همان [[مداریه]] معرفی می کند. وی در توضیح [[مداریه]] می نویسد: «ایشان طریقه ای هندی و گمراه هستند. شاه مدار در سال 1438میلادی در [[مکنپور]] وفات یافته است». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص183و186</ref>

قاضی [[نورالله شوشتری]]، این گروه را از شیعیان به شمار آورده و ایشان را مریدان سید کبیرالدین که خود از اعقاب [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن صادق علیه السلام معرفی می کرده، خوانده است. ضمن آن که علت نام گذاری این فرقه به [[صدیقیه]] را تصدیق سید کبیر دانسته و انتساب این گروه به [[ابوبکر]] را از روی تقیه می داند. <ref> [[مجالس المؤمنین]]، [[نورالله شوشتری]]، ج1، ص151</ref>

احمد عزیز می نویسد: «گسترده ترین فرقه مبتدع، [[مداریه]] است که جهودی سوری الاصل به نام شاه مدار که در قرن نهم به [[هند]] مهاجرت کرد، بنیانگذار آن بود. این فرقه هرچند مدعی پاره ای خویشاوندی ها با [[چَشتیه]] بود، اساساً یک فرقه غیر شرعی تلقی می شد. این فرقه خصوصیات التقاطی داشت از قبیل: استعمال حشیش، بی اعتنایی به نماز و روزه، مالیدن خاکستر بر بدن ـ مانند سناسی های (sanasis) هندو ـ و گهگاه گشت و گذار برهنه که آن ها را از جوکی های هندو و همینطور از مسیحیت و یهود به عاریت گرفته بود. این فرقه تا قرن سیزدهم به حیات خود ادامه داد. اعضای آن به علت این که طبل کوچکی با خود حمل می کردند، به [[دفلی ها]] شهرت یافتند. <ref> [[تاریخ تفکر اسلامی در هند]]، [[عزیز احمد]]، ص67</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[لویی ماسینیون]] ایشان را همان [[ملنگ]] و همان [[مداریه]] معرفی می کند. وی در توضیح مداریه می نویسد: «ایشان طریقه ای هندی و گمراه هستند. شاه مدار در سال 1438میلادی در [[مکنپور]] وفات یافته است». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص183و186</ref>
-قاضی [[نورالله شوشتری]]، این گروه را از شیعیان به شمار آورده و ایشان را مریدان [[سید کبیرالدین]] که خود از اعقاب [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن صادق علیه السلام معرفی می کرده، خوانده است. ضمن آن که علت نام گذاری این فرقه به [[صدّیقیه (پیروان سیدکبیرالدین)|صدیقیه]] را تصدیق سید کبیر دانسته و انتساب این گروه به ابوبکر را از روی تقیه می داند. <ref> [[مجالس المؤمنین]]، [[نورالله شوشتری]]، ج1، ص151</ref>
+قاضی [[نورالله شوشتری]]، این گروه را از شیعیان به شمار آورده و ایشان را مریدان [[سید کبیرالدین]] که خود از اعقاب [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل بن صادق]] (علیه السلام) معرفی می کرده، خوانده است. ضمن آن که علت نام گذاری این فرقه به [[صدّیقیه (پیروان سیدکبیرالدین)|صدیقیه]] را تصدیق سید کبیر دانسته و انتساب این گروه به ابوبکر را از روی تقیه می داند. <ref> [[مجالس المؤمنین]]، [[نورالله شوشتری]]، ج1، ص151</ref>
 [[احمد عزیز]] می نویسد: «گسترده ترین فرقه مبتدع، مداریه است که جهودی سوری الاصل به نام شاه مدار که در قرن نهم به [[هند]] مهاجرت کرد، بنیانگذار آن بود. این فرقه هرچند مدعی پاره ای خویشاوندی ها با [[چَشتیه]] بود، اساساً یک فرقه غیر شرعی تلقی می شد. این فرقه خصوصیات التقاطی داشت از قبیل: استعمال حشیش، بی اعتنایی به نماز و روزه، مالیدن خاکستر بر بدن ـ مانند سناسی های (sanasis) هندو ـ و گهگاه گشت و گذار برهنه که آن ها را از جوکی های هندو و همینطور از مسیحیت و یهود به عاریت گرفته بود. این فرقه تا قرن سیزدهم به حیات خود ادامه داد. اعضای آن به علت این که طبل کوچکی با خود حمل می کردند، به [[دفلی ها]] شهرت یافتند. <ref> [[تاریخ تفکر اسلامی در هند]]، [[عزیز احمد]]، ص67</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 علت نامیده شدن این فرقه به صدیقیه آن است که این سلسله به [[ابوبکر صدیق]] منتهی می شود. <ref> [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص74</ref>
-[[لویی ماسینیون]] ایشان را همان [[ملنگ]] و همان [[مداریه]] معرفی می کند. وی در توضیح [[مداریه]] می نویسد: «ایشان طریقه ای هندی و گمراه هستند. شاه مدار در سال 1438میلادی در [[مکنپور]] وفات یافته است». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص183و186</ref>
+[[لویی ماسینیون]] ایشان را همان [[ملنگ]] و همان [[مداریه]] معرفی می کند. وی در توضیح مداریه می نویسد: «ایشان طریقه ای هندی و گمراه هستند. شاه مدار در سال 1438میلادی در [[مکنپور]] وفات یافته است». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص183و186</ref>
-قاضی [[نورالله شوشتری]]، این گروه را از شیعیان به شمار آورده و ایشان را مریدان سید کبیرالدین که خود از اعقاب [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن صادق علیه السلام معرفی می کرده، خوانده است. ضمن آن که علت نام گذاری این فرقه به [[صدیقیه]] را تصدیق سید کبیر دانسته و انتساب این گروه به [[ابوبکر]] را از روی تقیه می داند. <ref> [[مجالس المؤمنین]]، [[نورالله شوشتری]]، ج1، ص151</ref>
+قاضی [[نورالله شوشتری]]، این گروه را از شیعیان به شمار آورده و ایشان را مریدان [[سید کبیرالدین]] که خود از اعقاب [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن صادق علیه السلام معرفی می کرده، خوانده است. ضمن آن که علت نام گذاری این فرقه به [[صدّیقیه (پیروان سیدکبیرالدین)|صدیقیه]] را تصدیق سید کبیر دانسته و انتساب این گروه به ابوبکر را از روی تقیه می داند. <ref> [[مجالس المؤمنین]]، [[نورالله شوشتری]]، ج1، ص151</ref>
-احمد عزیز می نویسد: «گسترده ترین فرقه مبتدع، [[مداریه]] است که جهودی سوری الاصل به نام شاه مدار که در قرن نهم به [[هند]] مهاجرت کرد، بنیانگذار آن بود. این فرقه هرچند مدعی پاره ای خویشاوندی ها با [[چَشتیه]] بود، اساساً یک فرقه غیر شرعی تلقی می شد. این فرقه خصوصیات التقاطی داشت از قبیل: استعمال حشیش، بی اعتنایی به نماز و روزه، مالیدن خاکستر بر بدن ـ مانند سناسی های (sanasis) هندو ـ و گهگاه گشت و گذار برهنه که آن ها را از جوکی های هندو و همینطور از مسیحیت و یهود به عاریت گرفته بود. این فرقه تا قرن سیزدهم به حیات خود ادامه داد. اعضای آن به علت این که طبل کوچکی با خود حمل می کردند، به [[دفلی ها]] شهرت یافتند. <ref> [[تاریخ تفکر اسلامی در هند]]، [[عزیز احمد]]، ص67</ref>
+[[احمد عزیز]] می نویسد: «گسترده ترین فرقه مبتدع، مداریه است که جهودی سوری الاصل به نام شاه مدار که در قرن نهم به [[هند]] مهاجرت کرد، بنیانگذار آن بود. این فرقه هرچند مدعی پاره ای خویشاوندی ها با [[چَشتیه]] بود، اساساً یک فرقه غیر شرعی تلقی می شد. این فرقه خصوصیات التقاطی داشت از قبیل: استعمال حشیش، بی اعتنایی به نماز و روزه، مالیدن خاکستر بر بدن ـ مانند سناسی های (sanasis) هندو ـ و گهگاه گشت و گذار برهنه که آن ها را از جوکی های هندو و همینطور از مسیحیت و یهود به عاریت گرفته بود. این فرقه تا قرن سیزدهم به حیات خود ادامه داد. اعضای آن به علت این که طبل کوچکی با خود حمل می کردند، به [[دفلی ها]] شهرت یافتند. <ref> [[تاریخ تفکر اسلامی در هند]]، [[عزیز احمد]]، ص67</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از نام های [[صوفیه طیفوریه]].
-ایشان همچنین [[صدیقیه]] نیز خوانده می شوند. این فرقه احتمالاًً منسوب به [[شیخ بدیع الدین شاه مدار]] است.
+ایشان همچنین [[صدّیقیه (از صوفیه)|صدیقیه]] نیز خوانده می شوند. این فرقه احتمالاًً منسوب به [[شیخ بدیع الدین شاه مدار]] است.
-علت نامیده شدن این فرقه به [[صدیقیه]] آن است که این سلسله به [[ابوبکر]] صدیق منتهی می شود. <ref> [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص74</ref>
+علت نامیده شدن این فرقه به صدیقیه آن است که این سلسله به [[ابوبکر صدیق]] منتهی می شود. <ref> [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص74</ref>
-[[لویی ماسینیون]] ایشان را همان ملنگ و همان [[مداریه]] معرفی می کند. وی در توضیح [[مداریه]] می نویسد: «ایشان طریقه ای هندی و گمراه هستند. شاه مدار در سال 1438میلادی در [[مکنپور]] وفات یافته است». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص183و186</ref>
+[[لویی ماسینیون]] ایشان را همان [[ملنگ]] و همان [[مداریه]] معرفی می کند. وی در توضیح [[مداریه]] می نویسد: «ایشان طریقه ای هندی و گمراه هستند. شاه مدار در سال 1438میلادی در [[مکنپور]] وفات یافته است». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص183و186</ref>
 قاضی [[نورالله شوشتری]]، این گروه را از شیعیان به شمار آورده و ایشان را مریدان سید کبیرالدین که خود از اعقاب [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن صادق علیه السلام معرفی می کرده، خوانده است. ضمن آن که علت نام گذاری این فرقه به [[صدیقیه]] را تصدیق سید کبیر دانسته و انتساب این گروه به [[ابوبکر]] را از روی تقیه می داند. <ref> [[مجالس المؤمنین]]، [[نورالله شوشتری]]، ج1، ص151</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۹:۵۶
(بدون تفاوت)