شافعیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۵۵

2019-03-14T16:55:26Z

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۵۱

2019-03-14T16:51:17Z

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۴۹

2019-03-14T16:49:57Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۲۱

2018-07-28T08:21:24Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۰۱

2018-07-28T08:01:42Z

Admin در ‏۴ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۴۲

2015-06-04T15:42:00Z

Admin: «شافعیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-02T19:58:57Z

«شافعیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85 در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۲۲

2015-05-29T07:22:50Z

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «از مذاهب فقهی چهارگانه اهل سنت. این مذهب پس از حنفیه بزرگترین مذهب اهل...» ایجاد کرد

2015-05-29T07:20:35Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از مذاهب فقهی چهارگانه اهل سنت. این مذهب پس از حنفیه بزرگترین مذهب اهل...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از مذاهب فقهی چهارگانه [[اهل سنت]].

این مذهب پس از [[حنفیه]] بزرگترین مذهب [[اهل سنت]] بوده و منسوب به امام محمد بن ادریس [[شافعی]] مطلّبی است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص61 / [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج13، ص72 / [[ضحی الاسلام]]، [[احمد امین]]، ج2، ص168 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص46</ref>

این فرقه به نام های دیگری از قبیل [[شفعویه]] و [[شوافع]] نیز خوانده می شود.

به گفته ابوزهره مذهب [[شافعی]] در [[مصر]] و در [[عراق]] شیوع داشته است و گاهی نیز به مذهب رسمی حکومت های وقت تبدیل شده است.

مذهب [[شافعی]] و [[مالکی]] اینک در [[مصر]] در عداد هم رواج دارند.

در [[شام]] نیز، مذهب [[شافعی]] در بین مردم شیوع داشته است. مذهب [[شافعی]] همچنین در [[ایران]] و [[مرو]] شایع بوده است. این مذهب در مغرب و [[آندلس]] جایگاهی نداشته است. <ref>تاریخ مذاهب اسلامی، [[محمد ابوزهره]]، ص481</ref>

[[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]]؛ [[شَافِعی]] را به فتح شین و کسر فاء ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج2، ص175</ref>

[[محمد ابوزهره]] در باب عقاید [[شافعی]] در باب امامت می نویسد: « [[شافعی]] معتقد بود اولاً: امامت امر دینی است و باید آن را اقامه کرد؛ ثانیاً: امامت باید از آنِ قریش باشد [عبارت وی در این مورد دچار تهافت است از طرفی می گوید: «انه لایری أن الإمامة فی قریش» و بعد به روایاتی استناد می کند که اثبات می کند امامت در قریش، اولی است]؛ و ثالثاً شرط صحت خلافت، آن نیست که مردم قبل از پدید آمدن ولایت، بیعت کرده باشند بلکه حتی اگر یک قریشی به وسیله شمشیر بر حکومت غلبه پیدا کند و بعد مورد بیعت مردم قرار گیرد، خلافتش صحیح است. [[شافعی]] همچنین عدالت را شرط بدیهی امامت می دانست. [[شافعی]] معتقد بود احقّ مردم نسبت به امر خلافت [[ابوبکر]] سپس [[عمر بن خطاب|عمر]] سپس [[عثمان بن عفوان|عثمان]] و سپس امام [[علی بن ابی طالب]] علیهماالسلام می باشند. وی همچنین با اضافه کردن [[عمر بن عبدالعزیز]]، خلفاء راشدین را پنج خلیفه می داند.

[[شافعی]] نسبت به [[علی علیه السلام]] محبت بسیار زیادی داشت و [[معاویة بن ابی سفیان]] و [[خوارج]] را باغی دانسته و در نزاع های [[علی علیه السلام]] با مخالفینش، همواره حق را با [[علی علیه السلام]] می دانسته است. محبت زیاد [[شافعی]] به [[علی علیه السلام]] بارها باعث شده است تا حکومت ها و بسیاری از راویان مثل یحیی بن معین وی را به [[تشیع]] متهم کنند». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص458</ref>

ابوزهره مصادر [[شافعی]] در فقه را پنج مصدر معرفی کرده و می نویسد: «[[شافعی]] در کتاب الأُم نوشته است: علم طبقات مختلف است، نخست کتاب و سنت، اگر ثابت شود، دوم اجماع در جایی که کتاب و سنت نیست، سوم قول بعضی از اصحاب [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] در صورتی که مخالفی نداشته باشد، چهارم اختلاف اصحاب [[رسول الله]] و پنجم قیاس». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص466</ref>

وی همچنین با تقسیم مذهب [[شافعی]] به قدیم و جدید می نویسد: «مذهب قدیم [[شافعی]]، آن مذهبی است که مشتمل است بر روایت زعفرانی (م: 260هـ. ق) از کتب [[شافعی]] در [[بغداد]] که عبارتند از الرسالة الأصولیة، و کتاب الأُمّ (که همه را [[شافعی]] املاء کرده و زعفرانی نوشته است. ) و مذهب جدید، مذهبی است که ربیع بن سلیمان مرادی (م: 270هـ. ق) از کتاب های [[شافعی]] (الرسالة و مبسوط) در [[مصر]] روایت کرده است. ([[شافعی]] در [[مصر]] این کتاب ها را تصحیح و یا تکمیل کرده است)». <ref>تاریخ مذاهب اسلامی، [[محمد ابوزهره]]، ص477</ref>

ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند [[شافعی]] در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. [[شافعی]] کلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، [[شافعی]] همانند [[ابوحنفیه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد. » <ref>تاریخ مذاهب اسلامی، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>

ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر [[شافعی]] پرداخته (رک: [[حنفیه]]، پیروان [[ابوحنفیه]] ) می نویسد: «[[شافعی]] قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. [[شافعی]] از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. [[شافعی]] استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>

به گفته ابوزهره برای شاگردان [[شافعی]] باب اجتهاد در فروع و تفریع در مذهب واسع است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص478</ref>

[[آیت الله سید مهدی روحانی]]، اطلاق نام [[شفعویه]] و [[شوافع]] را به [[سیاست نامه]] نسبت داده است. در این کتاب، این دو نام یافت نشد. شایان ذکر است [[عبدالجلیل رازی]] در [[النقض]] این نام را به کار برده است. <ref> [[النقض]]، [[عبدالجلیل رازی]]، ص457</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 در [[شام]] نیز، مذهب شافعی در بین مردم شیوع داشته است. مذهب شافعی همچنین در [[ایران]] و [[مرو]] شایع بوده است. این مذهب در [[مغرب]] و [[آندلس]] جایگاهی نداشته است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص481</ref>
-محمد ابوزهره در باب عقاید شافعی در باب امامت می نویسد: « شافعی معتقد بود اولاً: امامت امر دینی است و باید آن را اقامه کرد؛ ثانیاً: امامت باید از آنِ قریش باشد [عبارت وی در این مورد دچار تهافت است از طرفی می گوید: «انه لایری أن الإمامة فی قریش» و بعد به روایاتی استناد می کند که اثبات می کند امامت در قریش، اولی است]؛ و ثالثاً شرط صحت خلافت، آن نیست که مردم قبل از پدید آمدن ولایت، بیعت کرده باشند بلکه حتی اگر یک قریشی به وسیله شمشیر بر حکومت غلبه پیدا کند و بعد مورد بیعت مردم قرار گیرد، خلافتش صحیح است. شافعی همچنین عدالت را شرط بدیهی امامت می دانست. شافعی معتقد بود احقّ مردم نسبت به امر خلافت [[ابوبکر]] سپس [[عمر بن خطاب|عمر]] سپس [[عثمان بن عفوان|عثمان]] و سپس امام [[علی بن ابی طالب]] علیهماالسلام می باشند. وی همچنین با اضافه کردن [[عمر بن عبدالعزیز]]، خلفاء راشدین را پنج خلیفه می داند.
+محمد ابوزهره در باب عقاید شافعی در باب امامت می نویسد: « شافعی معتقد بود اولاً: امامت امر دینی است و باید آن را اقامه کرد؛ ثانیاً: امامت باید از آنِ قریش باشد [عبارت وی در این مورد دچار تهافت است از طرفی می گوید: «انه لایری أن الإمامة فی قریش» و بعد به روایاتی استناد می کند که اثبات می کند امامت در قریش، اولی است]؛ و ثالثاً شرط صحت خلافت، آن نیست که مردم قبل از پدید آمدن ولایت، بیعت کرده باشند بلکه حتی اگر یک قریشی به وسیله شمشیر بر حکومت غلبه پیدا کند و بعد مورد بیعت مردم قرار گیرد، خلافتش صحیح است. شافعی همچنین عدالت را شرط بدیهی امامت می دانست. شافعی معتقد بود احقّ مردم نسبت به امر خلافت [[ابوبکر]] سپس [[عمر بن خطاب|عمر]] سپس [[عثمان بن عفوان|عثمان]] و سپس امام [[علی بن ابی طالب]] (علیه السلام) می باشند. وی همچنین با اضافه کردن [[عمر بن عبدالعزیز]]، خلفاء راشدین را پنج خلیفه می داند.
-شافعی نسبت به [[علی علیه السلام]] محبت بسیار زیادی داشت و [[معاویة بن ابی سفیان]] و [[خوارج]] را باغی دانسته و در نزاع های علی علیه السلام با مخالفینش، همواره حق را با علی علیه السلام می دانسته است. محبت زیاد شافعی به علی علیه السلام بارها باعث شده است تا حکومت ها و بسیاری از راویان مثل یحیی بن معین وی را به [[تشیع]] متهم کنند». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص458</ref>
+شافعی نسبت به [[علی علیه السلام]] محبت بسیار زیادی داشت و [[معاویة بن ابی سفیان]] و [[خوارج]] را باغی دانسته و در نزاع های علی (علیه السلام) با مخالفینش، همواره حق را با علی (علیه السلام) می دانسته است. محبت زیاد شافعی به علی (علیه السلام) بارها باعث شده است تا حکومت ها و بسیاری از راویان مثل [[یحیی بن معین]] وی را به [[تشیع]] متهم کنند». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص458</ref>
-ابوزهره مصادر شافعی در فقه را پنج مصدر معرفی کرده و می نویسد: «شافعی در [[کتاب الأُم]] نوشته است: علم طبقات مختلف است، نخست کتاب و سنت، اگر ثابت شود، دوم اجماع در جایی که کتاب و سنت نیست، سوم قول بعضی از اصحاب رسول الله صلی الله علیه و آله در صورتی که مخالفی نداشته باشد، چهارم اختلاف اصحاب رسول الله و پنجم قیاس». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص466</ref>
+ابوزهره مصادر شافعی در فقه را پنج مصدر معرفی کرده و می نویسد: «شافعی در [[کتاب الأُم]] نوشته است: علم طبقات مختلف است، نخست کتاب و سنت، اگر ثابت شود، دوم اجماع در جایی که کتاب و سنت نیست، سوم قول بعضی از اصحاب [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] در صورتی که مخالفی نداشته باشد، چهارم اختلاف اصحاب رسول الله و پنجم قیاس». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص466</ref>
 وی همچنین با تقسیم مذهب شافعی به قدیم و جدید می نویسد: «مذهب قدیم شافعی، آن مذهبی است که مشتمل است بر روایت [[زعفرانی]] (م: 260هـ. ق) از کتب شافعی در [[بغداد]] که عبارتند از [[الرسالة الأصولیة]]، و کتاب الأُمّ (که همه را شافعی املاء کرده و زعفرانی نوشته است. ) و مذهب جدید، مذهبی است که [[ربیع بن سلیمان مرادی]] (م: 270هـ. ق) از کتاب های شافعی ([[الرسالة و مبسوط]]) در مصر روایت کرده است. (شافعی در مصر این کتاب ها را تصحیح و یا تکمیل کرده است)». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص477</ref>
-ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند شافعی در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. شافعیکلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، شافعی همانند [[ابوحنیفه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>
+ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند شافعی در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. شافعی کلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، شافعی همانند [[ابوحنیفه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>
-ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر شافعی پرداخته (رک: حنفیه، پیروان ابوحنیفه ) می نویسد: «شافعی قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. شافعی از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. شافعی استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>
+ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر شافعی پرداخته (رک: [[حنفیه (از مذاهب اهل سنت)|حنفیه]]، پیروان ابوحنیفه) می نویسد: «شافعی قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. شافعی از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. شافعی استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>
 به گفته ابوزهره برای شاگردان شافعی باب اجتهاد در فروع و تفریع در مذهب واسع است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص478</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از مذاهب فقهی چهارگانه [[اهل سنت]].
 این مذهب پس از [[حنفیه (از مذاهب اهل سنت)|حنفیه]] بزرگترین مذهب اهل سنت بوده و منسوب به امام [[محمد بن ادریس شافعی]] مطلّبی است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص61 / [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج13، ص72 / [[ضحی الاسلام]]، [[احمد امین]]، ج2، ص168 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص46</ref>
@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۲: @@
 در [[شام]] نیز، مذهب شافعی در بین مردم شیوع داشته است. مذهب شافعی همچنین در [[ایران]] و [[مرو]] شایع بوده است. این مذهب در [[مغرب]] و [[آندلس]] جایگاهی نداشته است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص481</ref>
 محمد ابوزهره در باب عقاید شافعی در باب امامت می نویسد: « شافعی معتقد بود اولاً: امامت امر دینی است و باید آن را اقامه کرد؛ ثانیاً: امامت باید از آنِ قریش باشد [عبارت وی در این مورد دچار تهافت است از طرفی می گوید: «انه لایری أن الإمامة فی قریش» و بعد به روایاتی استناد می کند که اثبات می کند امامت در قریش، اولی است]؛ و ثالثاً شرط صحت خلافت، آن نیست که مردم قبل از پدید آمدن ولایت، بیعت کرده باشند بلکه حتی اگر یک قریشی به وسیله شمشیر بر حکومت غلبه پیدا کند و بعد مورد بیعت مردم قرار گیرد، خلافتش صحیح است. شافعی همچنین عدالت را شرط بدیهی امامت می دانست. شافعی معتقد بود احقّ مردم نسبت به امر خلافت [[ابوبکر]] سپس [[عمر بن خطاب|عمر]] سپس [[عثمان بن عفوان|عثمان]] و سپس امام [[علی بن ابی طالب]] علیهماالسلام می باشند. وی همچنین با اضافه کردن [[عمر بن عبدالعزیز]]، خلفاء راشدین را پنج خلیفه می داند.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 این مذهب پس از [[حنفیه (از مذاهب اهل سنت)|حنفیه]] بزرگترین مذهب اهل سنت بوده و منسوب به امام [[محمد بن ادریس شافعی]] مطلّبی است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص61 / [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج13، ص72 / [[ضحی الاسلام]]، [[احمد امین]]، ج2، ص168 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص46</ref>
-این فرقه به نام های دیگری از قبیل [[شفعویه]] و [[شوافع]] نیز خوانده می شود. [[آیت الله سید مهدی روحانی]]، اطلاق نام [[شفعویه]] و [[شوافع]] را به [[سیاست نامه]] نسبت داده است. در این کتاب، این دو نام یافت نشد. شایان ذکر است [[عبدالجلیل رازی]] در [[النقض]] این نام را به کار برده است. <ref> [[النقض]]، [[عبدالجلیل رازی]]، ص457</ref>
+این فرقه به نام های دیگری از قبیل [[شفعویه]] و [[شوافع]] نیز خوانده می شود. [[آیت الله سید مهدی روحانی]]، اطلاق نام شفعویه و شوافع را به [[سیاست نامه]] نسبت داده است. در این کتاب، این دو نام یافت نشد. شایان ذکر است [[عبدالجلیل رازی]] در [[النقض]] این نام را به کار برده است. <ref> [[النقض]]، [[عبدالجلیل رازی]]، ص457</ref>
 به گفته [[ابوزهره]] مذهب شافعی در [[مصر]] و در [[عراق]] شیوع داشته است و گاهی نیز به مذهب رسمی حکومت های وقت تبدیل شده است.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 این مذهب پس از [[حنفیه (از مذاهب اهل سنت)|حنفیه]] بزرگترین مذهب اهل سنت بوده و منسوب به امام [[محمد بن ادریس شافعی]] مطلّبی است. <ref> [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص61 / [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج13، ص72 / [[ضحی الاسلام]]، [[احمد امین]]، ج2، ص168 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص46</ref>
-این فرقه به نام های دیگری از قبیل [[شفعویه]] و [[شوافع]] نیز خوانده می شود.
+این فرقه به نام های دیگری از قبیل [[شفعویه]] و [[شوافع]] نیز خوانده می شود. [[آیت الله سید مهدی روحانی]]، اطلاق نام [[شفعویه]] و [[شوافع]] را به [[سیاست نامه]] نسبت داده است. در این کتاب، این دو نام یافت نشد. شایان ذکر است [[عبدالجلیل رازی]] در [[النقض]] این نام را به کار برده است. <ref> [[النقض]]، [[عبدالجلیل رازی]]، ص457</ref>
-به گفته ابوزهره مذهب [[شافعی]] در [[مصر]] و در [[عراق]] شیوع داشته است و گاهی نیز به مذهب رسمی حکومت های وقت تبدیل شده است.
+به گفته [[ابوزهره]] مذهب شافعی در [[مصر]] و در [[عراق]] شیوع داشته است و گاهی نیز به مذهب رسمی حکومت های وقت تبدیل شده است.
-مذهب [[شافعی]] و [[مالکی]] اینک در [[مصر]] در عداد هم رواج دارند.
+مذهب شافعی و [[مالکی]] اینک در مصر در عداد هم رواج دارند.
-در [[شام]] نیز، مذهب [[شافعی]] در بین مردم شیوع داشته است. مذهب [[شافعی]] همچنین در [[ایران]] و [[مرو]] شایع بوده است. این مذهب در مغرب و [[آندلس]] جایگاهی نداشته است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص481</ref>
+در [[شام]] نیز، مذهب شافعی در بین مردم شیوع داشته است. مذهب شافعی همچنین در [[ایران]] و [[مرو]] شایع بوده است. این مذهب در [[مغرب]] و [[آندلس]] جایگاهی نداشته است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص481</ref>
-[[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]]؛ [[شَافِعی]] را به فتح شین و کسر فاء ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج2، ص175</ref>
+[[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]]؛ شَافِعی را به فتح شین و کسر فاء ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج2، ص175</ref>
-[[محمد ابوزهره]] در باب عقاید [[شافعی]] در باب امامت می نویسد: « [[شافعی]] معتقد بود اولاً: امامت امر دینی است و باید آن را اقامه کرد؛ ثانیاً: امامت باید از آنِ قریش باشد [عبارت وی در این مورد دچار تهافت است از طرفی می گوید: «انه لایری أن الإمامة فی قریش» و بعد به روایاتی استناد می کند که اثبات می کند امامت در قریش، اولی است]؛ و ثالثاً شرط صحت خلافت، آن نیست که مردم قبل از پدید آمدن ولایت، بیعت کرده باشند بلکه حتی اگر یک قریشی به وسیله شمشیر بر حکومت غلبه پیدا کند و بعد مورد بیعت مردم قرار گیرد، خلافتش صحیح است. [[شافعی]] همچنین عدالت را شرط بدیهی امامت می دانست. [[شافعی]] معتقد بود احقّ مردم نسبت به امر خلافت [[ابوبکر]] سپس [[عمر بن خطاب|عمر]] سپس [[عثمان بن عفوان|عثمان]] و سپس امام [[علی بن ابی طالب]] علیهماالسلام می باشند. وی همچنین با اضافه کردن [[عمر بن عبدالعزیز]]، خلفاء راشدین را پنج خلیفه می داند.
+محمد ابوزهره در باب عقاید شافعی در باب امامت می نویسد: « شافعی معتقد بود اولاً: امامت امر دینی است و باید آن را اقامه کرد؛ ثانیاً: امامت باید از آنِ قریش باشد [عبارت وی در این مورد دچار تهافت است از طرفی می گوید: «انه لایری أن الإمامة فی قریش» و بعد به روایاتی استناد می کند که اثبات می کند امامت در قریش، اولی است]؛ و ثالثاً شرط صحت خلافت، آن نیست که مردم قبل از پدید آمدن ولایت، بیعت کرده باشند بلکه حتی اگر یک قریشی به وسیله شمشیر بر حکومت غلبه پیدا کند و بعد مورد بیعت مردم قرار گیرد، خلافتش صحیح است. شافعی همچنین عدالت را شرط بدیهی امامت می دانست. شافعی معتقد بود احقّ مردم نسبت به امر خلافت [[ابوبکر]] سپس [[عمر بن خطاب|عمر]] سپس [[عثمان بن عفوان|عثمان]] و سپس امام [[علی بن ابی طالب]] علیهماالسلام می باشند. وی همچنین با اضافه کردن [[عمر بن عبدالعزیز]]، خلفاء راشدین را پنج خلیفه می داند.
-[[شافعی]] نسبت به [[علی علیه السلام]] محبت بسیار زیادی داشت و [[معاویة بن ابی سفیان]] و [[خوارج]] را باغی دانسته و در نزاع های [[علی علیه السلام]] با مخالفینش، همواره حق را با [[علی علیه السلام]] می دانسته است. محبت زیاد [[شافعی]] به [[علی علیه السلام]] بارها باعث شده است تا حکومت ها و بسیاری از راویان مثل یحیی بن معین وی را به [[تشیع]] متهم کنند». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص458</ref>
+شافعی نسبت به [[علی علیه السلام]] محبت بسیار زیادی داشت و [[معاویة بن ابی سفیان]] و [[خوارج]] را باغی دانسته و در نزاع های علی علیه السلام با مخالفینش، همواره حق را با علی علیه السلام می دانسته است. محبت زیاد شافعی به علی علیه السلام بارها باعث شده است تا حکومت ها و بسیاری از راویان مثل یحیی بن معین وی را به [[تشیع]] متهم کنند». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص458</ref>
-ابوزهره مصادر [[شافعی]] در فقه را پنج مصدر معرفی کرده و می نویسد: «[[شافعی]] در کتاب الأُم نوشته است: علم طبقات مختلف است، نخست کتاب و سنت، اگر ثابت شود، دوم اجماع در جایی که کتاب و سنت نیست، سوم قول بعضی از اصحاب [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] در صورتی که مخالفی نداشته باشد، چهارم اختلاف اصحاب [[رسول الله]] و پنجم قیاس». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص466</ref>
+ابوزهره مصادر شافعی در فقه را پنج مصدر معرفی کرده و می نویسد: «شافعی در [[کتاب الأُم]] نوشته است: علم طبقات مختلف است، نخست کتاب و سنت، اگر ثابت شود، دوم اجماع در جایی که کتاب و سنت نیست، سوم قول بعضی از اصحاب رسول الله صلی الله علیه و آله در صورتی که مخالفی نداشته باشد، چهارم اختلاف اصحاب رسول الله و پنجم قیاس». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص466</ref>
-وی همچنین با تقسیم مذهب [[شافعی]] به قدیم و جدید می نویسد: «مذهب قدیم [[شافعی]]، آن مذهبی است که مشتمل است بر روایت زعفرانی (م: 260هـ. ق) از کتب [[شافعی]] در [[بغداد]] که عبارتند از الرسالة الأصولیة، و کتاب الأُمّ (که همه را [[شافعی]] املاء کرده و زعفرانی نوشته است. ) و مذهب جدید، مذهبی است که ربیع بن سلیمان مرادی (م: 270هـ. ق) از کتاب های [[شافعی]] (الرسالة و مبسوط) در [[مصر]] روایت کرده است. ([[شافعی]] در [[مصر]] این کتاب ها را تصحیح و یا تکمیل کرده است)». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص477</ref>
+وی همچنین با تقسیم مذهب شافعی به قدیم و جدید می نویسد: «مذهب قدیم شافعی، آن مذهبی است که مشتمل است بر روایت [[زعفرانی]] (م: 260هـ. ق) از کتب شافعی در [[بغداد]] که عبارتند از [[الرسالة الأصولیة]]، و کتاب الأُمّ (که همه را شافعی املاء کرده و زعفرانی نوشته است. ) و مذهب جدید، مذهبی است که [[ربیع بن سلیمان مرادی]] (م: 270هـ. ق) از کتاب های شافعی ([[الرسالة و مبسوط]]) در مصر روایت کرده است. (شافعی در مصر این کتاب ها را تصحیح و یا تکمیل کرده است)». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص477</ref>
-ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند [[شافعی]] در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. [[شافعی]] کلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، [[شافعی]] همانند [[ابوحنیفه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>
+ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند شافعی در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. شافعیکلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، شافعی همانند [[ابوحنیفه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>
-ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر [[شافعی]] پرداخته (رک: [[حنفیه]]، پیروان [[ابوحنیفه]] ) می نویسد: «[[شافعی]] قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. [[شافعی]] از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. [[شافعی]] استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>
+ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر شافعی پرداخته (رک: حنفیه، پیروان ابوحنیفه ) می نویسد: «شافعی قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. شافعی از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. شافعی استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 وی همچنین با تقسیم مذهب [[شافعی]] به قدیم و جدید می نویسد: «مذهب قدیم [[شافعی]]، آن مذهبی است که مشتمل است بر روایت زعفرانی (م: 260هـ. ق) از کتب [[شافعی]] در [[بغداد]] که عبارتند از الرسالة الأصولیة، و کتاب الأُمّ (که همه را [[شافعی]] املاء کرده و زعفرانی نوشته است. ) و مذهب جدید، مذهبی است که ربیع بن سلیمان مرادی (م: 270هـ. ق) از کتاب های [[شافعی]] (الرسالة و مبسوط) در [[مصر]] روایت کرده است. ([[شافعی]] در [[مصر]] این کتاب ها را تصحیح و یا تکمیل کرده است)». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص477</ref>
-ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند [[شافعی]] در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. [[شافعی]] کلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، [[شافعی]] همانند [[ابوحنفیه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>
+ابوزهره بـا توجه بـه این مطلب اضافه می کند: «بـرخی گفته اند [[شافعی]] در مذهب قـدیم خود بـه قـول صحابـه استناد می کرده و در مذهب جدید به آن توجه نداشته است، در حالی که این غلط است. [[شافعی]] کلاً اقوال صحابه را سه دسته می داند: نخست آنچه همه بر آن اجماع دارند؛ دوم آنچه یکی به آن فتوا داده و دیگران ساکت هستند؛ و سوم مواردی که بین صحابه اختلاف است. در این مورد سوم، [[شافعی]] همانند [[ابوحنیفه]]، از میان اقوال آنان یکی را به اجتهاد خود بر می گزیند ولی مخالفت با همه آنان را جایز نمی شمارد». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص468</ref>
-ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر [[شافعی]] پرداخته (رک: [[حنفیه]]، پیروان [[ابوحنفیه]] ) می نویسد: «[[شافعی]] قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. [[شافعی]] از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. [[شافعی]] استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>
+ابوزهره سپس به تشریح معنای قیاس از منظر [[شافعی]] پرداخته (رک: [[حنفیه]]، پیروان [[ابوحنیفه]] ) می نویسد: «[[شافعی]] قیاس را از اصول اسلامی معرفی کرده و آن را همانند اجتهاد می داند. [[شافعی]] از موارد اجتهاد به رأی، تنها قیاس را پذیرفته است، هرچند اولین کسی نیست که به آن تمسک کرده ـ چنانکه پیش از او [[مالک بن انس]] و ابی حنیفه چنان می کردند ـ ولی نخستین کسی است که آن را ضابطه مند ساخته است. [[شافعی]] استحسان را مردود می دانسته است». <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص472</ref>
 به گفته ابوزهره برای شاگردان [[شافعی]] باب اجتهاد در فروع و تفریع در مذهب واسع است. <ref>[[تاریخ مذاهب اسلامی]]، [[محمد ابوزهره]]، ص478</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۹:۵۸
(بدون تفاوت)