شاعیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۴۴

2019-03-14T16:44:57Z

Admin در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۴۰

2018-07-23T12:40:44Z

Admin در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۳۹

2018-07-23T12:39:58Z

Admin در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۳۲

2018-07-23T12:32:07Z

Admin: «شاعیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-02T19:58:52Z

«شاعیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85 در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۱۴

2015-05-29T07:14:50Z

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «از روافض. احمد بن علی مقریزی این فرقه را از روافض برمی شمارد. المو...» ایجاد کرد

2015-05-29T07:13:35Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از روافض. احمد بن علی مقریزی این فرقه را از روافض برمی شمارد. <ref> المو...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[روافض]].

[[احمد بن علی مقریزی]] این فرقه را از [[روافض]] برمی شمارد. <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>

ظاهراً لفظ [[شاعیه]] به معنی شیعی است، چنانچه در کتاب [[النقض]] تألیف [[عبدالجلیل رازی]] که در حدود 560 هجری قمری تألیف شده لفظ [[شاعیه]] بسیار استعمال شده و به جای لفظ [[شیعه]] به کار رفته (به عنوان مثال، [[النقض]]، [[عبدالجلیل رازی]]، ص120، 132، 190، 193</ref> و با توجه به کثرت موارد استعمال نمی توان گفت که [[شاعیه]] مصحف از کلمه [[شیعه]] می باشد و می توان چنین نتیجه گیری نمود که فارسی زبانان در آن عصر، [[شیعه]] را این گونه مورد اشاره قرار می داده اند.

[[علی اکبر دهخدا]] نیز در شرح حال [[ابومسلم خراسانی]] به نقل از بلعمی مترجم تفسیر [[ابن جریر طبری]]، این کلمه را بر طرفداران ابومسلم که [[شیعه]] بوده اند اطلاق و نقل کرده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان ابومسلم، ج1، ص709</ref>

[[خواجه نظام الملک]] هـم در [[سیاست نامه]]، دربـاره [[تشیع]] نصـر بـن احمد سامانی و ظهور [[تشیع]] اسماعیلی در [[خراسان]] و [[ماوراءالنهر]] توسط محمد نخشبی می گوید: «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص268</ref> همچنان که ابن عدی در [[الکامل فی ضعفاء الرجال]] در ترجمه حارث اعور از یحیی بن یعلی نقل می کند که او گفته: «کان الحارث شاعیا». <ref> [[الکامل فی ضعفاء الرجال]]، [[عبدالله بن عدی]]، ج2، ص187</ref>

[[عباس اقبال]]، به نقل از [[احمد بن علی مقریزی]]، ایشان را از [[غلاة]] به حساب آورده درحالی که [[احمد بن علی مقریزی]] تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>

[[آیت الله سید مهدی روحانی]] از [[سیاست نامه]] نقل می کند که «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». درحالی که در کتاب مذکور، داستان محمد نخشبی و باطنی شدن نصر بن احمد سامانی مفصلاً نقل شده ولی جمله مذکور را در آن نمی توان یافت. <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص237</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[روافض]].
-[[احمد بن علی مقریزی]] این فرقه را از روافض برمی شمارد. <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، احمد بن علی مقریزی، ج2، ص354</ref>
+[[احمد بن علی مقریزی]] این فرقه را از روافض برمی شمارد. <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 ظاهراً لفظ شاعیه به معنی شیعی است، چنانچه در کتاب [[النقض]] تألیف [[عبدالجلیل رازی]] که در حدود 560 هجری قمری تألیف شده لفظ شاعیه بسیار استعمال شده و به جای لفظ [[شیعه]] به کار رفته (به عنوان مثال، النقض، عبدالجلیل رازی، ص120، 132، 190، 193) و با توجه به کثرت موارد استعمال نمی توان گفت که شاعیه مصحف از کلمه شیعه می باشد و می توان چنین نتیجه گیری نمود که فارسی زبانان در آن عصر، شیعه را این گونه مورد اشاره قرار می داده اند.
@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 [[خواجه نظام الملک]] هـم در [[سیاست نامه]]، دربـاره [[تشیع]] [[نصـر بـن احمد سامانی]] و ظهور تشیع اسماعیلی در [[خراسان]] و [[ماوراءالنهر]] توسط [[محمد نخشبی]] می گوید: «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص268</ref> همچنان که [[ابن عدی]] در [[الکامل فی ضعفاء الرجال]] در ترجمه [[حارث اعور]] از [[یحیی بن یعلی]] نقل می کند که او گفته: «کان الحارث شاعیا». <ref> [[الکامل فی ضعفاء الرجال]]، [[عبدالله بن عدی]]، ج2، ص187</ref>
-[[عباس اقبال]]، به نقل از احمد بن علی مقریزی، ایشان را از [[غلاة]] به حساب آورده درحالی که احمد بن علی مقریزی تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[عباس اقبال]]، به نقل از احمد بن علی مقریزی، ایشان را از [[غلاة (غلات، غلاة)|غلاة]] به حساب آورده درحالی که احمد بن علی مقریزی تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[آیت الله سید مهدی روحانی]] از [[سیاست نامه]] نقل می کند که «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». درحالی که در کتاب مذکور، داستان محمد نخشبی و باطنی شدن نصر بن احمد سامانی مفصلاً نقل شده ولی جمله مذکور را در آن نمی توان یافت. <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص237</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 [[خواجه نظام الملک]] هـم در [[سیاست نامه]]، دربـاره [[تشیع]] [[نصـر بـن احمد سامانی]] و ظهور تشیع اسماعیلی در [[خراسان]] و [[ماوراءالنهر]] توسط [[محمد نخشبی]] می گوید: «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص268</ref> همچنان که [[ابن عدی]] در [[الکامل فی ضعفاء الرجال]] در ترجمه [[حارث اعور]] از [[یحیی بن یعلی]] نقل می کند که او گفته: «کان الحارث شاعیا». <ref> [[الکامل فی ضعفاء الرجال]]، [[عبدالله بن عدی]]، ج2، ص187</ref>
-[[عباس اقبال]]، به نقل از [[احمد بن علی مقریزی]]، ایشان را از [[غلاة]] به حساب آورده درحالی که احمد بن علی مقریزی تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[عباس اقبال]]، به نقل از احمد بن علی مقریزی، ایشان را از [[غلاة]] به حساب آورده درحالی که احمد بن علی مقریزی تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[آیت الله سید مهدی روحانی]] از [[سیاست نامه]] نقل می کند که «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». درحالی که در کتاب مذکور، داستان محمد نخشبی و باطنی شدن نصر بن احمد سامانی مفصلاً نقل شده ولی جمله مذکور را در آن نمی توان یافت. <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص237</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ظاهراً لفظ شاعیه به معنی شیعی است، چنانچه در کتاب [[النقض]] تألیف [[عبدالجلیل رازی]] که در حدود 560 هجری قمری تألیف شده لفظ شاعیه بسیار استعمال شده و به جای لفظ [[شیعه]] به کار رفته (به عنوان مثال، النقض، عبدالجلیل رازی، ص120، 132، 190، 193) و با توجه به کثرت موارد استعمال نمی توان گفت که شاعیه مصحف از کلمه شیعه می باشد و می توان چنین نتیجه گیری نمود که فارسی زبانان در آن عصر، شیعه را این گونه مورد اشاره قرار می داده اند.
-[[علی اکبر دهخدا]] نیز در شرح حال [[ابومسلم خراسانی]] به نقل از [[بلعمی]] مترجم تفسیر [[ابن جریر طبری]]، این کلمه را بر طرفداران ابومسلم که [[شیعه]] بوده اند اطلاق و نقل کرده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان ابومسلم، ج1، ص709</ref>
+[[علی اکبر دهخدا]] نیز در شرح حال [[ابومسلم خراسانی]] به نقل از [[بلعمی]] مترجم تفسیر [[ابن جریر طبری]]، این کلمه را بر طرفداران ابومسلم که شیعه بوده اند اطلاق و نقل کرده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان ابومسلم، ج1، ص709</ref>
-[[خواجه نظام الملک]] هـم در [[سیاست نامه]]، دربـاره [[تشیع]] نصـر بـن احمد سامانی و ظهور [[تشیع]] اسماعیلی در [[خراسان]] و [[ماوراءالنهر]] توسط محمد نخشبی می گوید: «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص268</ref> همچنان که ابن عدی در [[الکامل فی ضعفاء الرجال]] در ترجمه حارث اعور از یحیی بن یعلی نقل می کند که او گفته: «کان الحارث شاعیا». <ref> [[الکامل فی ضعفاء الرجال]]، [[عبدالله بن عدی]]، ج2، ص187</ref>
+[[خواجه نظام الملک]] هـم در [[سیاست نامه]]، دربـاره [[تشیع]] [[نصـر بـن احمد سامانی]] و ظهور تشیع اسماعیلی در [[خراسان]] و [[ماوراءالنهر]] توسط [[محمد نخشبی]] می گوید: «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص268</ref> همچنان که [[ابن عدی]] در [[الکامل فی ضعفاء الرجال]] در ترجمه [[حارث اعور]] از [[یحیی بن یعلی]] نقل می کند که او گفته: «کان الحارث شاعیا». <ref> [[الکامل فی ضعفاء الرجال]]، [[عبدالله بن عدی]]، ج2، ص187</ref>
-[[عباس اقبال]]، به نقل از [[احمد بن علی مقریزی]]، ایشان را از [[غلاة]] به حساب آورده درحالی که [[احمد بن علی مقریزی]] تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[عباس اقبال]]، به نقل از [[احمد بن علی مقریزی]]، ایشان را از [[غلاة]] به حساب آورده درحالی که احمد بن علی مقریزی تنها به رافضی بودن ایشان اشاره دارد. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص258 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[آیت الله سید مهدی روحانی]] از [[سیاست نامه]] نقل می کند که «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». درحالی که در کتاب مذکور، داستان محمد نخشبی و باطنی شدن نصر بن احمد سامانی مفصلاً نقل شده ولی جمله مذکور را در آن نمی توان یافت. <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص237</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[روافض]].
-[[احمد بن علی مقریزی]] این فرقه را از [[روافض]] برمی شمارد. <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[احمد بن علی مقریزی]] این فرقه را از روافض برمی شمارد. <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، احمد بن علی مقریزی، ج2، ص354</ref>
-ظاهراً لفظ [[شاعیه]] به معنی شیعی است، چنانچه در کتاب [[النقض]] تألیف [[عبدالجلیل رازی]] که در حدود 560 هجری قمری تألیف شده لفظ [[شاعیه]] بسیار استعمال شده و به جای لفظ [[شیعه]] به کار رفته (به عنوان مثال، [[النقض]]، [[عبدالجلیل رازی]]، ص120، 132، 190، 193) و با توجه به کثرت موارد استعمال نمی توان گفت که [[شاعیه]] مصحف از کلمه [[شیعه]] می باشد و می توان چنین نتیجه گیری نمود که فارسی زبانان در آن عصر، [[شیعه]] را این گونه مورد اشاره قرار می داده اند.
+ظاهراً لفظ شاعیه به معنی شیعی است، چنانچه در کتاب [[النقض]] تألیف [[عبدالجلیل رازی]] که در حدود 560 هجری قمری تألیف شده لفظ شاعیه بسیار استعمال شده و به جای لفظ [[شیعه]] به کار رفته (به عنوان مثال، النقض، عبدالجلیل رازی، ص120، 132، 190، 193) و با توجه به کثرت موارد استعمال نمی توان گفت که شاعیه مصحف از کلمه شیعه می باشد و می توان چنین نتیجه گیری نمود که فارسی زبانان در آن عصر، شیعه را این گونه مورد اشاره قرار می داده اند.
-[[علی اکبر دهخدا]] نیز در شرح حال [[ابومسلم خراسانی]] به نقل از بلعمی مترجم تفسیر [[ابن جریر طبری]]، این کلمه را بر طرفداران ابومسلم که [[شیعه]] بوده اند اطلاق و نقل کرده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان ابومسلم، ج1، ص709</ref>
+[[علی اکبر دهخدا]] نیز در شرح حال [[ابومسلم خراسانی]] به نقل از [[بلعمی]] مترجم تفسیر [[ابن جریر طبری]]، این کلمه را بر طرفداران ابومسلم که [[شیعه]] بوده اند اطلاق و نقل کرده است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، ذیل عنوان ابومسلم، ج1، ص709</ref>
 [[خواجه نظام الملک]] هـم در [[سیاست نامه]]، دربـاره [[تشیع]] نصـر بـن احمد سامانی و ظهور [[تشیع]] اسماعیلی در [[خراسان]] و [[ماوراءالنهر]] توسط محمد نخشبی می گوید: «پادشاه هم پشتی شاعیان می کرد». <ref> [[سیاست نامه]]، [[خواجه نظام الملک]]، ص268</ref> همچنان که ابن عدی در [[الکامل فی ضعفاء الرجال]] در ترجمه حارث اعور از یحیی بن یعلی نقل می کند که او گفته: «کان الحارث شاعیا». <ref> [[الکامل فی ضعفاء الرجال]]، [[عبدالله بن عدی]]، ج2، ص187</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۹:۵۸
(بدون تفاوت)