خلوتیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۳۴

2019-10-30T08:34:32Z

Admin در ‏۲۰ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۰

2019-04-20T12:30:57Z

Admin در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۱۶

2019-02-04T08:16:06Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۱۰

2019-01-19T16:10:36Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۶

2019-01-19T16:06:57Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۶

2019-01-19T16:06:16Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۵۴

2019-01-19T15:54:06Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۴۷

2019-01-19T15:47:53Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۴۳

2019-01-19T15:43:08Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۷

2019-01-19T15:37:56Z

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ضمن این که در [[دانشنامه جهان اسلام]]، در ضمن بیان طریقت خلوتیه، انتقال ایشان به [[مصر]] مربوط به قرن دهم هجری قمری و پس از تسلط [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] بر [[تبریز]] دانسته شده است. این کتاب مدعی است خلوتیه ابتدا در تبریز بوده اند و آرام آرام به مصر نقل مکان کرده اند. با توجه به این که اولین زاویه خلوتیه در مصر توسط [[ابراهیم گلشنی]] (م:892هـ. ق) برپاشده است نمی توان تأسیس این فرقه را در قرن دهم هجری قمری (17میلادی) در استانبول دانست. فرقه های [[بکریه (از صوفیه خلوتیه و فرع شاذلیه)|بکریه]]، [[بیرامیه]]، [[شرقاویه (از خلوتیه)|شرقاویه]] (منسوب به [[عبدالله شرقاوی]])، [[تِجانیه]]، [[دمراشیه]] (منسوب به [[شمس الدین محمد دمراشی]]) و [[دردیریه]] (یا: [[سباعیه (از صوفیه خلوتیه)|سباعیه]])، شاخه های فرقه خلوتیه می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 / [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج7، ص442 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، (خلوتیه) / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
-[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]] می نویسد: «بعد از. . . به [[ارمینه کبری]] و [[روم ایلی]] و [[قرامان]] و [[قسطنطنیه]] و [[آیدین]] [ن خ: ابدین] و [[مغرب زمین]] و [[جزایر بحر اخضر]] و [[بلاد بربر]] گذشته، با ارباب ملوک و اصحاب سلوک هم نشین گشتم، با فرقه [[یکتائیان]] و [[رفاعیان]] و [[عشاقیان]] و [[حمزویان]] معاشرت نمودم و با زمره [[نصیریه (از صوفیه)|نصیریان]] و [[صافیان (از صوفیه)|صافیان]] و [[مولویان]] و خلوتیان و [[فراموشیان]]، ابواب مخالطت گشودم.» <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132</ref>
+[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]] می نویسد: «بعد از. . . به [[ارمینه کبری]] و [[روم ایلی]] و [[قرامان]] و [[قسطنطنیه]] و [[آیدین]] [ن خ: ابدین] و مغرب زمین و جزایر بحر اخضر و بلاد بربر گذشته، با ارباب ملوک و اصحاب سلوک هم نشین گشتم، با فرقه [[یکتائیان]] و [[رفاعیان]] و [[عشاقیان]] و [[حمزویان]] معاشرت نمودم و با زمره [[نصیریه (از صوفیه)|نصیریان]] و [[صافیان (از صوفیه)|صافیان]] و [[مولویان]] و خلوتیان و [[فراموشیان]]، ابواب مخالطت گشودم.» <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132</ref>
 [[لویی ماسینیون]] می نویسد ایشان از فروع [[سهروردیه]] می باشند که در [[خراسان]] ظاهر شدند و سپس انتشار یافته و تا ترکیه رسیده اند. این فرقه فروع بسیار زیادی دارد که عبارتند از:

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۰
سطر ۱:		سطر ۱:
−
	از [[صوفیه (صوفیه)\|صوفیه]]. <ref>در [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132 / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>		از [[صوفیه (صوفیه)\|صوفیه]]. <ref>در [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132 / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 در [[سودان]]، [[حجاز]] و [[صومال]] : [[صالحیه (از طریقه های صوفی سومالی)|صالحیه]] ؛ و در بلاد قبائل رحمانیه. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
-[[تری مینگهام]] می نویسد: «پیروان خلوتیه در اواسط قرن دوازدهم هجری قمری به مصر آمدند. این فرقه در مصر به وسیله یکی از اهالی [[سوریه]] به نام [[مصطفی بن کامل الدین بکری]] که به مصر رفت و آمد داشت، جان گرفت، و پس از مرگ او به وسیله سه تن از پیروان اصلی او به نام های محمد بن سامی [[عبدالمنعم حفنی]] یا حفناوی (م: 1767میلادی/ 1181هـ. ق) و عبدالله شرقاوی و محمد بن عبدالکریم (م: 1775 میلادی) در قالب فرقه های [[حفناویه]]، شرقاویه و [[سمائیه (از صوفیه خلوتیه)|سمائیه]] رواج یافت. » <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص133</ref>
+[[تری مینگهام]] می نویسد: «پیروان خلوتیه در اواسط قرن دوازدهم هجری قمری به مصر آمدند. این فرقه در مصر به وسیله یکی از اهالی [[سوریه]] به نام [[مصطفی بن کامل الدین بکری]] که به مصر رفت و آمد داشت، جان گرفت، و پس از مرگ او به وسیله سه تن از پیروان اصلی او به نام های [[محمد بن سامی عبدالمنعم حفنی]] یا حفناوی (م: 1767میلادی/ 1181هـ. ق) و عبدالله شرقاوی و محمد بن عبدالکریم (م: 1775 میلادی) در قالب فرقه های [[حفناویه]]، شرقاویه و [[سمائیه (از صوفیه خلوتیه)|سمائیه]] رواج یافت. » <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص133</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، قبر مؤسس این فرقه را در اسکودار ـ استانبول ـ می داند درحالی که دائرة المعارف الاسلامیة می گوید: «تکیة خلوتیة لمؤسّسها شیخ محمود عاش فی اوائل قرن السابع عشر ـ میلادی» و در این کتاب سخنی از دفن شیخ در اسکودار نیست.
-ضمن این که در [[دانشنامه جهان اسلام]]، در ضمن بیان طریقت خلوتیه، انتقال ایشان به [[مصر]] مربوط به قرن دهم هجری قمری و پس از تسلط [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] بر [[تبریز]] دانسته شده است. این کتاب مدعی است خلوتیه ابتدا در تبریز بوده اند و آرام آرام به مصر نقل مکان کرده اند. با توجه به این که اولین زاویه خلوتیه در مصر توسط [[ابراهیم گلشنی]] (م:892هـ. ق) برپاشده است نمی توان تأسیس این فرقه را در قرن دهم هجری قمری (17میلادی) در استانبول دانست. فرقه های [[بکریه (از صوفیه خلوتیه و فرع شاذلیه)|بکریه]]، [[بیرامیه]]، [[شرقاویه (از خلوتیه)|شرقاویه]] (منسوب به [[عبدالله شرقاوی]])، [[تِجانیه]]، [[دمراشیه]] (منسوب به [[شمس الدین محمد دمراشی]]) و [[دردیریه]] (یا: [[سباعیه (از صوفیه خلوتیه)|سباعیه]])، شاخه های فرقه خلوتیه می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 / [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج7، ص442 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، )[[خلوتیه]] ) / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
+ضمن این که در [[دانشنامه جهان اسلام]]، در ضمن بیان طریقت خلوتیه، انتقال ایشان به [[مصر]] مربوط به قرن دهم هجری قمری و پس از تسلط [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] بر [[تبریز]] دانسته شده است. این کتاب مدعی است خلوتیه ابتدا در تبریز بوده اند و آرام آرام به مصر نقل مکان کرده اند. با توجه به این که اولین زاویه خلوتیه در مصر توسط [[ابراهیم گلشنی]] (م:892هـ. ق) برپاشده است نمی توان تأسیس این فرقه را در قرن دهم هجری قمری (17میلادی) در استانبول دانست. فرقه های [[بکریه (از صوفیه خلوتیه و فرع شاذلیه)|بکریه]]، [[بیرامیه]]، [[شرقاویه (از خلوتیه)|شرقاویه]] (منسوب به [[عبدالله شرقاوی]])، [[تِجانیه]]، [[دمراشیه]] (منسوب به [[شمس الدین محمد دمراشی]]) و [[دردیریه]] (یا: [[سباعیه (از صوفیه خلوتیه)|سباعیه]])، شاخه های فرقه خلوتیه می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 / [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج7، ص442 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، (خلوتیه) / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
 [[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]] می نویسد: «بعد از. . . به [[ارمینه کبری]] و [[روم ایلی]] و [[قرامان]] و [[قسطنطنیه]] و [[آیدین]] [ن خ: ابدین] و [[مغرب زمین]] و [[جزایر بحر اخضر]] و [[بلاد بربر]] گذشته، با ارباب ملوک و اصحاب سلوک هم نشین گشتم، با فرقه [[یکتائیان]] و [[رفاعیان]] و [[عشاقیان]] و [[حمزویان]] معاشرت نمودم و با زمره [[نصیریه (از صوفیه)|نصیریان]] و [[صافیان (از صوفیه)|صافیان]] و [[مولویان]] و خلوتیان و [[فراموشیان]]، ابواب مخالطت گشودم.» <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132</ref>

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 در مصر : [[ضیفیه]]، [[حفنویه]]، سباعیه، [[صاویه]]، دردیریه و [[مغازیه]] ؛
-در [[سودان]]، [[حجاز]] و [[صومال]] : [[صالحیه (از طریقه های صوفی سومالی)|صالحیه]] ؛ و در بلاد قبائل [[رحمانیه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
+در [[سودان]]، [[حجاز]] و [[صومال]] : [[صالحیه (از طریقه های صوفی سومالی)|صالحیه]] ؛ و در بلاد قبائل رحمانیه. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
 [[تری مینگهام]] می نویسد: «پیروان خلوتیه در اواسط قرن دوازدهم هجری قمری به مصر آمدند. این فرقه در مصر به وسیله یکی از اهالی [[سوریه]] به نام [[مصطفی بن کامل الدین بکری]] که به مصر رفت و آمد داشت، جان گرفت، و پس از مرگ او به وسیله سه تن از پیروان اصلی او به نام های محمد بن سامی [[عبدالمنعم حفنی]] یا حفناوی (م: 1767میلادی/ 1181هـ. ق) و عبدالله شرقاوی و محمد بن عبدالکریم (م: 1775 میلادی) در قالب فرقه های [[حفناویه]]، شرقاویه و [[سمائیه (از صوفیه خلوتیه)|سمائیه]] رواج یافت. » <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص133</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 [[لویی ماسینیون]] می نویسد ایشان از فروع [[سهروردیه]] می باشند که در [[خراسان]] ظاهر شدند و سپس انتشار یافته و تا ترکیه رسیده اند. این فرقه فروع بسیار زیادی دارد که عبارتند از:
-در [[آناطول]] : [[جرّاحیه]]، [[اغتباشیه]]، عشاقیه، [[نیازیه]]، [[سنبلیه]]، [[شمسیه]]، [[گلشنیه]] و [[شجاعیه]] ؛
+در [[آناطول]] : [[جرّاحیه]]، [[اغتباشیه]]، عشاقیه، [[نیازیه (از صوفیه خلوتیه)|نیازیه]]، [[سنبلیه]]، [[شمسیه (از صوفیه رفاعیه)|شمسیه]]، [[گلشنیه]] و [[شجاعیه]] ؛
-در مصر : [[ضیفیه]]، [[حفنویه]]، سباعیه، [[صاویه]] دردیریه و [[مغازیه]] ؛
+در مصر : [[ضیفیه]]، [[حفنویه]]، سباعیه، [[صاویه]]، دردیریه و [[مغازیه]] ؛
-در [[سودان]]، [[حجاز]] و [[صومال]] [[صالحیه]] ؛ و در بلاد قبائل رحمانیه. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
+در [[سودان]]، [[حجاز]] و [[صومال]] : [[صالحیه (از طریقه های صوفی سومالی)|صالحیه]] ؛ و در بلاد قبائل [[رحمانیه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
-[[تری مینگهام]] می نویسد: «پیروان خلوتیه در اواسط قرن دوازدهم هجری قمری به مصر آمدند. این فرقه در مصر به وسیله یکی از اهالی [[سوریه]] به نام [[مصطفی بن کامل الدین بکری]] که به مصر رفت و آمد داشت، جان گرفت، و پس از مرگ او به وسیله سه تن از پیروان اصلی او به نام های محمد بن سامی [[عبدالمنعم حفنی]] یا حفناوی (م: 1767میلادی/ 1181هـ. ق) و عبدالله شرقاوی و محمد بن عبدالکریم (م: 1775 میلادی) در قالب فرقه های [[حفناویه]]، [[شرقاویه]] و [[سمائیه]] رواج یافت. » <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص133</ref>
+[[تری مینگهام]] می نویسد: «پیروان خلوتیه در اواسط قرن دوازدهم هجری قمری به مصر آمدند. این فرقه در مصر به وسیله یکی از اهالی [[سوریه]] به نام [[مصطفی بن کامل الدین بکری]] که به مصر رفت و آمد داشت، جان گرفت، و پس از مرگ او به وسیله سه تن از پیروان اصلی او به نام های محمد بن سامی [[عبدالمنعم حفنی]] یا حفناوی (م: 1767میلادی/ 1181هـ. ق) و عبدالله شرقاوی و محمد بن عبدالکریم (م: 1775 میلادی) در قالب فرقه های [[حفناویه]]، شرقاویه و [[سمائیه (از صوفیه خلوتیه)|سمائیه]] رواج یافت. » <ref> [[الفرق الصوفیة فی الاسلام]]، [[تری مینگهام]]، ص133</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ضمن این که در [[دانشنامه جهان اسلام]]، در ضمن بیان طریقت خلوتیه، انتقال ایشان به [[مصر]] مربوط به قرن دهم هجری قمری و پس از تسلط [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] بر [[تبریز]] دانسته شده است. این کتاب مدعی است خلوتیه ابتدا در تبریز بوده اند و آرام آرام به مصر نقل مکان کرده اند. با توجه به این که اولین زاویه خلوتیه در مصر توسط [[ابراهیم گلشنی]] (م:892هـ. ق) برپاشده است نمی توان تأسیس این فرقه را در قرن دهم هجری قمری (17میلادی) در استانبول دانست. فرقه های [[بکریه (از صوفیه خلوتیه و فرع شاذلیه)|بکریه]]، [[بیرامیه]]، [[شرقاویه (از خلوتیه)|شرقاویه]] (منسوب به [[عبدالله شرقاوی]])، [[تِجانیه]]، [[دمراشیه]] (منسوب به [[شمس الدین محمد دمراشی]]) و [[دردیریه]] (یا: [[سباعیه (از صوفیه خلوتیه)|سباعیه]])، شاخه های فرقه خلوتیه می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 / [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج7، ص442 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، )[[خلوتیه]] ) / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
-[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]] می نویسد: «بعد از. . . به [[ارمینه کبری]] و [[روم ایلی]] و [[قرامان]] و [[قسطنطنیه]] و [[آیدین]] [ن خ: ابدین] و [[مغرب زمین]] و [[جزایر بحر اخضر]] و [[بلاد بربر]] گذشته، با ارباب ملوک و اصحاب سلوک هم نشین گشتم، با فرقه [[یکتائیان]] و [[رفاعیان]] و [[عشاقیان]] و [[حمزویان]] معاشرت نمودم و با زمره [[نصیریان]] و [[صافیان]] و [[مولویان]] و [[خلوتیان]] و [[فراموشیان]]، ابواب مخالطت گشودم. » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132</ref>
+[[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]] می نویسد: «بعد از. . . به [[ارمینه کبری]] و [[روم ایلی]] و [[قرامان]] و [[قسطنطنیه]] و [[آیدین]] [ن خ: ابدین] و [[مغرب زمین]] و [[جزایر بحر اخضر]] و [[بلاد بربر]] گذشته، با ارباب ملوک و اصحاب سلوک هم نشین گشتم، با فرقه [[یکتائیان]] و [[رفاعیان]] و [[عشاقیان]] و [[حمزویان]] معاشرت نمودم و با زمره [[نصیریه (از صوفیه)|نصیریان]] و [[صافیان (از صوفیه)|صافیان]] و [[مولویان]] و [[خلوتیان]] و [[فراموشیان]]، ابواب مخالطت گشودم. » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132</ref>
 [[لویی ماسینیون]] می نویسد ایشان از فروع [[سهروردیه]] می باشند که در [[خراسان]] ظاهر شدند و سپس انتشار یافته و تا [[ترکیه]] رسیده اند. این فرقه فروع بسیار زیادی دارد که عبارتند از:

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref>در [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132 / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
-ایشان منسوب به شیخ محمود می باشند. وی در قرن یازدهم هجری قمری می زیسته است. مرکز این طریقه خانقاه بزرگی است در [[اسکودار]] (قدیمی ترین و بزرگ ترین محله [[استانبول]] [[ترکیه]]،<ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص146</ref>  و قبر مؤسس این فرقه نیز در آنجا واقع است. خلوتیه، فروع و شعب بسیاری دارد که از جمله آن ها، [[رحمانیه (از صوفیه خلوتیه)|رحمانیه]] است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 و ج10، ص79</ref>
+ایشان منسوب به شیخ محمود می باشند. وی در قرن یازدهم هجری قمری می زیسته است. مرکز این طریقه خانقاه بزرگی است در [[اسکودار]] (قدیمی ترین و بزرگ ترین محله [[استانبول]]) [[ترکیه]]،<ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص146</ref>  و قبر مؤسس این فرقه نیز در آنجا واقع است. خلوتیه، فروع و شعب بسیاری دارد که از جمله آن ها، [[رحمانیه (از صوفیه خلوتیه)|رحمانیه]] است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 و ج10، ص79</ref>
-[[محمد کریم خراسانی]] در [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، و [[معصوم علی شاه]] در طرائق الحقایق از گروهی با عنوان [[خلوتیان]] نام می برند و ایشان را منسوب به شیخ محمد خلوتی معرفی می کنند. <ref> [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، [[محمد کریم خراسانی]]، ص75 / طرائق الحقایق، [[معصوم علی شاه]]، ج2، ص307</ref>
+[[محمد کریم خراسانی]] در [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، و [[معصوم علی شاه]] در [[طرائق الحقایق]] از گروهی با عنوان خلوتیان نام می برند و ایشان را منسوب به شیخ [[محمد خلوتی]] معرفی می کنند. <ref> [[التنبیهات الجلیة فی کشف اسرار الباطنیة]]، [[محمد کریم خراسانی]]، ص75 / طرائق الحقایق، [[معصوم علی شاه]]، ج2، ص307</ref>
-[[دائرة المعارف الاسلامیة]] مؤسس فرقه [[خلوتیه]] را «شیخ محمود» معرفی می کند درحالی که [[احمد بن محمد قشاشی]] در [[السمط المجید]]، از وی با عنوان شیخ محمد خلوتی یاد می کند. [[احمد بن محمد قشاشی]] برای خود شجره ای در سلسله مشایخ [[خلوتیه]] ذکر کرده است.
+[[دائرة المعارف الاسلامیة]] مؤسس فرقه خلوتیه را «شیخ محمود» معرفی می کند درحالی که [[احمد بن محمد قشاشی]] در [[السمط المجید]]، از وی با عنوان شیخ محمد خلوتی یاد می کند. احمد بن محمد قشاشی برای خود شجره ای در سلسله مشایخ خلوتیه ذکر کرده است.
-[[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، قبر مؤسس این فرقه را در [[اسکودار]] ـ [[استانبول]] ـ می داند درحالی که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] می گوید: «تکیة خلوتیة لمؤسّسها شیخ محمود عاش فی اوائل قرن السابع عشر ـ میلادی» و در این کتاب سخنی از دفن شیخ در [[اسکودار]] نیست.
+[[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، قبر مؤسس این فرقه را در اسکودار ـ استانبول ـ می داند درحالی که دائرة المعارف الاسلامیة می گوید: «تکیة خلوتیة لمؤسّسها شیخ محمود عاش فی اوائل قرن السابع عشر ـ میلادی» و در این کتاب سخنی از دفن شیخ در اسکودار نیست.
-ضمن این که در [[دانشنامه جهان اسلام]]، در ضمن بیان طریقت [[خلوتیه]]، انتقال ایشان به [[مصر]] مربوط به قرن دهم هجری قمری و پس از تسلط [[صفویه]] بر [[تبریز]] دانسته شده است. این کتاب مدعی است [[خلوتیه]] ابتدا در [[تبریز]] بوده اند و آرام آرام به [[مصر]] نقل مکان کرده اند. با توجه به این که اولین زاویه [[خلوتیه]] در [[مصر]] توسط ابراهیم گلشنی (م:892هـ. ق) برپاشده است نمی توان تأسیس این فرقه را در قرن دهم هجری قمری (17میلادی) در [[استانبول]] دانست. فرقه های [[بکریه]]، [[بیرامیه]]، [[شرقاویه]] (منسوب به عبدالله شرقاوی)، [[تِجانیه]]، [[دمراشیه]] (منسوب به شمس الدین محمد دمراشی) و [[دردیریه]] (یا: [[سباعیه]] )، شاخه های فرقه [[خلوتیه]] می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 / [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج7، ص442 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، )[[خلوتیه]] ) / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
+ضمن این که در [[دانشنامه جهان اسلام]]، در ضمن بیان طریقت خلوتیه، انتقال ایشان به [[مصر]] مربوط به قرن دهم هجری قمری و پس از تسلط [[صفویه (منسوب به صفی الدین اردبیلی)|صفویه]] بر [[تبریز]] دانسته شده است. این کتاب مدعی است خلوتیه ابتدا در تبریز بوده اند و آرام آرام به مصر نقل مکان کرده اند. با توجه به این که اولین زاویه خلوتیه در مصر توسط [[ابراهیم گلشنی]] (م:892هـ. ق) برپاشده است نمی توان تأسیس این فرقه را در قرن دهم هجری قمری (17میلادی) در استانبول دانست. فرقه های [[بکریه (از صوفیه خلوتیه و فرع شاذلیه)|بکریه]]، [[بیرامیه]]، [[شرقاویه (از خلوتیه)|شرقاویه]] (منسوب به [[عبدالله شرقاوی]])، [[تِجانیه]]، [[دمراشیه]] (منسوب به [[شمس الدین محمد دمراشی]]) و [[دردیریه]] (یا: [[سباعیه (از صوفیه خلوتیه)|سباعیه]])، شاخه های فرقه خلوتیه می باشند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص147 / [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج7، ص442 / [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]]، )[[خلوتیه]] ) / [[السمط المجید]]، [[احمد بن محمد قشاشی]]، ص76</ref>
 [[زین العابدین شیروانی]] در [[ریاض السیاحة]] می نویسد: «بعد از. . . به ارمینه کبری و [[روم ایلی]] و [[قرامان]] و [[قسطنطنیه]] و [[آیدین]] [ن خ: ابدین] و [[مغرب زمین]] و [[جزایر بحر اخضر]] و [[بلاد بربر]] گذشته، با ارباب ملوک و اصحاب سلوک هم نشین گشتم، با فرقه [[یکتائیان]] و [[رفاعیان]] و [[عشاقیان]] و [[حمزویان]] معاشرت نمودم و با زمره [[نصیریان]] و [[صافیان]] و [[مولویان]] و [[خلوتیان]] و [[فراموشیان]]، ابواب مخالطت گشودم. » <ref> [[ریاض السیاحة]]، [[زین العابدین شیروانی]]، ص132</ref>