حِلسیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۵۴

2019-02-02T13:54:57Z

Admin در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۴۴

2019-01-02T09:44:00Z

Admin در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۴۱

2019-01-02T09:41:44Z

Aabbc84: «حِلسیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-27T12:58:07Z

«حِلسیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Aabbc84: صفحه‌ای تازه حاوی « جاحظ این نام را بر کسانی گذاشته که وارد نشدن در شئون زندگی مردم را طریقه و...» ایجاد کرد

2015-05-27T12:57:56Z

صفحه‌ای تازه حاوی « جاحظ این نام را بر کسانی گذاشته که وارد نشدن در شئون زندگی مردم را طریقه و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[جاحظ]] این نام را بر کسانی گذاشته که وارد نشدن در شئون زندگی مردم را طریقه و روش خود قرار داده اند. وی در ادامه می گوید: «زعیم آنان عبدالله بن عمر است». <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج2، ص93</ref> بنابراین می توان گفت ایشان کسانی هستند که در [[فرق الشیعة]]، [[معتزله]] خوانده شده اند و غیر از [[معتزله]] مشهور می باشند.

رک: [[معتزله (کسانی که از جنگ با امام علی و مخالفین او خودداری کردند)]].

[[جاحظ]] از قول فردی به نام مُرة همدانی نقل می کند: «وقتی [[عثمان بن عفوان|عثمان]] کشته شد، من خدا را شکر کردم که در چیزی از قتل او دخالت نداشتم و لذا صد رکعت نماز گزاردم. وقتی جمل و صفین پیش آمد، خدا را شکر کردم که در چیزی از این جنگ ها شرکت نداشتم و لذا صد رکعت نماز گزاردم. وقتی واقعه نهروان واقع شد، خدا را شکر کردم که در آن حضور نداشتم و لذا صد رکعت نماز دیگر به جای آوردم و وقتی فتنه ابن زبیر پدید آمد، خدای را شکر کردم که در آن نبودم و صد رکعت نماز گزاردم. »

و بعد [[جاحظ]] می گوید: «من از خدا مسئلت دارم که مُره را ببخشاید چرا که برای آن چه او گفته است، وجهی نمی شناسیم چرا که شما نمی یابی فقیهی از اهل [[جماعت]] که قتال [[خوارج]] را حلال نشمارد. چنان که نمی یابیم یکی از فقها را که قتال با دزدان را حلال نداند. و ابن عمر با این که به پندار حلسیه، رئیس آن ها بود، در مقاتله با نجده [[خوارج]] سلاح در بر کرد. » شایان ذکر است که «حلس» به معنای در یک جا ماندن است. <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج2، ص93</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 [[جاحظ]] این نام را بر کسانی گذاشته که وارد نشدن در شئون زندگی مردم را طریقه و روش خود قرار داده اند. وی در ادامه می گوید: «زعیم آنان [[عبدالله بن عمر]] است». <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج2، ص93</ref> بنابراین می توان گفت ایشان کسانی هستند که در [[فرق الشیعة]]، [[معتزله (کسانی که از جنگ با امام علی علیه السلام و مخالفین او خودداری کردند)|معتزله]] خوانده شده اند و غیر از معتزله مشهور می باشند.
 جاحظ از قول فردی به نام [[مُرة همدانی]] نقل می کند: «وقتی [[عثمان بن عفوان|عثمان]] کشته شد، من خدا را شکر کردم که در چیزی از قتل او دخالت نداشتم و لذا صد رکعت نماز گزاردم. وقتی جمل و صفین پیش آمد، خدا را شکر کردم که در چیزی از این جنگ ها شرکت نداشتم و لذا صد رکعت نماز گزاردم. وقتی واقعه نهروان واقع شد، خدا را شکر کردم که در آن حضور نداشتم و لذا صد رکعت نماز دیگر به جای آوردم و وقتی فتنه [[ابن زبیر]] پدید آمد، خدای را شکر کردم که در آن نبودم و صد رکعت نماز گزاردم. »
 و بعد جاحظ می گوید: «من از خدا مسئلت دارم که مُره را ببخشاید چرا که برای آن چه او گفته است، وجهی نمی شناسیم چرا که شما نمی یابی فقیهی از اهل جماعت که قتال [[خوارج]] را حلال نشمارد. چنان که نمی یابیم یکی از فقها را که قتال با دزدان را حلال نداند. و ابن عمر با این که به پندار حلسیه، رئیس آن ها بود، در مقاتله با نجده [خوارج] سلاح در بر کرد. » شایان ذکر است که «حلس» به معنای در یک جا ماندن است. <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج2، ص93</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 جاحظ از قول فردی به نام [[مُرة همدانی]] نقل می کند: «وقتی [[عثمان بن عفوان|عثمان]] کشته شد، من خدا را شکر کردم که در چیزی از قتل او دخالت نداشتم و لذا صد رکعت نماز گزاردم. وقتی جمل و صفین پیش آمد، خدا را شکر کردم که در چیزی از این جنگ ها شرکت نداشتم و لذا صد رکعت نماز گزاردم. وقتی واقعه نهروان واقع شد، خدا را شکر کردم که در آن حضور نداشتم و لذا صد رکعت نماز دیگر به جای آوردم و وقتی فتنه [[ابن زبیر]] پدید آمد، خدای را شکر کردم که در آن نبودم و صد رکعت نماز گزاردم. »
-و بعد جاحظ می گوید: «من از خدا مسئلت دارم که مُره را ببخشاید چرا که برای آن چه او گفته است، وجهی نمی شناسیم چرا که شما نمی یابی فقیهی از اهل [[جماعت]] که قتال [[خوارج]] را حلال نشمارد. چنان که نمی یابیم یکی از فقها را که قتال با دزدان را حلال نداند. و ابن عمر با این که به پندار حلسیه، رئیس آن ها بود، در مقاتله با نجده [خوارج] سلاح در بر کرد. » شایان ذکر است که «حلس» به معنای در یک جا ماندن است. <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج2، ص93</ref>
+و بعد جاحظ می گوید: «من از خدا مسئلت دارم که مُره را ببخشاید چرا که برای آن چه او گفته است، وجهی نمی شناسیم چرا که شما نمی یابی فقیهی از اهل جماعت که قتال [[خوارج]] را حلال نشمارد. چنان که نمی یابیم یکی از فقها را که قتال با دزدان را حلال نداند. و ابن عمر با این که به پندار حلسیه، رئیس آن ها بود، در مقاتله با نجده [خوارج] سلاح در بر کرد. » شایان ذکر است که «حلس» به معنای در یک جا ماندن است. <ref> [[البیان و التببین]]، [[جاحظ]]، ج2، ص93</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۵۸
(بدون تفاوت)