حُرّاقیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۵۴

2019-02-01T12:54:37Z

Admin در ‏۱ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۵۴

2019-02-01T12:54:20Z

Admin در ‏۱ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۵۳

2019-02-01T12:53:23Z

Admin در ‏۲۹ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۷

2018-10-29T09:37:56Z

Admin در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۲۱

2018-10-28T12:21:50Z

Admin در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۲۰

2018-10-28T12:20:24Z

Admin در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۱۹

2018-10-28T12:19:17Z

Admin در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۱۸

2018-10-28T12:18:04Z

Admin در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۲۴

2015-06-13T08:24:40Z

Aabbc84: «حُرّاقیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-27T06:37:47Z

«حُرّاقیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «[[محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه [[ابن فارض]] مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
-مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار [[[تصوف]] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
+مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار [[تصوف]] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
 رک: [[دِرقاویه]].

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «[[محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه [[ابن فارض]] مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
-مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار ]تصوف] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
+مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار [[[تصوف]] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
 رک: [[دِرقاویه]].

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 قابل توجه است که این از موارد بسیار نادر و یا شاید تازه ای است که گروهی هم از خوارج باشند و هم از صوفیه محسوب شوند.
 [[لویی ماسینیون]] دِرقاویه را دارای چهار فرع به نام های [[بوزیدیه]]، [[کتّانیه]]، حرّاقیه و [[علویه (از صوفیه دِرقاویه)|علویه]] معرفی می کند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
-گفته شده است دامنه نفوذ این فرقه از محدوده شهر [[فاس]] (شهری در [[مراکش]] در حاشیه اقیانوس) و اطراف آن فراتر نرفته است.
+گفته شده است دامنه نفوذ این فرقه از محدوده شهر [[فاس]] (شهری در [[مراکش]] در حاشیه اقیانوس) و اطراف آن فراتر نرفته است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج9، ص206</ref>
-رک: [[دِرقاویه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج9، ص206</ref>
+نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «[[محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه [[ابن فارض]] مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
-−
 نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «[[محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
 مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار ]تصوف] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 رک: [[دِرقاویه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج9، ص206</ref>
-نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
+نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «[[محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
 مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار ]تصوف] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 رک: [[دِرقاویه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج9، ص206</ref>
-نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی ال [[درقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
+نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی الدرقاوی، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
 مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار ]تصوف] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه (از صوفیه دِرقاویه)|بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه دِرقاویه]].
-ایشان منسوب به [[سیدی محمد الحراق]] خلیفه سوم مولای العربی [[الدِرقاویه|درقاوی]] می باشند.
+ایشان منسوب به [[سیدی محمد الحراق]] خلیفه سوم [[مولای العربی الدرقاوی]] می باشند.
 ایشان از [[خوارج]] بوده و با ملل مسیحی، دشمنی بسیاری دارند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج9، ص206</ref>
-قابل توجه است که این از موارد بسیار نادر و یا شاید تازه ای است که گروهی هم از [[خوارج]] باشند و هم از [[صوفیه]] محسوب شوند.
+قابل توجه است که این از موارد بسیار نادر و یا شاید تازه ای است که گروهی هم از خوارج باشند و هم از صوفیه محسوب شوند.
 رک: [[دِرقاویه]].
-[[لویی ماسینیون]] [[دِرقاویه]] را دارای چهار فرع به نام های [[بوزیدیه]]، [[کتّانیه]]، [[حرّاقیه]] و [[علویه]] معرفی می کند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
+[[لویی ماسینیون]] دِرقاویه را دارای چهار فرع به نام های [[بوزیدیه]]، [[کتّانیه]]، حرّاقیه و [[علویه]] معرفی می کند. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص181</ref>
 گفته شده است دامنه نفوذ این فرقه از محدوده شهر [[فاس]] (شهری در [[مراکش]] در حاشیه اقیانوس) و اطراف آن فراتر نرفته است.
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 رک: [[دِرقاویه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج9، ص206</ref>
-نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی ال [[درقاوی]]، مشهور به حرّاق از [[صوفیه]] قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی ابن العربی دلائی (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
+نکته قابل ذکر آن که [[عبدالمنعم حفنی]] به فردی دیگر با نام حرّاق اشاره دارد و می نویسد: «محمد بن عبدالواحد العلمی الشاذلی ال [[درقاوی]]، مشهور به حرّاق از صوفیه قرن سیزدهم هجری قمری است. وی را به سبب آن که بر شاگردانش سخت گیری می کرده است، حراق نامیده اند. از زمره شاگردان وی [[ابن العربی دلائی]] (م:1285هـ. ق) را می توان مورد اشاره قرار داد. وی شعر نیز می سروده و بیشتر بر طریقه ابن فارض مشی می نموده است. حراق در سال 1261هجری قمری وفات یافته است». <ref> [[موسوعة الصوفیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص154</ref>
-مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، [[دِرقاویه]] یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد ابوالحسن عمرانی (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار [[تصوف]] بنا نهاد. محمد ظافر مدنی و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان [[دِرقاویه|درقاوی]] بودند که با تأسیس طریقه هایی چون مدنیه و یشرویی، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه]] و [[حرّاقیه]] منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
+مهمترین طریقه اواخر سده 12 هجری قمری / 18 میلادی در مغرب، دِرقاویه یعنی شاخه مراکشی [[شاذلیه]] است که توسط صوفی صاحب تألیفی به نام [[شیخ عربی درقاوی]] شکل گرفت. او ابتدا نزد [[ابوالحسن عمرانی]] (جمل) سلوک کرد و سپس طریقه ای مبتنی بر زهد و عبادت در کنار کار و کسب همراه با مطالعه آثار ]تصوف] بنا نهاد. [[محمد ظافر مدنی]] و [[نورالدین یشرویی]] از جمله مریدان درقاوی بودند که با تأسیس طریقه هایی چون [[مدنیه]] و [[یشرویی]]، شاخه های [[دِرقاویه]] را در [[مصر]]، [[موزامبیک]]، [[عمان]]، [[ترکیه]]، [[لبنان]] و [[فلسطین]] گسترش دادند. این طریقه در نیمه دوم سده 13 هجری قمری به شاخه های متعددی از جمله [[دباغیه]]، [[بنانیه]] و حرّاقیه منشعب گردید. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص473</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۳۷
(بدون تفاوت)