جعفریه (قائلین به امامت جعفر کذاب) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۱۱

2019-01-31T09:11:15Z

نمایش تغییرات

Admin در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۰۰

2018-09-01T08:00:42Z

Admin در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۹

2018-09-01T07:59:47Z

Admin در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۱۲

2018-09-01T07:12:53Z

Admin در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۱۰

2018-09-01T07:10:37Z

نمایش تغییرات

Admin در ‏۷ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۱۵

2018-08-07T10:15:10Z

نمایش تغییرات

Admin در ‏۷ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۵۵

2018-08-07T09:55:31Z

نمایش تغییرات

Admin در ‏۷ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۴

2018-08-07T09:44:22Z

نمایش تغییرات

Admin در ‏۷ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۹

2018-08-07T09:39:24Z

نمایش تغییرات

Admin در ‏۷ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۱۹

2018-08-07T09:19:55Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 البته پیروان جعفر منحصر به فطحیه نبودند. کسانی هم بودند که از پیش به او پیوسته و او را جانشین امام هادی علیه السلام یا برادر خود، جناب سید محمد می دانستند. برخی هم از شیعیان حضرت عسکری علیه السلام بودند که پس از رحلت ایشان، سخن جناب عثمان بن سعید را نپذیرفتند و با این استدلال که چون ایشان بدون فرزند درگذشته اند پس امامت ایشان از اصل مخدوش بوده است به جعفر گرویدند. [این عقیده، در میان شیعیان، پس از شهادت [[امام رضا]] علیه السلام هم دیده می شود. رک: [[احمدیه (از امامیه قائل به امامت احمد بن موسی)|احمدیه]] پیروان [[شاه چراغ]] اکثریت پیروان او، با این وجود، کسانی بودند که [[حضرت عسکری علیه السلام]] را قبول داشتند و اینک تنها یک نام دیگر بر لیست ائمه خود می افزودند. برای برخی، جعفر امام دوازدهم بود و برای فطحیه که نام عبدالله بن جعفر الصادق را نیز در میانه افزوده بودند وی امام سیزدهم می شد. اتباع جعفر در این دوره با نام جعفریه که پیش از این به پیروان امام صادق علیه السلام اطلاق می گردید، شناخته شدند. اما رهروان راه حقیقت که به امامت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه معتقد بودند اتباع او را در کوفه به نام سردسته فعال آنان، علی الطاحن، [[طاحنیه]] می خواندند. مباحثات فرقه ای میان دو گروه درگرفت و رسائل و ردیه های متعدد از دو طرف نوشته شد. این مشاجرات تا سال ها ادامه داشت. در این میان در خود بیت جلیل امامت نیز دو دستگی افتاده بود. [[حُدَیث]]، مادر حضرت عسکری علیه السلام و [[حکیمه]]، عمه محترمه ایشان و دختر [[امام جواد]] علیه السلام از وجود و امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام هواداری می نمودند. اما تنها خواهر آن حضرت که جز جعفر تنها فرزند باقیمانده از حضرت هادی علیه السلام و شاید خواهر تنی جعفر بود از جعفر پشتیبانی می نمود. شیعیانی که در مقامات عالیه دولتی و متصدی مشاغل مهم بودند نیز در این ماجرا دو دسته شده بودند: یک گروه از جعفر و گروهی دیگر از مادر حضرت عسکری علیه السلام پشتیبانی می کردند. جعفر مدت زیادی زندگی نکرد و چند سالی بعد درگذشت. اتباع او سپس به فرزند وی، ابوالحسن علی نقیب ارشد سادات [[بغداد]]، رجوع کردند، هرچند برخی گفتند که امامت میان او و فاطمه خواهر جعفر تقسیم شده است.
-پس از ابوالحسن علی و فاطمه، امامت به سایر بازماندگان جعفر رسید. به طور خلاصه در پایان این قرن سوم که [[ابوحاتم رازی]] کتاب [[الزینة]] خود را می نوشت شیعیان عراق به دو جامعه مخالف تقسیم شده بودند. آنان که به فرزند حضرت عسکری علیه السلام اعتقاد داشتند و آنان که گرد فرزندان و فرزندزادگان جعفر گرد آمدند بودند. درست روشن نیست که طرفداران جعفر و بازماندگان او تا چه وقت به عنوان یک مذهب مستقل در جامعه شیعه دوام آوردند. در سال 373 هجری قمری که [[شیخ مفید]] فصل فِرَق شیعه مندرج در کتاب مجالس خود را می نوشت کسی از اتباع او سراغ نداشت. در سال 410 هجری قمری که همو کتاب اصلی خود را در باب غیبت تألیف می نمود بسیاری از نوادگان جعفر به خط مستقیم تشیع حق پیوسته بودند. او می گوید که در واقع هیچ یک از نوادگان جعفر را نمی شناسد که با شیعیان اثنی عشری بر سر مسأله امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام اختلاف نظر داشته باشد. [[شیخ طوسی]] هم در کتاب غیبت خود که آن را در سال 447 هجری قمری نوشته است همین نکته را تأیید می کند. در آن زمان این فرقه به کلی ناپدید شده و هیچ کس از اتباع آن باقی نمانده بود. این اظهارات ظاهراً تا آنجا که به محدوده سنتی مذهب تشیع، از مدینه تا [[خراسان]]، مربوط می شود قابل اعتماد است. اما بسیاری از نوادگان جعفر به مناطق و بلادی که در آن زمان دور از سرزمین شیعیان بود مانند [[مصر]] و [[هند]] و نظائر آن مهاجرت کردند. بسیاری از آنان که مهاجرت کردند و همچنین آنان که در عراق ماندند از شخصیت های مهم اجتماعی و علمی آن بلاد شدند و به مقامات بالا دست یافتند. برخی از آنان اقطاب سلاسل مختلف [[صوفیه]] شدند. یکی از این سلاسل. . . اکنون در [[ترکیه]] وجود دارد. . . . یکی از آخرین رهبران آنان [[سید احمد حسام الدین]] (م:1343هـ. ق) مؤلف تفسیری بر [[قرآن]] مجید که بخشی از آن به چاپ رسیده است، نسل بیست و نهم از جعفر است. » <ref> [[مکتب در فرایند تکامل]]، [[مدرسی طباطبایی]]، ص100</ref>
+پس از ابوالحسن علی و فاطمه، امامت به سایر بازماندگان جعفر رسید. به طور خلاصه در پایان این قرن سوم که [[ابوحاتم رازی]] کتاب [[الزینة]] خود را می نوشت شیعیان عراق به دو جامعه مخالف تقسیم شده بودند. آنان که به فرزند حضرت عسکری علیه السلام اعتقاد داشتند و آنان که گرد فرزندان و فرزندزادگان جعفر گرد آمدند بودند. درست روشن نیست که طرفداران جعفر و بازماندگان او تا چه وقت به عنوان یک مذهب مستقل در جامعه شیعه دوام آوردند. در سال 373 هجری قمری که [[شیخ مفید]] فصل فِرَق شیعه مندرج در کتاب مجالس خود را می نوشت کسی از اتباع او سراغ نداشت. در سال 410 هجری قمری که همو کتاب اصلی خود را در باب غیبت تألیف می نمود بسیاری از نوادگان جعفر به خط مستقیم تشیع حق پیوسته بودند. او می گوید که در واقع هیچ یک از نوادگان جعفر را نمی شناسد که با شیعیان اثنی عشری بر سر مسأله امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام اختلاف نظر داشته باشد. [[شیخ طوسی]] هم در کتاب غیبت خود که آن را در سال 447 هجری قمری نوشته است همین نکته را تأیید می کند. در آن زمان این فرقه به کلی ناپدید شده و هیچ کس از اتباع آن باقی نمانده بود. این اظهارات ظاهراً تا آنجا که به محدوده سنتی مذهب تشیع، از مدینه تا [[خراسان]]، مربوط می شود قابل اعتماد است. اما بسیاری از نوادگان جعفر به مناطق و بلادی که در آن زمان دور از سرزمین شیعیان بود مانند [[مصر]] و [[هند]] و نظائر آن مهاجرت کردند. بسیاری از آنان که مهاجرت کردند و همچنین آنان که در عراق ماندند از شخصیت های مهم اجتماعی و علمی آن بلاد شدند و به مقامات بالا دست یافتند. برخی از آنان اقطاب سلاسل مختلف [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] شدند. یکی از این سلاسل. . . اکنون در [[ترکیه]] وجود دارد. . . . یکی از آخرین رهبران آنان [[سید احمد حسام الدین]] (م:1343هـ. ق) مؤلف تفسیری بر [[قرآن]] مجید که بخشی از آن به چاپ رسیده است، نسل بیست و نهم از جعفر است. » <ref> [[مکتب در فرایند تکامل]]، [[مدرسی طباطبایی]]، ص100</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 البته پیروان جعفر منحصر به فطحیه نبودند. کسانی هم بودند که از پیش به او پیوسته و او را جانشین امام هادی علیه السلام یا برادر خود، جناب سید محمد می دانستند. برخی هم از شیعیان حضرت عسکری علیه السلام بودند که پس از رحلت ایشان، سخن جناب عثمان بن سعید را نپذیرفتند و با این استدلال که چون ایشان بدون فرزند درگذشته اند پس امامت ایشان از اصل مخدوش بوده است به جعفر گرویدند. [این عقیده، در میان شیعیان، پس از شهادت [[امام رضا]] علیه السلام هم دیده می شود. رک: [[احمدیه (از امامیه قائل به امامت احمد بن موسی)|احمدیه]] پیروان [[شاه چراغ]] اکثریت پیروان او، با این وجود، کسانی بودند که [[حضرت عسکری علیه السلام]] را قبول داشتند و اینک تنها یک نام دیگر بر لیست ائمه خود می افزودند. برای برخی، جعفر امام دوازدهم بود و برای فطحیه که نام عبدالله بن جعفر الصادق را نیز در میانه افزوده بودند وی امام سیزدهم می شد. اتباع جعفر در این دوره با نام جعفریه که پیش از این به پیروان امام صادق علیه السلام اطلاق می گردید، شناخته شدند. اما رهروان راه حقیقت که به امامت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه معتقد بودند اتباع او را در کوفه به نام سردسته فعال آنان، علی الطاحن، [[طاحنیه]] می خواندند. مباحثات فرقه ای میان دو گروه درگرفت و رسائل و ردیه های متعدد از دو طرف نوشته شد. این مشاجرات تا سال ها ادامه داشت. در این میان در خود بیت جلیل امامت نیز دو دستگی افتاده بود. [[حُدَیث]]، مادر حضرت عسکری علیه السلام و [[حکیمه]]، عمه محترمه ایشان و دختر [[امام جواد]] علیه السلام از وجود و امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام هواداری می نمودند. اما تنها خواهر آن حضرت که جز جعفر تنها فرزند باقیمانده از حضرت هادی علیه السلام و شاید خواهر تنی جعفر بود از جعفر پشتیبانی می نمود. شیعیانی که در مقامات عالیه دولتی و متصدی مشاغل مهم بودند نیز در این ماجرا دو دسته شده بودند: یک گروه از جعفر و گروهی دیگر از مادر حضرت عسکری علیه السلام پشتیبانی می کردند. جعفر مدت زیادی زندگی نکرد و چند سالی بعد درگذشت. اتباع او سپس به فرزند وی، ابوالحسن علی نقیب ارشد سادات [[بغداد]]، رجوع کردند، هرچند برخی گفتند که امامت میان او و فاطمه خواهر جعفر تقسیم شده است.
-پس از ابوالحسن علی و فاطمه، امامت به سایر بازماندگان جعفر رسید. به طور خلاصه در پایان این قرن سوم که [[ابوحاتم رازی]] کتاب الزینة خود را می نوشت شیعیان [[عراق]] به دو جامعه مخالف تقسیم شده بودند. آنان که به فرزند [[حضرت عسکری علیه السلام]] اعتقاد داشتند و آنان که گرد فرزندان و فرزندزادگان جعفر گرد آمدند بودند. درست روشن نیست که طرفداران جعفر و بازماندگان او تا چه وقت به عنوان یک مذهب مستقل در جامعه [[شیعه]] دوام آوردند. در سال 373 هجری قمری که [[شیخ مفید]] فصل فِرَق [[شیعه]] مندرج در کتاب مجالس خود را می نوشت کسی از اتباع او سراغ نداشت. در سال 410 هجری قمری که همو کتاب اصلی خود را در باب غیبت تألیف می نمود بسیاری از نوادگان جعفر به خط مستقیم [[تشیع]] حق پیوسته بودند. او می گوید که در واقع هیچ یک از نوادگان جعفر را نمی شناسد که با شیعیان اثنی عشری بر سر مسأله امامت فرزند [[حضرت عسکری علیه السلام]] اختلاف نظر داشته باشد. [[شیخ طوسی]] هم در کتاب غیبت خود که آن را در سال 447 هجری قمری نوشته است همین نکته را تأیید می کند. در آن زمان این فرقه به کلی ناپدید شده و هیچ کس از اتباع آن باقی نمانده بود. این اظهارات ظاهراً تا آنجا که به محدوده سنتی مذهب [[تشیع]]، از [[مدینه]] تا [[خراسان]]، مربوط می شود قابل اعتماد است. اما بسیاری از نوادگان جعفر به مناطق و بلادی که در آن زمان دور از سرزمین شیعیان بود مانند [[مصر]] و [[هند]] و نظائر آن مهاجرت کردند. بسیاری از آنان که مهاجرت کردند و همچنین آنان که در [[عراق]] ماندند از شخصیت های مهم اجتماعی و علمی آن بلاد شدند و به مقامات بالا دست یافتند. برخی از آنان اقطاب سلاسل مختلف [[صوفیه]] شدند. یکی از این سلاسل. . . اکنون در [[ترکیه]] وجود دارد. . . . یکی از آخرین رهبران آنان سید احمد حسام الدین (م:1343هـ. ق) مؤلف تفسیری بر [[قرآن]] مجید که بخشی از آن به چاپ رسیده است، نسل بیست و نهم از جعفر است. » <ref> [[مکتب در فرایند تکامل]]، [[مدرسی طباطبایی]]، ص100</ref>
+پس از ابوالحسن علی و فاطمه، امامت به سایر بازماندگان جعفر رسید. به طور خلاصه در پایان این قرن سوم که [[ابوحاتم رازی]] کتاب [[الزینة]] خود را می نوشت شیعیان عراق به دو جامعه مخالف تقسیم شده بودند. آنان که به فرزند حضرت عسکری علیه السلام اعتقاد داشتند و آنان که گرد فرزندان و فرزندزادگان جعفر گرد آمدند بودند. درست روشن نیست که طرفداران جعفر و بازماندگان او تا چه وقت به عنوان یک مذهب مستقل در جامعه شیعه دوام آوردند. در سال 373 هجری قمری که [[شیخ مفید]] فصل فِرَق شیعه مندرج در کتاب مجالس خود را می نوشت کسی از اتباع او سراغ نداشت. در سال 410 هجری قمری که همو کتاب اصلی خود را در باب غیبت تألیف می نمود بسیاری از نوادگان جعفر به خط مستقیم تشیع حق پیوسته بودند. او می گوید که در واقع هیچ یک از نوادگان جعفر را نمی شناسد که با شیعیان اثنی عشری بر سر مسأله امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام اختلاف نظر داشته باشد. [[شیخ طوسی]] هم در کتاب غیبت خود که آن را در سال 447 هجری قمری نوشته است همین نکته را تأیید می کند. در آن زمان این فرقه به کلی ناپدید شده و هیچ کس از اتباع آن باقی نمانده بود. این اظهارات ظاهراً تا آنجا که به محدوده سنتی مذهب تشیع، از مدینه تا [[خراسان]]، مربوط می شود قابل اعتماد است. اما بسیاری از نوادگان جعفر به مناطق و بلادی که در آن زمان دور از سرزمین شیعیان بود مانند [[مصر]] و [[هند]] و نظائر آن مهاجرت کردند. بسیاری از آنان که مهاجرت کردند و همچنین آنان که در عراق ماندند از شخصیت های مهم اجتماعی و علمی آن بلاد شدند و به مقامات بالا دست یافتند. برخی از آنان اقطاب سلاسل مختلف [[صوفیه]] شدند. یکی از این سلاسل. . . اکنون در [[ترکیه]] وجود دارد. . . . یکی از آخرین رهبران آنان [[سید احمد حسام الدین]] (م:1343هـ. ق) مؤلف تفسیری بر [[قرآن]] مجید که بخشی از آن به چاپ رسیده است، نسل بیست و نهم از جعفر است. » <ref> [[مکتب در فرایند تکامل]]، [[مدرسی طباطبایی]]، ص100</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 اما در [[عراق]] وضع دیگری بود. [[کوفه]] که اکنون دو قرن می گذشت که مرکز شیعیان عراق بود به خاطر نزدیکی به [[سامرا]]، پیوسته در جریان آنچه در حلقه مقربان و نزدیکان پیشگاه رفیع امامت می گذشت قرار می گرفت و از سوی دیگر برخلاف جامعه شیعی قم که یک دست بود و همواره خط مستقیم امامت را اطاعت و تبعیت می نمود، کوفه مرکز تجمّع گرایش های مختلف از همه نوع بود. منابع ما از گرایش ها و مذاهب بسیاری که پس از رحلت [[حضرت عسکری علیه السلام]] در جامعه [[شیعه]] پیدا شد سخن می گویند که ظاهراً به جامعه شیعه در کوفه و سایر بلاد [[بین النهرین]] اشاره دارد. بسیاری از شیعیان در این نقاط با پیش آمد وضع جدید سردرگم شده بودند و نمی دانستند چه باید کرد. بسیاری از مذهب حق دست برداشته و به سایر فرق شیعی و غیر شیعی پیوستند. گروهی بزرگ، به نقلی حتی اکثریت، جعفر را به عنوان امام به رسمیت شناختند. فطحیه که معتقد بودند انتقال امامت ضرورتاً از پدر به فرزند نیست و دو برادر می توانند امام شوند مشکلی از نظر عقیدتی نداشتند و به جعفر به عنوان امام پس از امام عسکری علیه السلام رجوع کردند. علی بن حسن بن فضّال (برجسته ترین دانشمند در جامعه شیعیان کوفه) و [[علی الطاحن]] (یک متکلم کوفی و از اعضای برجسته جامعه فطحی) از فطحیان معروفی بودند که امامت جعفر را پذیرفتند. روشن است که به همین دلیل است که صدوق، جعفر را پیشوای نسل دوم فطحیان (امام الفطحیة الثانیة) لقب می دهد.
-البته پیروان جعفر منحصر به فطحیه نبودند. کسانی هم بودند که از پیش به او پیوسته و او را جانشین امام هادی علیه السلام یا برادر خود، جناب سید محمد می دانستند. برخی هم از شیعیان حضرت عسکری علیه السلام بودند که پس از رحلت ایشان، سخن جناب عثمان بن سعید را نپذیرفتند و با این استدلال که چون ایشان بدون فرزند درگذشته اند پس امامت ایشان از اصل مخدوش بوده است به جعفر گرویدند. [این عقیده، در میان شیعیان، پس از شهادت [[امام رضا]] علیه السلام هم دیده می شود. رک: [[احمدیه]] پیروان [[شاه چراغ]] اکثریت پیروان او، با این وجود، کسانی بودند که [[حضرت عسکری علیه السلام]] را قبول داشتند و اینک تنها یک نام دیگر بر لیست ائمه خود می افزودند. برای برخی، جعفر امام دوازدهم بود و برای فطحیه که نام عبدالله بن جعفر الصادق را نیز در میانه افزوده بودند وی امام سیزدهم می شد. اتباع جعفر در این دوره با نام جعفریه که پیش از این به پیروان امام صادق علیه السلام اطلاق می گردید، شناخته شدند. اما رهروان راه حقیقت که به امامت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه معتقد بودند اتباع او را در کوفه به نام سردسته فعال آنان، علی الطاحن، [[طاحنیه]] می خواندند. مباحثات فرقه ای میان دو گروه درگرفت و رسائل و ردیه های متعدد از دو طرف نوشته شد. این مشاجرات تا سال ها ادامه داشت. در این میان در خود بیت جلیل امامت نیز دو دستگی افتاده بود. [[حُدَیث]]، مادر حضرت عسکری علیه السلام و [[حکیمه]]، عمه محترمه ایشان و دختر [[امام جواد]] علیه السلام از وجود و امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام هواداری می نمودند. اما تنها خواهر آن حضرت که جز جعفر تنها فرزند باقیمانده از حضرت هادی علیه السلام و شاید خواهر تنی جعفر بود از جعفر پشتیبانی می نمود. شیعیانی که در مقامات عالیه دولتی و متصدی مشاغل مهم بودند نیز در این ماجرا دو دسته شده بودند: یک گروه از جعفر و گروهی دیگر از مادر حضرت عسکری علیه السلام پشتیبانی می کردند. جعفر مدت زیادی زندگی نکرد و چند سالی بعد درگذشت. اتباع او سپس به فرزند وی، ابوالحسن علی نقیب ارشد سادات [[بغداد]]، رجوع کردند، هرچند برخی گفتند که امامت میان او و فاطمه خواهر جعفر تقسیم شده است.
+البته پیروان جعفر منحصر به فطحیه نبودند. کسانی هم بودند که از پیش به او پیوسته و او را جانشین امام هادی علیه السلام یا برادر خود، جناب سید محمد می دانستند. برخی هم از شیعیان حضرت عسکری علیه السلام بودند که پس از رحلت ایشان، سخن جناب عثمان بن سعید را نپذیرفتند و با این استدلال که چون ایشان بدون فرزند درگذشته اند پس امامت ایشان از اصل مخدوش بوده است به جعفر گرویدند. [این عقیده، در میان شیعیان، پس از شهادت [[امام رضا]] علیه السلام هم دیده می شود. رک: [[احمدیه (از امامیه قائل به امامت احمد بن موسی)|احمدیه]] پیروان [[شاه چراغ]] اکثریت پیروان او، با این وجود، کسانی بودند که [[حضرت عسکری علیه السلام]] را قبول داشتند و اینک تنها یک نام دیگر بر لیست ائمه خود می افزودند. برای برخی، جعفر امام دوازدهم بود و برای فطحیه که نام عبدالله بن جعفر الصادق را نیز در میانه افزوده بودند وی امام سیزدهم می شد. اتباع جعفر در این دوره با نام جعفریه که پیش از این به پیروان امام صادق علیه السلام اطلاق می گردید، شناخته شدند. اما رهروان راه حقیقت که به امامت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه معتقد بودند اتباع او را در کوفه به نام سردسته فعال آنان، علی الطاحن، [[طاحنیه]] می خواندند. مباحثات فرقه ای میان دو گروه درگرفت و رسائل و ردیه های متعدد از دو طرف نوشته شد. این مشاجرات تا سال ها ادامه داشت. در این میان در خود بیت جلیل امامت نیز دو دستگی افتاده بود. [[حُدَیث]]، مادر حضرت عسکری علیه السلام و [[حکیمه]]، عمه محترمه ایشان و دختر [[امام جواد]] علیه السلام از وجود و امامت فرزند حضرت عسکری علیه السلام هواداری می نمودند. اما تنها خواهر آن حضرت که جز جعفر تنها فرزند باقیمانده از حضرت هادی علیه السلام و شاید خواهر تنی جعفر بود از جعفر پشتیبانی می نمود. شیعیانی که در مقامات عالیه دولتی و متصدی مشاغل مهم بودند نیز در این ماجرا دو دسته شده بودند: یک گروه از جعفر و گروهی دیگر از مادر حضرت عسکری علیه السلام پشتیبانی می کردند. جعفر مدت زیادی زندگی نکرد و چند سالی بعد درگذشت. اتباع او سپس به فرزند وی، ابوالحسن علی نقیب ارشد سادات [[بغداد]]، رجوع کردند، هرچند برخی گفتند که امامت میان او و فاطمه خواهر جعفر تقسیم شده است.
 پس از ابوالحسن علی و فاطمه، امامت به سایر بازماندگان جعفر رسید. به طور خلاصه در پایان این قرن سوم که [[ابوحاتم رازی]] کتاب الزینة خود را می نوشت شیعیان [[عراق]] به دو جامعه مخالف تقسیم شده بودند. آنان که به فرزند [[حضرت عسکری علیه السلام]] اعتقاد داشتند و آنان که گرد فرزندان و فرزندزادگان جعفر گرد آمدند بودند. درست روشن نیست که طرفداران جعفر و بازماندگان او تا چه وقت به عنوان یک مذهب مستقل در جامعه [[شیعه]] دوام آوردند. در سال 373 هجری قمری که [[شیخ مفید]] فصل فِرَق [[شیعه]] مندرج در کتاب مجالس خود را می نوشت کسی از اتباع او سراغ نداشت. در سال 410 هجری قمری که همو کتاب اصلی خود را در باب غیبت تألیف می نمود بسیاری از نوادگان جعفر به خط مستقیم [[تشیع]] حق پیوسته بودند. او می گوید که در واقع هیچ یک از نوادگان جعفر را نمی شناسد که با شیعیان اثنی عشری بر سر مسأله امامت فرزند [[حضرت عسکری علیه السلام]] اختلاف نظر داشته باشد. [[شیخ طوسی]] هم در کتاب غیبت خود که آن را در سال 447 هجری قمری نوشته است همین نکته را تأیید می کند. در آن زمان این فرقه به کلی ناپدید شده و هیچ کس از اتباع آن باقی نمانده بود. این اظهارات ظاهراً تا آنجا که به محدوده سنتی مذهب [[تشیع]]، از [[مدینه]] تا [[خراسان]]، مربوط می شود قابل اعتماد است. اما بسیاری از نوادگان جعفر به مناطق و بلادی که در آن زمان دور از سرزمین شیعیان بود مانند [[مصر]] و [[هند]] و نظائر آن مهاجرت کردند. بسیاری از آنان که مهاجرت کردند و همچنین آنان که در [[عراق]] ماندند از شخصیت های مهم اجتماعی و علمی آن بلاد شدند و به مقامات بالا دست یافتند. برخی از آنان اقطاب سلاسل مختلف [[صوفیه]] شدند. یکی از این سلاسل. . . اکنون در [[ترکیه]] وجود دارد. . . . یکی از آخرین رهبران آنان سید احمد حسام الدین (م:1343هـ. ق) مؤلف تفسیری بر [[قرآن]] مجید که بخشی از آن به چاپ رسیده است، نسل بیست و نهم از جعفر است. » <ref> [[مکتب در فرایند تکامل]]، [[مدرسی طباطبایی]]، ص100</ref>
 == پانویس ==