تیواوانیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۸:۱۲

2019-01-30T18:12:10Z

Admin در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۲

2018-07-21T08:42:26Z

Admin در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۰

2018-07-21T08:40:49Z

Admin در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۸

2018-07-21T08:38:52Z

Admin: «تیواوانیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-02T21:33:43Z

«تیواوانیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Admin در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۷:۱۱

2015-05-31T17:11:32Z

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه تیجانیه. دائرة المعارف بزرگ اسلامی درباره طریقه تجانی می نویس...» ایجاد کرد

2015-05-28T13:43:48Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از صوفیه تیجانیه. دائرة المعارف بزرگ اسلامی درباره طریقه تجانی می نویس...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[صوفیه تیجانیه]].

[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی [[الجزایر]]ی به نام ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. [[تیجانیه]] طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. عُمَریه، که منسوب به حاج عمر بن ساعد تال (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان وُلوفِ حاج مالک سی (م: 1302هـ. ش) در [[سنگال]] و بخش های مختلف غرب [[آفریقا]] ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را ابراهیم نیاس (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. حافظیه، که آن را محمد حافظ ولی مختار (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر [[موریتانی]]، در [[نیجریه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را احمدو بامبا (م: 1306هـ. ش) در [[سنگال]] تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و [[قادریه]] است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه تیجانیه]].
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « تیجانیه را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف [[غرب آفریقا]]ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه تیجانیه]].
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه (از صوفیه تیجانیه)|حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه تیجانیه]].
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه (از صوفیه تیجانیه)|عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[صوفیه تیجانیه]].
-[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی [[الجزایر]]ی به نام ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. [[تیجانیه]] طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. عُمَریه، که منسوب به حاج عمر بن ساعد تال (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. [[تیواوانیه]]، که مربوط به مریدان وُلوفِ حاج مالک سی (م: 1302هـ. ش) در [[سنگال]] و بخش های مختلف غرب [[آفریقا]] ست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را ابراهیم نیاس (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. حافظیه، که آن را محمد حافظ ولی مختار (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر [[موریتانی]]، در [[نیجریه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را احمدو بامبا (م: 1306هـ. ش) در [[سنگال]] تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و [[قادریه]] است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
+[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] درباره طریقه تجانی می نویسد: « [[تیجانیه]] را در 1288 هجری قمری فردی الجزایری به نام [[ابوالعباس احمد بن محمد مختار تیجانی]] (م: 1230هـ. ق) که خود یکی از خلیفه های طریقه [[خلوتیه]] بود، تشکیل داد. تیجانیه طریقه ای بسته و وحدت گراست. اما انشعاباتی که اغلب مبتنی بر دسته بندی های نژادی اند، در درون آن وجود دارد، بدین شرح: یکم. [[عُمَریه]]، که منسوب به [[حاج عمر بن ساعد تال]] (م: 1281هـ. ق) و مربوط به خاندان های توکولور و سونینکه در [[سنگال]]، [[مالی]]، [[گینه]]، [[چاد]] و [[کامرون]] است؛ دوم. تیواوانیه، که مربوط به مریدان [[وُلوفِ حاج مالک سی]] (م: 1302هـ. ش) در سنگال و بخش های مختلف غرب آفریقاست؛ سوم. [[نیاسیه]] یا [[تربیه]]، که آن را [[ابراهیم نیاس]] (م: 1354هـ. ش) تشکیل داد. وی بر اهمیت سرمشق قرار دادن سنت [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] در زندگی فردی تأکید می کرد و با پافشاری بر جهاد نفس، جهاد نظامی را غیرضروری می شمرد. این طریقه در [[سودان]] پیروان بسیار دارد؛ چهارم. [[حافظیه]]، که آن را [[محمد حافظ ولی مختار]] (م: 1247هـ. ق) از اهالی [[موریتانی]] ایجاد کرد و علاوه بر موریتانی، در [[نیجریه]]، چاد و کامرون نیز گسترش یافت؛ پنجم. [[مُریدیه]] نیز طایفه ای است که ریشه در طریقه [[قادریه]] دارد و در 1303هجری قمری آن را [[احمدو بامبا]] (م: 1306هـ. ش) در سنگال تأسیس کرد. ورد نزد این طایفه مجموعه ای از ذکرها و وردهای دو طریقه تیجانی و قادریه است. اما به سبب تعالیم و سازماندهی احمدو بامبا، به طریقه ای مستقل تبدیل شده است. قرائت اوراد و اذکار اسلامی به زبان محلی وُلوف، و مهدی گرایی و موعودگرایی نیز از ویژگی های این طریقه است». <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج15، ص465</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۲۱:۳۳
(بدون تفاوت)