توحید الهیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۵۳

2019-01-30T17:53:49Z

Admin در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۰۹

2018-07-18T09:09:02Z

Admin: «توحید الهیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-02T14:59:07Z

«توحید الهیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Mm1384 85 در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۲۳

2015-05-28T13:23:13Z

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «همان اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر). دائرة المعارف الاس...» ایجاد کرد

2015-05-28T13:21:42Z

صفحه‌ای تازه حاوی «همان اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر). <ref> دائرة المعارف الاس...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / دبستان المذاهب، [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / سرزمین [[هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>

[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به [[هند]] نهادند. آنان [[اکبرشاه هندی]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و [[اکبرشاه هندی]] را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ [[اکبرشاه هندی]] در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران جهانگیر، حمایت دربار [[هند]] از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>

رک: [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]].

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / [[دبستان المذاهب]]، [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / [[سرزمین هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>
+همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)|اکبریه]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / [[دبستان المذاهب]]، [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / [[سرزمین هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>
-[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به [هند نهادند. آنان [[اکبرشاه]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و اکبرشاه را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ اکبرشاه در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران [[جهانگیر]]، حمایت دربار هند از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>
+[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به هند نهادند. آنان [[اکبرشاه]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و اکبرشاه را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ اکبرشاه در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران [[جهانگیر]]، حمایت دربار هند از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>
-رک: [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]].
+رک: [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)|اکبریه]].
 == پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / [[دبستان المذاهب]]، [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / سرزمین [[هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>
+همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / [[دبستان المذاهب]]، [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / [[سرزمین هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>
-[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به [[هند]] نهادند. آنان [[اکبرشاه هندی]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و [[اکبرشاه هندی]] را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ [[اکبرشاه هندی]] در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران جهانگیر، حمایت دربار [[هند]] از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>
+[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به [هند نهادند. آنان [[اکبرشاه]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و اکبرشاه را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ اکبرشاه در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران [[جهانگیر]]، حمایت دربار هند از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>
 رک: [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]].
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۲۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / دبستان ~~المذاهب،~~ [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / سرزمین [[هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>	+	همان [[اکبریه (پیروان ابوالفتح جلال الدین محمد اکبر)]]. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص488و490 / [[دبستان المذاهب]]، [[کیخسرو اسفندیار]]، ج1، ص308و213 / سرزمین [[هند]]، ص82 و 83 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص125</ref>

	[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به [[هند]] نهادند. آنان [[اکبرشاه هندی]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و [[اکبرشاه هندی]] را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ [[اکبرشاه هندی]] در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران جهانگیر، حمایت دربار [[هند]] از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>		[[دانشنامه جهان اسلام]] در شرح فرقه [[نقطویه]] به مهاجرت پیروان این فرقه به [[هند]] اشاره کرده و می نویسد: «پس از کشتار نقطویان در دوره [[شاه عباس اول]]، بقایای آنان روی به [[هند]] نهادند. آنان [[اکبرشاه هندی]] را موعود خود خواندند و دربار او را مکان مناسبی برای مناظره و مباحثات ادیان مختلف و نمایندگان آنان یافتند. اکبر، انجمنی نوزده نفری گرد آورد، و اینان آیین الهی را که ترکیبی از اسلام و هندوئیسم و ادیان ایرانی بود ایجاد کردند و [[اکبرشاه هندی]] را در یک دین گذاری جدید یاری نمودند و به او القا کردند که موعود رأس هزاره هجری، خودِ اوست. بعد از مرگ [[اکبرشاه هندی]] در 1014 هجری قمری و سختگیری دوران جهانگیر، حمایت دربار [[هند]] از نقطویان به تدریج رو به کاهش نهاد تا این که سرانجام به خصومت آشکار [[اورنگ زیب]] در نیمه سده یازدهم انجامید». <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج 5، ص652</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۴:۵۹
(بدون تفاوت)