بیرمیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۶ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۱۵

2019-08-16T08:15:05Z

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۴۱

2019-01-30T15:41:03Z

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۸

2019-01-30T15:38:36Z

Admin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۰۶

2018-07-09T08:06:55Z

Admin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۰۳

2018-07-09T08:03:39Z

Admin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۶

2018-07-09T07:56:08Z

Admin در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۰

2018-07-09T07:50:46Z

Ma.zarifiyan: «بیرمیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-30T07:57:58Z

«بیرمیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan: صفحه‌ای تازه حاوی « (یا: بایرامیه، یا: بیرامیه ) از صوفیه. بیرمیه، طریقة دراویشی است که...» ایجاد کرد

2015-05-30T07:57:44Z

صفحه‌ای تازه حاوی « (یا: بایرامیه، یا: بیرامیه ) از صوفیه. بیرمیه، طریقة دراویشی است که...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

(یا: [[بایرامیه]]، یا: [[بیرامیه]] )

از [[صوفیه]].

[[بیرمیه]]، طریقة دراویشی است که حاجی بیرم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) در قرن پانزدهم میلادی تأسیس کرد. این فرقه از فروع طریقة [[نقشبندیه]] محسوب می شود. این طریقه اکنون موجود می باشند. <ref> [[المنجد فی الاعلام]]، ذیل ماده [[بیرمیه]] </ref>

[[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] علیه السلام را سرسلسلة ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>

نام طریقتی است که حاجی بیرام ولی در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. [[بیرامیه]] به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو آق شمس الدین (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو عمردَده [[بورسا]] یی (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، ملامیه نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را ملامیه [[بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها عزیزمحمود هدایی (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش ابراهیم تنوری، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی محمد محیی الدین (م:922ق)، پدر شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی (م: 982ق) است. همت افندی، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی]] ازنیقی است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند. از شاخه های ملامیه [[بیرامیه]]، [[هاشمیه]] است که آن را امیرعثمان هاشمی تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه عبدالرحیم افندی (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به حبشی زاده بود. شاخه دیگر ملامیه [[بیرامیه]]، [[حمزویان]] است که حمزه بالی (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه صاری عبدالله افندی (م: 1071ق) شارح مثنوی و عبدالله بوسنوی (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلاماند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی [[بیرامیه]] اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) [[بیرامیه]] از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت [[بیرامیه]] در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، بولی، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
+همان [[بایرامیه]]، یا: [[بیرامیه]]
-(یا: [[بایرامیه]]، یا: [[بیرامیه]] )
 از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]].

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] (علیه السلام) را سرسلسله ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
-نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در آنقره (آنکارا) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت علی (علیه السلام) به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت نقشبندیه و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه (از صوفیه بیرامیه)|هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت (علیهم السلام) اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، ادنه، مرعش و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در آنقره (آنکارا) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت علی (علیه السلام) به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت نقشبندیه و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه (از صوفیه بیرامیه)|هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت (علیهم السلام) اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی آنکارا، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، ادنه، مرعش و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 بیرمیه، طریقه دراویشی است که [[حاجی بیرم]] در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) در قرن پانزدهم میلادی تأسیس کرد. این فرقه از فروع طریقه [[نقشبندیه]] محسوب می شود. این طریقه اکنون موجود می باشند. <ref> [[المنجد فی الاعلام]]، ذیل ماده بیرمیه </ref>
-[[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] علیه السلام را سرسلسله ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
+[[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] (علیه السلام) را سرسلسله ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
-نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت علی علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه (از صوفیه بیرامیه)|هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در آنقره (آنکارا) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت علی (علیه السلام) به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت نقشبندیه و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه (از صوفیه بیرامیه)|هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت (علیهم السلام) اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، ادنه، مرعش و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] علیه السلام را سرسلسله ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
-نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت علی علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت علی علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه (از صوفیه بیرامیه)|هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] علیه السلام را سرسلسله ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
-نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت علی علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را ملامیه بیرامیه نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت علی علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه (نام مطلق صوفیه)|صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 (یا: [[بایرامیه]]، یا: [[بیرامیه]] )
-از [[صوفیه]].
+از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]].
-[[بیرمیه]]، طریقة دراویشی است که حاجی بیرم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) در قرن پانزدهم میلادی تأسیس کرد. این فرقه از فروع طریقة [[نقشبندیه]] محسوب می شود. این طریقه اکنون موجود می باشند. <ref> [[المنجد فی الاعلام]]، ذیل ماده [[بیرمیه]] </ref>
+بیرمیه، طریقه دراویشی است که [[حاجی بیرم]] در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) در قرن پانزدهم میلادی تأسیس کرد. این فرقه از فروع طریقه [[نقشبندیه]] محسوب می شود. این طریقه اکنون موجود می باشند. <ref> [[المنجد فی الاعلام]]، ذیل ماده بیرمیه </ref>
-[[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] علیه السلام را سرسلسلة ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
+[[الشبک]] این فرقه را در ضمن فرقی ذکر می کند که [[امام علی|علی مرتضی]] علیه السلام را سرسلسله ارشاد می دانند. در این کتاب آمده است: «در اشعار مشایخ آنان غلوّ صریح درباره آن حضـرت دیـده می شـود». <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج4، ص389 / [[الشبک]]، [[احمد حامد الصراف]]، ص57</ref>
-نام طریقتی است که حاجی بیرام ولی در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. [[بیرامیه]] به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو آق شمس الدین (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو عمردَده [[بورسا]] یی (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، ملامیه نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را ملامیه [[بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها عزیزمحمود هدایی (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش ابراهیم تنوری، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، یاوْصی محمد محیی الدین (م:922ق)، پدر شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی (م: 982ق) است. همت افندی، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی]] ازنیقی است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند. از شاخه های ملامیه [[بیرامیه]]، [[هاشمیه]] است که آن را امیرعثمان هاشمی تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه عبدالرحیم افندی (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به حبشی زاده بود. شاخه دیگر ملامیه [[بیرامیه]]، [[حمزویان]] است که حمزه بالی (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه صاری عبدالله افندی (م: 1071ق) شارح مثنوی و عبدالله بوسنوی (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلاماند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی [[بیرامیه]] اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) [[بیرامیه]] از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت [[بیرامیه]] در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، بولی، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. بر اساس برخی منابع، شجره نامه سلسله بیرامیه به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به [[ابوبکر]]، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله ازطریق حضرت علی علیه السلام به پیامبر صلی الله علیه و آله می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از [[صفویه]] معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های [[ملامتی]] نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی، شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م: 880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را ملامیه بیرامیه نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م: 1038ق)، یکی از خلفای «افتاده» (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به اشرف زاده [[عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. از شاخه های ملامیه بیرامیه، [[هاشمیه]] است که آن را [[امیرعثمان هاشمی]] تأسیس کرد. از شخصیت های مهم این شاخه [[عبدالرحیم افندی]] (م: 1140ق)، شاعر و مشهور به [[حبشی زاده]] بود. شاخه دیگر ملامیه بیرامیه، [[حمزویان]] است که [[حمزه بالی]] (م: 969ق) آن را تأسیس کرد و در اطراف [[بوسنی]] رواج داد. از افراد برجسته این شاخه [[صاری عبدالله افندی]] (م: 1071ق) شارح مثنوی و [[عبدالله بوسنوی]] (م: 1054ق) شارح فصوص است. بیرامیان [[شیعه]] نیستند اما دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و به خصوص در شاخه ملامیه آن، تمایلات شیعی بسیار آشکار است. بارزترین ویژگی بیرامیه اعتقاد شدید به وحدت وجود است. تاج (کلاه) بیرامیه از نمدِ سفید است و شش ترک دارد که اشاره به شش جهت (بالا و پایین، چپ و راست، جلو و عقب) است و بدین سان این طریقت، خود را جامع تمام کائنات معرفی می کند. طریقت بیرامیه در حوالی [[آنکارا]]، [[استانبول]]، [[ازمیت]]، [[بولی]]، [[بورسا]]، [[ادنه]]، [[مرعش]] و [[قسطمونی]] گسترش یافته است. <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۵۷
(بدون تفاوت)