بُسْلَمیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۳۰

2019-01-30T08:30:24Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۸

2019-01-19T12:38:12Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۷

2019-01-19T12:37:12Z

Admin در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۶

2019-01-19T12:36:52Z

Admin در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۸

2018-06-23T08:48:47Z

Admin در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۶

2018-06-23T08:46:12Z

Admin در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۹

2018-06-23T08:39:42Z

Ma.zarifiyan: «بُسْلَمیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-27T12:45:13Z

«بُسْلَمیه» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۴۵

2015-05-27T12:45:00Z

Ma.zarifiyan در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۴۴

2015-05-27T12:44:34Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-از [[راوندیه (همان شیعه عباسیه)]].
+از [[راوندیه (همان شیعه عباسیه)|راوندیه ]].
 ایشان پیروان [[ابوسلمه خلّال]] می باشند. <ref> [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص252</ref>
-[[احمد بن علی مقریزی]]، بُسْلَمیه را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از [[راوندیـّه]] برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
+[[احمد بن علی مقریزی]]، بُسْلَمیه را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از راوندیـّه برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
-احمد بن علی مقریزی بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « بُسْلَمیه می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+مقریزی بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از راوندیه معرفی می کند و می نویسد: « بُسْلَمیه می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت ابوهاشم به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به ابی سلمه صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[شریف یحیی الامین]] نام این فرقه را «بُسَلَمیه» به ضمّ باء، فتح سین و فتح لام ضبط کرده است. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص79</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[احمد بن علی مقریزی]]، بُسْلَمیه را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از [[راوندیـّه]] برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
-[[احمد بن علی مقریزی]] بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « بُسْلَمیه می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+احمد بن علی مقریزی بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « بُسْلَمیه می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[شریف یحیی الامین]] نام این فرقه را «بُسَلَمیه» به ضمّ باء، فتح سین و فتح لام ضبط کرده است. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص79</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[احمد بن علی مقریزی]]، بُسْلَمیه را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از [[راوندیـّه]] برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
-[[احمد بن علی مقریزی]] بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « [[بُسْلَمیه]] می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[احمد بن علی مقریزی]] بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « بُسْلَمیه می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[شریف یحیی الامین]] نام این فرقه را «بُسَلَمیه» به ضمّ باء، فتح سین و فتح لام ضبط کرده است. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص79</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 رک: [[خلّالیه]].
-[[احمد بن علی مقریزی]]، [[بُسْلَمیه]] را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از [[راوندیـّه]] برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
+[[احمد بن علی مقریزی]]، بُسْلَمیه را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از [[راوندیـّه]] برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
-[[احمد بن علی مقریزی]] [[بُسْلَمیه]] را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « [[بُسْلَمیه]] می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[احمد بن علی مقریزی]] بُسْلَمیه را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « [[بُسْلَمیه]] می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[شریف یحیی الامین]] نام این فرقه را «بُسَلَمیه» به ضمّ باء، فتح سین و فتح لام ضبط کرده است. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص79</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[احمد بن علی مقریزی]]، [[بُسْلَمیه]] را مفصلاً مورد بحث قرار داده و ایشان را از [[راوندیـّه]] برشمرده است؛ <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353</ref> امـا ظاهـراً چنین انتسـابی محل تأمـل است.
-[[احمد بن علی مقریزی]] [[بُسْلَمیه]] را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « [[بُسْلَمیه]] می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
+[[احمد بن علی مقریزی]] [[بُسْلَمیه]] را به عنوان هجدهمین فرقه [[روافض]] ضبط کرده و ایشان را از [[راوندیه (شیعه عباسیه)|راوندیه]] معرفی می کند و می نویسد: « [[بُسْلَمیه]] می پندارند امامت بعد از [[رسول الله صلی الله علیه و آله]] متعلق به علی، حسن و حسین و [[محمد حنفیه|محمد بن حنفیه]] است و سپس در [[ابوهاشم عبدالله بن محمد بن حنفیه]] مستقر شده و از او به واسطه وصیت [[ابوهاشم بن محمد بن حنفیه|ابوهاشم]] به [[علی بن عبدالله بن عباس]] منتقل گردیده است. [[ظاهراً محمد بن علی بن عبدالله بن عباس]] صحیح است و سپس به [[ابی العباس سفّاح]] و سپس به [[ابی سلمه]] صاحب دولت عبّاسی رسیده است. در منطقه [[کش]] در [[ماوراءالنهر]]، مردی از اهالی [[مرو]] به نام هاشم که اعور بود ـ ادعا کرد که ابوسلمه خداست و روح خدا به او انتقال یافته است. وی دعوت خدا را انتشار داد و روی خود را به وسیله طلا پوشانید و به مصیغ معروف شد. سپس پیروان او خواستند تا روی او را ببینند و او به ایشان وعده داد که اگر آتش نگیرند، روی او را خواهند دید، پس آینه هایی را روبروی خورشید قرار داد و به گونه ای که شعاع خورشید در آن ها می افتاد، و چون پیروان او وارد شدند، برخی آتش گرفتند و برخی بازگشتند و گمان بردند که او خداست و چشم ها او را درک نمی کند (لایدرکه الابصار). <ref> [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص354</ref>
 [[شریف یحیی الامین]] نام این فرقه را «بُسَلَمیه» به ضمّ باء، فتح سین و فتح لام ضبط کرده است. <ref> [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص79</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۴۵
(بدون تفاوت)