بهشمیه (صوفیه) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۰۴

2019-01-30T15:04:06Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۵۵

2018-07-08T08:55:32Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۵۵

2018-07-08T08:55:05Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۵۰

2018-07-08T08:50:11Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۵

2018-07-08T08:45:57Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۴

2018-07-08T08:44:29Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۳

2018-07-08T08:43:47Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۱

2018-07-08T08:41:47Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۰

2018-07-08T08:40:34Z

Admin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۹

2018-07-08T08:39:27Z

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 همان [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[منهاج البراعة]]، [[دنبلی خویی]]، ج13، ص140</ref>
-[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را غلات و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[صوفیه (صوفیه)|تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
+[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین (علیهم السلام) چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را [[غلاة (غلات، غلاة)|غلات]] و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[صوفیه (صوفیه)|تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 همان [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[منهاج البراعة]]، [[دنبلی خویی]]، ج13، ص140</ref>
-[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را [[غلات]] و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[صوفیه (صوفیه)|تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
+[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را غلات و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[صوفیه (صوفیه)|تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 همان [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[منهاج البراعة]]، [[دنبلی خویی]]، ج13، ص140</ref>
-[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را [[غلات]] و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
+[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را [[غلات]] و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[صوفیه (صوفیه)|تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 همان [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[منهاج البراعة]]، [[دنبلی خویی]]، ج13، ص140</ref>
-[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را غلات و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
+[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را [[غلات]] و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 همان [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[منهاج البراعة]]، [[دنبلی خویی]]، ج13، ص140</ref>
-[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را [[غلات]] و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به زراقیه و خدعیه موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
+[[مقدس اردبیلی]] در [[حدیقة الشیعة]] می نویسد: «و بدانکه اول کسی را که صوفی گفتند چنانکه [[شیعه]] و [[سنی]] نقل کرده اند [[ابوهاشم کوفی]] بود، و این به سبب آن بود که مانند رهبانان جامه ای پشمینه درشت می پوشید. و آن ملعون، مثل نصاری به حلول و اتحاد قائل شد، لکن نصاری درباره [[عیسی علیه السلام]] به حلول و اتحاد قائل بودند و او از برای خود این دعوی بنیاد نهاد. در این دو دعوی، متردّد و متخیل بود و معلوم نیست که در آخر، رأی شومش به کدام یک قرار گرفت. و در کتاب [[اصول الدیانات]] مسطور است که او در ظاهر جبری و در باطن ملحد و دهری بود و مرادش از وضع این مذهب آن بود که دین اسلام را برهم زند و از ائمه معصومین علیهم السلام چند حدیث در طعن او وارد است و پیروان او را که چون صوف پوشند صوفیه گفته اند و گاه به کنیت او و گاه به نام پدر او ایشان را منسوب گردانیده، بهشمیه و [[هاشمیه (همان هاشمیه)|هاشمیه]] و [[عثمانیه (صوفیه)|عثمانیه]] و [[شریکیه (از صوفیه)|شریکیه]] خواندند و چون [[سفیان ثوری]] طریقه و روش او را خوش کرده، صورت و رؤیت و تشبیه و تجسیم بر مذهب او افزوده و عرصه این مذهب باطل را وسیع گردانید، این طریقه را [[ثوریه (پیروان سفیان ثوری)|ثوریه]] و [[سفیانیه (از مشبّهه و صوفیه)|سفیانیه]] نام کردند. و بعد از آن ایشان را با [[بایزید بسطامی|بویزید بسطامی]] نسبت داده، [[یزیدیه (همان صوفیه)|یزیدیه]] و [[بَسْطامیه]] لقب کردند و به اعتبار قائل بودن به حلول و اتحاد ایشان را [[حلولیه]] و [[اتحادیه]] خواندند. و چون جمعی از ایشان در اتحاد مبالغه نموده به وحدت وجود قائل شدند ایشان را [[وحدتیه]] نام کردند. به [[حسین بن منصور حلاج]] ایشان را منسوب ساخته، [[منصوریه (صوفیه)|منصوریه]] و [[حلاجیه]] گفتند و به جهت آن که در باب مشایخ خود غلو نموده به خدایی ایشان بر وجه حلول و اتحاد قائل شدند و بر گمراهی خود و دیگران افزودند ایشان را غلات و [[غالیه]] و [[غاویه]] نام کردند و به سبب مکر و شید و زرق و خدعه و مردم فریبی ایشان را به [[زراقیه]] و [[خدعیه]] موسوم ساختند و چون طریقه و مذهبی اختراع نمودند که مشتمل بر رهبانیت و نصرانیت بود، و کفر و اسلام را در هم آمیخته بودند، امامان ما ایشان را به [[مبتدعه]] مسمی گردانیدند و چون منافقان و ریاکاران بودند [[مرائیه]] خواندند و چون اصطلاحی وضع نموده آن را [[تصوف]] نام نهادند، علمای ایشان را متصوّفه نام کردند و به واسطه لاف های بسیار که می زدند ایشان را [[متصلّفه]] گفتند. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص560</ref>
 == پانویس ==