باطنیه (از صوفیه) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۴۱

2019-01-29T10:41:51Z

Admin در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۵:۱۳

2018-07-30T05:13:57Z

Admin در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۵:۱۰

2018-07-30T05:10:52Z

Admin در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۲۲

2018-07-28T14:22:40Z

Admin در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۲۳

2018-06-12T10:23:35Z

Admin در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۲۱

2018-06-12T10:21:24Z

Ma.zarifiyan: «باطنیه (از صوفیه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-27T10:59:10Z

«باطنیه (از صوفیه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۵۸

2015-05-27T10:58:57Z

Ma.zarifiyan: صفحه‌ای تازه حاوی « از صوفیه. تاریخ ایران، سرجان ملکم، ج2، ص138 / فرهنگ نامه فرقه های اس...» ایجاد کرد

2015-05-27T10:58:43Z

صفحه‌ای تازه حاوی « از صوفیه. <ref> تاریخ ایران، سرجان ملکم، ج2، ص138 / فرهنگ نامه فرقه های اس...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>

[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا [[اهل باطن]]. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]]، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این [[جماعت]] ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>

[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] می نـویسد: «متفکـران خـردگرا [[اهل تأویل]] هستند، چنانکه خردگرایان معتزلی و شیعی و همچنین حکمای خردگرا و حتی [[اشاعره]] دوران های پس از [[ابوالحسن اشعری]] مثل [[محمد غزالی]] و [[فخر رازی]] می کوشند تا با تکیه کردن بر عقل به معرفت باطن برسند و در این راه هرگاه معانی ظاهری واژه ها و تعبیرهای دینی در [[قرآن]] و احادیث با خرد سازگاری نداشته باشند، به تأویل آن ها می پردازند. عارفان نیز گاهی با طرح نظریه شریعت، طریقت و حقیقت، بر باطنی گرایی و باطنی گری به گونه ای خاص تأکید می کنند. چنان که شبستری به زبان رمز از ظاهر و باطن دین سخن می گوید. وی شریعت را پوست (= ظاهر)، حقیقت را مغز (= باطن) و طریقت را ـ که روش ویژه سیر از ظاهر به باطن است ـ برزخ میانه پوست و مغز می شمارد و لاهیجی شریعت را دانش احکام (= ظاهر)، طریقت را عمل به احکام (=روش) و حقیقت را نتیجه ای برآمده از این دو مقدمه می شمارد و بدین سان، بر سیر از ظاهر به باطن تأکید می ورزد. » <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 11، ص196</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>
-[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه (از صوفیه)|حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] از [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
+[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم صوفیه برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه (از صوفیه)|حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] از [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
 [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] می نـویسد: «متفکـران خـردگرا [[اهل تأویل]] هستند، چنانکه خردگرایان معتزلی و شیعی و همچنین حکمای خردگرا و حتی [[اشاعره]] دوران های پس از [[ابوالحسن اشعری]] مثل [[محمد غزالی]] و [[فخر رازی]] می کوشند تا با تکیه کردن بر عقل به معرفت باطن برسند و در این راه هرگاه معانی ظاهری واژه ها و تعبیرهای دینی در [[قرآن]] و احادیث با خرد سازگاری نداشته باشند، به تأویل آن ها می پردازند. عارفان نیز گاهی با طرح نظریه شریعت، طریقت و حقیقت، بر باطنی گرایی و باطنی گری به گونه ای خاص تأکید می کنند. چنان که شبستری به زبان رمز از ظاهر و باطن دین سخن می گوید. وی شریعت را پوست (= ظاهر)، حقیقت را مغز (= باطن) و طریقت را ـ که روش ویژه سیر از ظاهر به باطن است ـ برزخ میانه پوست و مغز می شمارد و لاهیجی شریعت را دانش احکام (= ظاهر)، طریقت را عمل به احکام (=روش) و حقیقت را نتیجه ای برآمده از این دو مقدمه می شمارد و بدین سان، بر سیر از ظاهر به باطن تأکید می ورزد. » <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 11، ص196</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>
-[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه (از صوفیه)|حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
+[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه (از صوفیه)|حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]] از [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
 [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] می نـویسد: «متفکـران خـردگرا [[اهل تأویل]] هستند، چنانکه خردگرایان معتزلی و شیعی و همچنین حکمای خردگرا و حتی [[اشاعره]] دوران های پس از [[ابوالحسن اشعری]] مثل [[محمد غزالی]] و [[فخر رازی]] می کوشند تا با تکیه کردن بر عقل به معرفت باطن برسند و در این راه هرگاه معانی ظاهری واژه ها و تعبیرهای دینی در [[قرآن]] و احادیث با خرد سازگاری نداشته باشند، به تأویل آن ها می پردازند. عارفان نیز گاهی با طرح نظریه شریعت، طریقت و حقیقت، بر باطنی گرایی و باطنی گری به گونه ای خاص تأکید می کنند. چنان که شبستری به زبان رمز از ظاهر و باطن دین سخن می گوید. وی شریعت را پوست (= ظاهر)، حقیقت را مغز (= باطن) و طریقت را ـ که روش ویژه سیر از ظاهر به باطن است ـ برزخ میانه پوست و مغز می شمارد و لاهیجی شریعت را دانش احکام (= ظاهر)، طریقت را عمل به احکام (=روش) و حقیقت را نتیجه ای برآمده از این دو مقدمه می شمارد و بدین سان، بر سیر از ظاهر به باطن تأکید می ورزد. » <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 11، ص196</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>
-[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
+[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه (از صوفیه)|حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
 [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] می نـویسد: «متفکـران خـردگرا [[اهل تأویل]] هستند، چنانکه خردگرایان معتزلی و شیعی و همچنین حکمای خردگرا و حتی [[اشاعره]] دوران های پس از [[ابوالحسن اشعری]] مثل [[محمد غزالی]] و [[فخر رازی]] می کوشند تا با تکیه کردن بر عقل به معرفت باطن برسند و در این راه هرگاه معانی ظاهری واژه ها و تعبیرهای دینی در [[قرآن]] و احادیث با خرد سازگاری نداشته باشند، به تأویل آن ها می پردازند. عارفان نیز گاهی با طرح نظریه شریعت، طریقت و حقیقت، بر باطنی گرایی و باطنی گری به گونه ای خاص تأکید می کنند. چنان که شبستری به زبان رمز از ظاهر و باطن دین سخن می گوید. وی شریعت را پوست (= ظاهر)، حقیقت را مغز (= باطن) و طریقت را ـ که روش ویژه سیر از ظاهر به باطن است ـ برزخ میانه پوست و مغز می شمارد و لاهیجی شریعت را دانش احکام (= ظاهر)، طریقت را عمل به احکام (=روش) و حقیقت را نتیجه ای برآمده از این دو مقدمه می شمارد و بدین سان، بر سیر از ظاهر به باطن تأکید می ورزد. » <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 11، ص196</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>
-[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا [[اهل باطن]]. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]]، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این [[جماعت]] ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
+[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا اهل باطن. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و باطنیه از اسماعیلیه، [[ابوبکر|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این جماعت ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>
 [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]] می نـویسد: «متفکـران خـردگرا [[اهل تأویل]] هستند، چنانکه خردگرایان معتزلی و شیعی و همچنین حکمای خردگرا و حتی [[اشاعره]] دوران های پس از [[ابوالحسن اشعری]] مثل [[محمد غزالی]] و [[فخر رازی]] می کوشند تا با تکیه کردن بر عقل به معرفت باطن برسند و در این راه هرگاه معانی ظاهری واژه ها و تعبیرهای دینی در [[قرآن]] و احادیث با خرد سازگاری نداشته باشند، به تأویل آن ها می پردازند. عارفان نیز گاهی با طرح نظریه شریعت، طریقت و حقیقت، بر باطنی گرایی و باطنی گری به گونه ای خاص تأکید می کنند. چنان که شبستری به زبان رمز از ظاهر و باطن دین سخن می گوید. وی شریعت را پوست (= ظاهر)، حقیقت را مغز (= باطن) و طریقت را ـ که روش ویژه سیر از ظاهر به باطن است ـ برزخ میانه پوست و مغز می شمارد و لاهیجی شریعت را دانش احکام (= ظاهر)، طریقت را عمل به احکام (=روش) و حقیقت را نتیجه ای برآمده از این دو مقدمه می شمارد و بدین سان، بر سیر از ظاهر به باطن تأکید می ورزد. » <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج 11، ص196</ref>
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۲۱
سطر ۱:		سطر ۱:

−	از [[صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>	+	از [[صوفیه (صوفیه)\|صوفیه]]. <ref> [[تاریخ ایران]]، [[سرجان ملکم]]، ج2، ص138 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص73</ref>

	[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا [[اهل باطن]]. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]]، [[ابوبکر\|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب\|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این [[جماعت]] ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>		[[محقق اردبیلی]] ایشان را فرقه هفدهم [[صوفیه]] برشمرده و می نویسد: «ایشان دعاوی علم باطن کنند، مانند [[تلقینیه]]. و دیوانگان را صاحب باطن می دانند و ایشان را مجذوب نام کنند و به غایت دوست دارند، مانند [[حبیبیه]] و [[ولائیه]]. و گویند عبادات معنی دارند و آن را نداند الّا [[اهل باطن]]. و بیشتر مقالات ایشان مانند مقالات و عقاید [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]] است، فرق در میان این است که ایشان پیشوای خود را امام نام کنند و این ها مقتدای خود را پیر و شیخ گویند، و [[باطنیه]] از [[اسماعیلیه]]، [[ابوبکر\|ابی بکر]] و [[عمر بن خطاب\|عمر]] و [[عثمان بن عفان]] را دشمن دارند و این [[جماعت]] ایشان را دوست دارند. و مزخرفات این طایفه نیز بسیار است و ذکر آن همه موجب ملال و طول مقال می گردد. » <ref> [[حدیقة الشیعة]]، [[محقق اردبیلی]]، ص585</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۵۹
(بدون تفاوت)