اُمَویه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۳۹

2019-01-28T17:39:12Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۶

2018-05-23T09:36:11Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۴

2018-05-23T09:34:35Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۱

2018-05-23T09:31:13Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۲۹

2018-05-23T09:29:25Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۲۶

2018-05-23T09:26:13Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۲۲

2018-05-23T09:22:57Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۲۰

2018-05-23T09:20:05Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۱۸

2018-05-23T09:18:13Z

Admin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۰۳

2018-05-23T09:03:58Z

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]] اُمَوِی را به ضمّ الف، فتح میم و کسر واو ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج1، ص85</ref>
-نامی که [[ابن راوندی]] بر مخالفین [[امامیه]] اطلاق کرده است. در این نام گذاری نوعی تشنیع به کار رفته است و لذا [[عبدالرحیم خیاط]] در [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ابتدا عبارتی را به نقل از [[ابن راوندی]] می آورد که در آن، ابتدا بر امکان رجعت به آیاتی استدلال می نماید و سپس [[اخباری]] را در تفسیر و شرح آن مطرح نموده و می گوید: «تنها امویه مخالف رجعت اند چون امویه رجعت را ابطال می کنند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص132</ref>
+نامی که [[ابن راوندی]] بر مخالفین [[امامیه]] اطلاق کرده است. در این نام گذاری نوعی تشنیع به کار رفته است و لذا [[عبدالرحیم خیاط]] در [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ابتدا عبارتی را به نقل از ابن راوندی می آورد که در آن، ابتدا بر امکان رجعت به آیاتی استدلال می نماید و سپس اخباری را در تفسیر و شرح آن مطرح نموده و می گوید: «تنها امویه مخالف رجعت اند چون امویه رجعت را ابطال می کنند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص132</ref>
-[[عبدالرحیم خیاط]] سپس در جواب [[ابن راوندی]] می نویسد: «تو تمام منکرین رجعت را امویه نامیده ای و این هم مانند تمام دروغ و بهتان های توست که بعضی از اشباه و نظایر آن، در این کتاب گذشت».
+عبدالرحیم خیاط سپس در جواب ابن راوندی می نویسد: «تو تمام منکرین رجعت را امویه نامیده ای و این هم مانند تمام دروغ و بهتان های توست که بعضی از اشباه و نظایر آن، در این کتاب گذشت».
-از این عبارت به خوبی معلوم می شود که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] از اموی بودن عار داشته اند؛ در حالی که از عثمانی بودن (به معنای برتری دادن [[عثمان بن عفان]] بر [[علی علیه السلام]] ) عار ندارند. چنان که همین مطلب به خوبی از فراز دیگری از [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ظاهر می شود، آنجا که [[عبدالرحیم خیاط]] در جواب [[ابن راوندی]] که گفته بود: «عار [[غلاة (غلات، غلاة)|غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود»، می نویسد: «اگر عار [[غلاة (غلات، غلاة)|غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود، عار نوابت (واژه ای مشتمل بر نسبت به بنی امیه) هم دامنگیر [[معتزله (معتزله)|معتزله]] نمی شود و اگر [[شیعه]] مختلف هستند، امویه و [[عثمانیه]] نیز با هم اختلاف دارند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص156</ref>
+از این عبارت به خوبی معلوم می شود که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] از اموی بودن عار داشته اند؛ در حالی که از عثمانی بودن (به معنای برتری دادن [[عثمان بن عفان]] بر [[علی علیه السلام]] ) عار ندارند. چنان که همین مطلب به خوبی از فراز دیگری از [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ظاهر می شود، آنجا که عبدالرحیم خیاط در جواب ابن راوندی که گفته بود: «عار [[غلاة (غلات، غلاة)|غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود»، می نویسد: «اگر عار غلاة، دامنگیر شیعه معتدل نمی شود، عار نوابت (واژه ای مشتمل بر نسبت به بنی امیه) هم دامنگیر معتزله نمی شود و اگر شیعه مختلف هستند، امویه و [[عثمانیه]] نیز با هم اختلاف دارند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص156</ref>
-در مجموع از این دو عبارت معلوم است که اطلاق امویه بر عموم مخالفین امامیه به خاطر تشنیع ایشان صورت می گرفته؛ چرا که روشن است که اشتراکی که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] با بنی امیه دارند، تنها در اعتقاد به صحت خلافت آنان است و همین اشتراک را [[ابن راوندی]]، به عنوان دلیل برای اطلاق کلمه امویه بر [[معتزله (معتزله)|معتزله]] قرار داده است.
+در مجموع از این دو عبارت معلوم است که اطلاق امویه بر عموم مخالفین امامیه به خاطر تشنیع ایشان صورت می گرفته؛ چرا که روشن است که اشتراکی که معتزله با بنی امیه دارند، تنها در اعتقاد به صحت خلافت آنان است و همین اشتراک را ابن راوندی، به عنوان دلیل برای اطلاق کلمه امویه بر معتزله قرار داده است.
-البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها [[ابن راوندی]] آن را استعمال کرده است؛ چه آن که [[عبدالرحیم خیاط]] آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] برمی آید که در کلام [[ابن راوندی]]، [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] فرقه ای از امویه به شمار رفته و [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]]، اخصّ از امویه دانسته شده است.
+البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها ابن راوندی آن را استعمال کرده است؛ چه آن که عبدالرحیم خیاط آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد برمی آید که در کلام ابن راوندی، [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] فرقه ای از امویه به شمار رفته و عثمانیه، اخصّ از امویه دانسته شده است.
-ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] و [[حشویه (اهل حدیث)|حشویه]] و [[نابته]] است که همگی [[عثمان بن عفان]] را بر [[علی علیه السلام]] تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
+ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از عثمانیه [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] و [[حشویه (اهل حدیث)|حشویه]] و [[نابته]] است که همگی عثمان را بر علی (علیه السلام) تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
-شایان ذکر است که [[ابن ندیم]] <ref> [[الفهرست ابن ندیم|الفهرست]]، [[ابن ندیم]]، ص229</ref> همه [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] را به نام [[نابته حشویه]] می خواند.
+شایان ذکر است که [[ابن ندیم]] <ref> [[الفهرست ابن ندیم|الفهرست]]، [[ابن ندیم]]، ص229</ref> همه اهل حدیث را به نام [[نابته حشویه]] می خواند.
-از مجموع آن چه گذشت می توان پی برد که [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]]، در آن روزگار چه عقایدی داشته اند و احادیث [[اهل سنت]] را چه کسانی و با چه عقایدی، نقل کرده اند.
+از مجموع آن چه گذشت می توان پی برد که اهل حدیث، در آن روزگار چه عقایدی داشته اند و احادیث [[اهل سنت]] را چه کسانی و با چه عقایدی، نقل کرده اند.
-بنی امیه منسوب به [[امیه بن عبد شمس بن عبد مناف]] می باشند. بنی امیه با بنی هاشم در [[عبد مناف]] به هم می پیوندند. [[عبد مناف]] دارای فرزندانی بوده که از زمره آن ها، هاشم و [[عبد شمس]] بوده اند و چنان نقل است که این دو تن همزاد بوده اند و به هنگام تولد، انگشت یکی به پیشانی دیگری چسبیده بود، چون آن دو را از هم جدا کردند، خون جاری شد و پیشگویان همین را نشانه اختلافات خونین این دو خاندان دانستند. بر اساس روایاتی، [[امیه]] به عموی خود هاشم که به سخاوت مشهور بود ـ حسد می برده است. [[عبد مناف]] فرزندی دیگر به نام امیه اصغر داشته و به همین سبب امیه ـ جد خاندان بنی امیه ـ را [[امیه اکبر]] نامیده اند. برای امیه ده فرزند پسر برشمرده اند: حرب، [[ابو حرب]]، [[سفیان]]، [[ابوسفیان]] که به [[عنابس]] مشهور بوده اند، [[عاص]]، [[ابوالعاص]]، [[عیص]]، [[ابوالعیص]] که به [[اعیاص]] شهرت داشته اند و دو فرزند دیگر به نام های [[عمرو]] و [[ابوعمرو]].
+بنی امیه منسوب به [[امیه بن عبد شمس بن عبد مناف]] می باشند. بنی امیه با بنی هاشم در [[عبد مناف]] به هم می پیوندند. عبد مناف دارای فرزندانی بوده که از زمره آن ها، هاشم و [[عبد شمس]] بوده اند و چنان نقل است که این دو تن همزاد بوده اند و به هنگام تولد، انگشت یکی به پیشانی دیگری چسبیده بود، چون آن دو را از هم جدا کردند، خون جاری شد و پیشگویان همین را نشانه اختلافات خونین این دو خاندان دانستند. بر اساس روایاتی، [[امیه]] به عموی خود هاشم که به سخاوت مشهور بود ـ حسد می برده است. عبد مناف فرزندی دیگر به نام امیه اصغر داشته و به همین سبب امیه ـ جد خاندان بنی امیه ـ را [[امیه اکبر]] نامیده اند. برای امیه ده فرزند پسر برشمرده اند: حرب، [[ابو حرب]]، [[سفیان]]، [[ابوسفیان]] که به [[عنابس]] مشهور بوده اند، [[عاص]]، [[ابوالعاص]]، [[عیص]]، [[ابوالعیص]] که به [[اعیاص]] شهرت داشته اند و دو فرزند دیگر به نام های [[عمرو]] و [[ابوعمرو]].
-حرب، پدر [[ابوسفیان]] ـ پدر [[معاویة بن ابی سفیان]] ـ است و علی رغم رفاقت های ابتدایی، با [[عبدالمطلب]]، بزرگ بنی هاشم اختلاف و نزاع داشته است. (رک: [[هاشمیه (پیروان ابوهاشم عبدالله بن محمد)]] ) فرزند دیگر [[امیه]]، [[ابوالعاص]]، پدر بزرگ [[عثمان بن عفان]] و [[مروان بن حکم]] است. از دیگر فرزندان امیه، عاص است که نوادگان او، فرزندان [[سعید بن عاص]]، در دوره های اسلامی دارای مناصبی بوده اند.
+حرب، پدر [[ابوسفیان]] ـ پدر [[معاویة بن ابی سفیان]] ـ است و علی رغم رفاقت های ابتدایی، با [[عبدالمطلب]]، بزرگ بنی هاشم اختلاف و نزاع داشته است. (رک: [[هاشمیه (پیروان ابوهاشم عبدالله بن محمد)]] ) فرزند دیگر امیه، [[ابوالعاص]]، پدر بزرگ عثمان و [[مروان بن حکم]] است. از دیگر فرزندان امیه، عاص است که نوادگان او، فرزندان [[سعید بن عاص]]، در دوره های اسلامی دارای مناصبی بوده اند.
 یکی دیگر از شاخه های بنی امیه، فرزندان [[ابو عمرو بن امیه]] هستند که از جمله ایشان می توان به [[ولید بن عتبه]] اشاره کرد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج12، ص636</ref>

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 از مجموع آن چه گذشت می توان پی برد که [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]]، در آن روزگار چه عقایدی داشته اند و احادیث [[اهل سنت]] را چه کسانی و با چه عقایدی، نقل کرده اند.
-بنی امیه منسوب به [[امیه بن عبد شمس بن عبد مناف]] می باشند. بنی امیه با بنی هاشم در [[عبد مناف]] به هم می پیوندند. [[عبد مناف]] دارای فرزندانی بوده که از زمره آن ها، هاشم و [[عبد شمس]] بوده اند و چنان نقل است که این دو تن همزاد بوده اند و به هنگام تولد، انگشت یکی به پیشانی دیگری چسبیده بود، چون آن دو را از هم جدا کردند، خون جاری شد و پیشگویان همین را نشانه اختلافات خونین این دو خاندان دانستند. بر اساس روایاتی، امیه به عموی خود هاشم که به سخاوت مشهور بود ـ حسد می برده است. [[عبد مناف]] فرزندی دیگر به نام امیه اصغر داشته و به همین سبب امیه ـ جد خاندان بنی امیه ـ را [[امیه اکبر]] نامیده اند. برای امیه ده فرزند پسر برشمرده اند: حرب، [[ابو حرب]]، [[سفیان]]، [[ابوسفیان]] که به [[عنابس]] مشهور بوده اند، [[عاص]]، [[ابوالعاص]]، [[عیص]]، [[ابوالعیص]] که به [[اعیاص]] شهرت داشته اند و دو فرزند دیگر به نام های [[عمرو]] و [[ابوعمرو]].
+بنی امیه منسوب به [[امیه بن عبد شمس بن عبد مناف]] می باشند. بنی امیه با بنی هاشم در [[عبد مناف]] به هم می پیوندند. [[عبد مناف]] دارای فرزندانی بوده که از زمره آن ها، هاشم و [[عبد شمس]] بوده اند و چنان نقل است که این دو تن همزاد بوده اند و به هنگام تولد، انگشت یکی به پیشانی دیگری چسبیده بود، چون آن دو را از هم جدا کردند، خون جاری شد و پیشگویان همین را نشانه اختلافات خونین این دو خاندان دانستند. بر اساس روایاتی، [[امیه]] به عموی خود هاشم که به سخاوت مشهور بود ـ حسد می برده است. [[عبد مناف]] فرزندی دیگر به نام امیه اصغر داشته و به همین سبب امیه ـ جد خاندان بنی امیه ـ را [[امیه اکبر]] نامیده اند. برای امیه ده فرزند پسر برشمرده اند: حرب، [[ابو حرب]]، [[سفیان]]، [[ابوسفیان]] که به [[عنابس]] مشهور بوده اند، [[عاص]]، [[ابوالعاص]]، [[عیص]]، [[ابوالعیص]] که به [[اعیاص]] شهرت داشته اند و دو فرزند دیگر به نام های [[عمرو]] و [[ابوعمرو]].
 حرب، پدر [[ابوسفیان]] ـ پدر [[معاویة بن ابی سفیان]] ـ است و علی رغم رفاقت های ابتدایی، با [[عبدالمطلب]]، بزرگ بنی هاشم اختلاف و نزاع داشته است. (رک: [[هاشمیه (پیروان ابوهاشم عبدالله بن محمد)]] ) فرزند دیگر [[امیه]]، [[ابوالعاص]]، پدر بزرگ [[عثمان بن عفان]] و [[مروان بن حکم]] است. از دیگر فرزندان امیه، عاص است که نوادگان او، فرزندان [[سعید بن عاص]]، در دوره های اسلامی دارای مناصبی بوده اند.

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها [[ابن راوندی]] آن را استعمال کرده است؛ چه آن که [[عبدالرحیم خیاط]] آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] برمی آید که در کلام [[ابن راوندی]]، [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] فرقه ای از امویه به شمار رفته و [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]]، اخصّ از امویه دانسته شده است.
-ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] و [[حشویه]] و [[نابته]] است که همگی [[عثمان بن عفان]] را بر [[علی علیه السلام]] تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
+ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] و [[حشویه (اهل حدیث)|حشویه]] و [[نابته]] است که همگی [[عثمان بن عفان]] را بر [[علی علیه السلام]] تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
 شایان ذکر است که [[ابن ندیم]] <ref> [[الفهرست ابن ندیم|الفهرست]]، [[ابن ندیم]]، ص229</ref> همه [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] را به نام [[نابته حشویه]] می خواند.

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 در مجموع از این دو عبارت معلوم است که اطلاق امویه بر عموم مخالفین امامیه به خاطر تشنیع ایشان صورت می گرفته؛ چرا که روشن است که اشتراکی که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] با بنی امیه دارند، تنها در اعتقاد به صحت خلافت آنان است و همین اشتراک را [[ابن راوندی]]، به عنوان دلیل برای اطلاق کلمه امویه بر [[معتزله (معتزله)|معتزله]] قرار داده است.
-البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها [[ابن راوندی]] آن را استعمال کرده است؛ چه آن که [[عبدالرحیم خیاط]] آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] برمی آید که در کلام [[ابن راوندی]]، [[عثمانیه]] فرقه ای از امویه به شمار رفته و [[عثمانیه]]، اخصّ از امویه دانسته شده است.
+البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها [[ابن راوندی]] آن را استعمال کرده است؛ چه آن که [[عبدالرحیم خیاط]] آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] برمی آید که در کلام [[ابن راوندی]]، [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] فرقه ای از امویه به شمار رفته و [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]]، اخصّ از امویه دانسته شده است.
-ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از [[عثمانیه]] [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] و [[حشویه]] و [[نابته]] است که همگی [[عثمان بن عفان]] را بر [[علی علیه السلام]] تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
+ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]] [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] و [[حشویه]] و [[نابته]] است که همگی [[عثمان بن عفان]] را بر [[علی علیه السلام]] تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
 شایان ذکر است که [[ابن ندیم]] <ref> [[الفهرست ابن ندیم|الفهرست]]، [[ابن ندیم]]، ص229</ref> همه [[اهل حدیث (اصحاب حدیث)|اهل حدیث]] را به نام [[نابته حشویه]] می خواند.

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 [[عبدالرحیم خیاط]] سپس در جواب [[ابن راوندی]] می نویسد: «تو تمام منکرین رجعت را امویه نامیده ای و این هم مانند تمام دروغ و بهتان های توست که بعضی از اشباه و نظایر آن، در این کتاب گذشت».
-از این عبارت به خوبی معلوم می شود که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] از اموی بودن عار داشته اند؛ در حالی که از عثمانی بودن (به معنای برتری دادن [[عثمان بن عفان]] بر [[علی علیه السلام]] ) عار ندارند. چنان که همین مطلب به خوبی از فراز دیگری از [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ظاهر می شود، آنجا که [[عبدالرحیم خیاط]] در جواب [[ابن راوندی]] که گفته بود: «عار [[غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود»، می نویسد: «اگر عار [[غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود، عار نوابت (واژه ای مشتمل بر نسبت به بنی امیه) هم دامنگیر [[معتزله (معتزله)|معتزله]] نمی شود و اگر [[شیعه]] مختلف هستند، امویه و [[عثمانیه]] نیز با هم اختلاف دارند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص156</ref>
+از این عبارت به خوبی معلوم می شود که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] از اموی بودن عار داشته اند؛ در حالی که از عثمانی بودن (به معنای برتری دادن [[عثمان بن عفان]] بر [[علی علیه السلام]] ) عار ندارند. چنان که همین مطلب به خوبی از فراز دیگری از [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ظاهر می شود، آنجا که [[عبدالرحیم خیاط]] در جواب [[ابن راوندی]] که گفته بود: «عار [[غلاة (غلات، غلاة)|غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود»، می نویسد: «اگر عار [[غلاة (غلات، غلاة)|غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود، عار نوابت (واژه ای مشتمل بر نسبت به بنی امیه) هم دامنگیر [[معتزله (معتزله)|معتزله]] نمی شود و اگر [[شیعه]] مختلف هستند، امویه و [[عثمانیه]] نیز با هم اختلاف دارند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص156</ref>
 در مجموع از این دو عبارت معلوم است که اطلاق امویه بر عموم مخالفین امامیه به خاطر تشنیع ایشان صورت می گرفته؛ چرا که روشن است که اشتراکی که [[معتزله (معتزله)|معتزله]] با بنی امیه دارند، تنها در اعتقاد به صحت خلافت آنان است و همین اشتراک را [[ابن راوندی]]، به عنوان دلیل برای اطلاق کلمه امویه بر [[معتزله (معتزله)|معتزله]] قرار داده است.

@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص249</ref>
-رک: [[عثمانیه]]، [[مروانیه]].
+رک: [[عثمانیه (عثمانیه)|عثمانیه]]، [[مروانیه]].
 == پانویس ==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 نامی که [[ابن راوندی]] بر مخالفین [[امامیه]] اطلاق کرده است. در این نام گذاری نوعی تشنیع به کار رفته است و لذا [[عبدالرحیم خیاط]] در [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ابتدا عبارتی را به نقل از [[ابن راوندی]] می آورد که در آن، ابتدا بر امکان رجعت به آیاتی استدلال می نماید و سپس [[اخباری]] را در تفسیر و شرح آن مطرح نموده و می گوید: «تنها امویه مخالف رجعت اند چون امویه رجعت را ابطال می کنند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص132</ref>
-[[عبدالرحیم خیاط]] سپس در جواب [[ابن راوندی]] می نویسد: «تو تمام منکرین رجعت را [[امویه]] نامیده ای و این هم مانند تمام دروغ و بهتان های توست که بعضی از اشباه و نظایر آن، در این کتاب گذشت».
+[[عبدالرحیم خیاط]] سپس در جواب [[ابن راوندی]] می نویسد: «تو تمام منکرین رجعت را امویه نامیده ای و این هم مانند تمام دروغ و بهتان های توست که بعضی از اشباه و نظایر آن، در این کتاب گذشت».
-از این عبارت به خوبی معلوم می شود که [[معتزله]] از اموی بودن عار داشته اند؛ در حالی که از عثمانی بودن (به معنای برتری دادن [[عثمان بن عفان]] بر [[علی علیه السلام]] ) عار ندارند. چنان که همین مطلب به خوبی از فراز دیگری از [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ظاهر می شود، آنجا که [[عبدالرحیم خیاط]] در جواب [[ابن راوندی]] که گفته بود: «عار غلاة، دامنگیر شیعة معتدل نمی شود»، می نویسد: «اگر عار غلاة، دامنگیر شیعة معتدل نمی شود، عار نوابت (واژه ای مشتمل بر نسبت به بنی امیه) هم دامنگیر [[معتزله]] نمی شود و اگر [[شیعه]] مختلف هستند، [[امویه]] و [[عثمانیه]] نیز با هم اختلاف دارند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص156</ref>
+از این عبارت به خوبی معلوم می شود که [[معتزله]] از اموی بودن عار داشته اند؛ در حالی که از عثمانی بودن (به معنای برتری دادن [[عثمان بن عفان]] بر [[علی علیه السلام]] ) عار ندارند. چنان که همین مطلب به خوبی از فراز دیگری از [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] ظاهر می شود، آنجا که [[عبدالرحیم خیاط]] در جواب [[ابن راوندی]] که گفته بود: «عار [[غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود»، می نویسد: «اگر عار [[غلاة]]، دامنگیر [[شیعه]] معتدل نمی شود، عار نوابت (واژه ای مشتمل بر نسبت به بنی امیه) هم دامنگیر [[معتزله]] نمی شود و اگر [[شیعه]] مختلف هستند، امویه و [[عثمانیه]] نیز با هم اختلاف دارند». <ref> [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]]، [[عبدالرحیم خیاط]]، ص156</ref>
-در مجموع از این دو عبارت معلوم است که اطلاق [[امویه]] بر عموم مخالفین [[امامیه]] به خاطر تشنیع ایشان صورت می گرفته؛ چرا که روشن است که اشتراکی که [[معتزله]] با بنی امیه دارند، تنها در اعتقاد به صحت خلافت آنان است و همین اشتراک را [[ابن راوندی]]، به عنوان دلیل برای اطلاق کلمة [[امویه]] بر [[معتزله]] قرار داده است.
+در مجموع از این دو عبارت معلوم است که اطلاق امویه بر عموم مخالفین امامیه به خاطر تشنیع ایشان صورت می گرفته؛ چرا که روشن است که اشتراکی که [[معتزله]] با بنی امیه دارند، تنها در اعتقاد به صحت خلافت آنان است و همین اشتراک را [[ابن راوندی]]، به عنوان دلیل برای اطلاق کلمه امویه بر [[معتزله]] قرار داده است.
-البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها [[ابن راوندی]] آن را استعمال کرده است؛ چه آن که [[عبدالرحیم خیاط]] آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] برمی آید که در کلام [[ابن راوندی]]، [[عثمانیه]] فرقه ای از [[امویه]] به شمار رفته و [[عثمانیه]]، [[اخصّ]] از [[امویه]] دانسته شده است.
+البته معلوم نیست که آیا این اطلاق شایع بوده و یا این که تنها [[ابن راوندی]] آن را استعمال کرده است؛ چه آن که [[عبدالرحیم خیاط]] آن را انکار می کند. و حتی از عبارت دوم [[الانتصار و الرد علی ابن الراوندی الملحد]] برمی آید که در کلام [[ابن راوندی]]، [[عثمانیه]] فرقه ای از امویه به شمار رفته و [[عثمانیه]]، اخصّ از امویه دانسته شده است.
 ظاهراً باید گفت در این جا مقصود از [[عثمانیه]] [[اهل حدیث]] و [[حشویه]] و [[نابته]] است که همگی [[عثمان بن عفان]] را بر [[علی علیه السلام]] تفضیل می داده اند؛ چنان که [[جاحظ]] رساله ای به نام [[العثمانیة]] در این موضوع نوشته و در [[کتاب الحیوان]] به این مطلب تصریح دارد. <ref> [[کتاب الحیوان]]، [[جاحظ]]، ج2، ص576</ref>
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 از مجموع آن چه گذشت می توان پی برد که [[اهل حدیث]]، در آن روزگار چه عقایدی داشته اند و احادیث [[اهل سنت]] را چه کسانی و با چه عقایدی، نقل کرده اند.
-بنی امیه منسوب به امیه بن عبد شمس بن عبد مناف می باشند. بنی امیه با بنی هاشم در عبد مناف به هم می پیوندند. عبد مناف دارای فرزندانی بوده که از زمرة آن ها، هاشم و عبد شمس بوده اند و چنان نقل است که این دو تن همزاد بوده اند و به هنگام تولد، انگشت یکی به پیشانی دیگری چسبیده بود، چون آن دو را از هم جدا کردند، خون جاری شد و پیشگویان همین را نشانه اختلافات خونین این دو خاندان دانستند. بر اساس روایاتی، امیه به عموی خود هاشم که به سخاوت مشهور بود ـ حسد می برده است. عبد مناف فرزندی دیگر به نام امیه اصغر داشته و به همین سبب امیه ـ جد خاندان بنی امیه ـ را [[امیه اکبر]] نامیده اند. برای امیه ده فرزند پسر برشمرده اند: حرب، ابو حرب، سفیان، ابوسفیان که به عنابس مشهور بوده اند، عاص، ابوالعاص، عیص، ابوالعیص که به اعیاص شهرت داشته اند و دو فرزند دیگر به نام های عمرو و ابوعمرو.
+بنی امیه منسوب به [[امیه بن عبد شمس بن عبد مناف]] می باشند. بنی امیه با بنی هاشم در [[عبد مناف]] به هم می پیوندند. [[عبد مناف]] دارای فرزندانی بوده که از زمره آن ها، هاشم و [[عبد شمس]] بوده اند و چنان نقل است که این دو تن همزاد بوده اند و به هنگام تولد، انگشت یکی به پیشانی دیگری چسبیده بود، چون آن دو را از هم جدا کردند، خون جاری شد و پیشگویان همین را نشانه اختلافات خونین این دو خاندان دانستند. بر اساس روایاتی، امیه به عموی خود هاشم که به سخاوت مشهور بود ـ حسد می برده است. [[عبد مناف]] فرزندی دیگر به نام امیه اصغر داشته و به همین سبب امیه ـ جد خاندان بنی امیه ـ را [[امیه اکبر]] نامیده اند. برای امیه ده فرزند پسر برشمرده اند: حرب، [[ابو حرب]]، [[سفیان]]، [[ابوسفیان]] که به [[عنابس]] مشهور بوده اند، [[عاص]]، [[ابوالعاص]]، [[عیص]]، [[ابوالعیص]] که به [[اعیاص]] شهرت داشته اند و دو فرزند دیگر به نام های [[عمرو]] و [[ابوعمرو]].
-حرب، پدر ابوسفیان ـ پدر [[معاویة بن ابی سفیان]] ـ است و علی رغم رفاقت های ابتدایی، با عبدالمطلب، بزرگ بنی هاشم اختلاف و نزاع داشته است. (رک: [[هاشمیه (پیروان ابوهاشم عبدالله بن محمد)]] ) فرزند دیگر امیه، ابوالعاص، پدر بزرگ [[عثمان بن عفان]] و مروان بن حکم است. از دیگر فرزندان امیه، عاص است که نوادگان او، فرزندان سعید بن عاص، در دوره های اسلامی دارای مناصبی بوده اند.
+حرب، پدر [[ابوسفیان]] ـ پدر [[معاویة بن ابی سفیان]] ـ است و علی رغم رفاقت های ابتدایی، با [[عبدالمطلب]]، بزرگ بنی هاشم اختلاف و نزاع داشته است. (رک: [[هاشمیه (پیروان ابوهاشم عبدالله بن محمد)]] ) فرزند دیگر امیه، [[ابوالعاص]]، پدر بزرگ [[عثمان بن عفان]] و [[مروان بن حکم]] است. از دیگر فرزندان امیه، عاص است که نوادگان او، فرزندان [[سعید بن عاص]]، در دوره های اسلامی دارای مناصبی بوده اند.
-یکی دیگر از شاخه های بنی امیه، فرزندان ابو عمرو بن امیه هستند که از جمله ایشان می توان به ولید بن عتبه اشاره کرد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج12، ص636</ref>
+یکی دیگر از شاخه های بنی امیه، فرزندان [[ابو عمرو بن امیه]] هستند که از جمله ایشان می توان به [[ولید بن عتبه]] اشاره کرد. <ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج12، ص636</ref>
 خلفای بنی امیه و بنی مروان عبارتند از:
@@ سطر ۸۹: / سطر ۸۹: @@
 (16)هشام سوم	418 ـ 422
-<ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص249</ref>
+<ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص249</ref>
 رک: [[عثمانیه]]، [[مروانیه]].
 == پانویس ==