اشرفیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۴

2019-01-28T12:34:10Z

Admin در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۳۲

2019-01-28T12:32:04Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۴۲

2018-05-19T07:42:17Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۳۶

2018-05-19T07:36:39Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۳۴

2018-05-19T07:34:24Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۸

2018-05-19T07:28:50Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۷

2018-05-19T07:27:14Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۵

2018-05-19T07:25:32Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۳

2018-05-19T07:23:12Z

Admin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۱

2018-05-19T07:21:38Z

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 این فرقه از طریقه های صوفیه است و منسوب به شیخ [[عبدالله رومی]] می باشد. وی در سال 889 هجری قمری در [[چین ازنیق]] وفات یافته است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216</ref>
-«نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. براساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از صوفیه معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م:880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م:1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. » <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+«نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. براساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از صوفیه معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م:880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م:1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت اشرفیه را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. » <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 [[لویی ماسینیون]] در [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ایشان را همان [[واحدیه (اشرفیه از فروع قادریه)|واحدیه]] برمی شمارد. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص178</ref>
-این فرقه از طریقه های [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] است و منسوب به شیخ [[عبدالله رومی]] می باشد. وی در سال 889 هجری قمری در [[چین ازنیق]] وفات یافته است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216</ref>
+این فرقه از طریقه های صوفیه است و منسوب به شیخ [[عبدالله رومی]] می باشد. وی در سال 889 هجری قمری در [[چین ازنیق]] وفات یافته است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216</ref>
-«نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. براساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. [[بیرامیه]] به محض وفات [[بیرام ولی]]، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه [[بیرام ولی]] شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م:880ق)، از جانشینان دیگر [[بیرام ولی]]، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان [[آق شمس الدین]] گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م:1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از [[آق شمس الدین]]، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای [[ابراهیم تنوری]]، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای [[آق شمس الدین]] بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند. » <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+«نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. براساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] (صلی الله علیه و آله) منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه بیرامیه شعبه ای از صوفیه معرفی شده است. برخی طریقت بیرامیه را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل بیرامیه هم ذکر خفی را به پیروی از نقشبندیه و هم ذکر جلی را به پیروی از خلوتیه می پذیرد. البته طریقت بیرامیه از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ بیرامیه نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. بیرامیه به محض وفات بیرام ولی، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه بیرام ولی شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م:880ق)، از جانشینان دیگر بیرام ولی، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی بیرامیه از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م:1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از آق شمس الدین، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای ابراهیم تنوری، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای آق شمس الدین بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه بیرامیه را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه بیرامیه شمسیه دو شاخه تنوریه و همّتیه جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از بیرامیه شمرده اند. » <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
-−
-[[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]] انتشار این فرقه را در [[چین ازنیق]] معرفی می کند.
-−
-[[یاقوت حموی]] در معجم البلدان «[[ازنیک]]» (به فتح الف، سکون زاء، کسر نون و سکون یاء و کاف) را شهری بر ساحل دریای [[قسطنطنیه]] دانسته است. [[المنجد فی الاعلام]] در ذیل عنوان [[ازنیق]] (به کسر الف) به عنوان [[نیقیا]] (Nikaia) ارجاع داده و در آنجا می نویسد: «این شهر، شهری قدیمی در [[آسیای صغیر]] است و در قرن سیزدهم میلادی پایتخت امپراتوری [[بیزانس]] بوده است. اسم این شهر اکنون [[ازنیق]] است. » [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]] ذیل ماده ی «نیقیه» به نقل از [[بطلمیوس]]، این شهر را [[أنیقیه]] نامیده و آن را از حوالی [[استانبول]] و در ساحل شرقی این منطقه معرفی می کند. در منابع مورد اشاره، به نام « [[چین ازنیق]] » برخورد نکردیم. شایان ذکر است که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ـ علیرغم آنکه کتابی عربی است ـ لغت چین را به چ (سه نقطه) ضبط کرده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216 / [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج1، ص139 و ج4، ص424 / [[المنجد فی الاعلام]] </ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]] انتشار این فرقه را در [[چین ازنیق]] معرفی می کند.
-[[یاقوت حموی]] در معجم البلدان «[[ازنیک]]» (به فتح الف، سکون زاء، کسر نون و سکون یاء و کاف) را شهری بر ساحل دریای [[قسطنطنیه]] دانسته است. [[المنجد فی الاعلام]] در ذیل عنوان [[ازنیق]] (به کسر الف) به عنوان [[نیقیا]] (Nikaia) ارجاع داده و در آنجا می نویسد: «این شهر، شهری قدیمی در [[آسیای صغیر]] است و در قرن سیزدهم میلادی پایتخت امپراتوری [[بیزانس]] بوده است. اسم این شهر اکنون [[ازنیق]] است. » [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]] ذیل ماده ی «[[نیقیه]]» به نقل از [[بطلمیوس]]، این شهر را [[أنیقیه]] نامیده و آن را از حوالی [[استانبول]] و در ساحل شرقی این منطقه معرفی می کند. در منابع مورد اشاره، به نام « [[چین ازنیق]] » برخورد نکردیم. شایان ذکر است که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ـ علیرغم آنکه کتابی عربی است ـ لغت چین را به چ (سه نقطه) ضبط کرده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216 / [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج1، ص139 و ج4، ص424 / [[المنجد فی الاعلام]] </ref>
+[[یاقوت حموی]] در معجم البلدان «[[ازنیک]]» (به فتح الف، سکون زاء، کسر نون و سکون یاء و کاف) را شهری بر ساحل دریای [[قسطنطنیه]] دانسته است. [[المنجد فی الاعلام]] در ذیل عنوان [[ازنیق]] (به کسر الف) به عنوان [[نیقیا]] (Nikaia) ارجاع داده و در آنجا می نویسد: «این شهر، شهری قدیمی در [[آسیای صغیر]] است و در قرن سیزدهم میلادی پایتخت امپراتوری [[بیزانس]] بوده است. اسم این شهر اکنون [[ازنیق]] است. » [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]] ذیل ماده ی «نیقیه» به نقل از [[بطلمیوس]]، این شهر را [[أنیقیه]] نامیده و آن را از حوالی [[استانبول]] و در ساحل شرقی این منطقه معرفی می کند. در منابع مورد اشاره، به نام « [[چین ازنیق]] » برخورد نکردیم. شایان ذکر است که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ـ علیرغم آنکه کتابی عربی است ـ لغت چین را به چ (سه نقطه) ضبط کرده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216 / [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج1، ص139 و ج4، ص424 / [[المنجد فی الاعلام]] </ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 [[لویی ماسینیون]] در [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ایشان را همان [[واحدیه (اشرفیه از فروع قادریه)|واحدیه]] برمی شمارد. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج15، ص178</ref>
-این فرقه از طریقه های [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] است و منسوب به شیخ [[عبدالله رومی]] می باشد. وی در سال 889 هجری قمری در [[چین]] [[ازنیق]] وفات یافته است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216</ref>
+این فرقه از طریقه های [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] است و منسوب به شیخ [[عبدالله رومی]] می باشد. وی در سال 889 هجری قمری در [[چین ازنیق]] وفات یافته است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216</ref>
-«نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. براساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. [[بیرامیه]] به محض وفات [[بیرام ولی]]، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه [[بیرام ولی]] شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م:880ق)، از جانشینان دیگر [[بیرام ولی]]، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان آق شمس الدین گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م:1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از [[آق شمس الدین]]، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای [[ابراهیم تنوری]]، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای [[آق شمس الدین]] بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند. » <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
+«نام طریقتی است که [[حاجی بیرام ولی]] در اواخر قرن هشتم و نیمه اول قرن نهم در [[آنکارا|آنقره]] ( [[آنکارا]] ) بنیان نهاد. براساس برخی منابع، شجره نامه سلسله [[بیرامیه]] به [[بایزید بسطامی]] می رسد و با چند واسطه به ابوبکر، خلیفه دوم و سپس به [[رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله منتهی می شود. اما در شجره نامه دیگری که کاملاً متفاوت از قبلی است، تبار این سلسله از طریق حضرت [[علی علیه السلام]] به [[پیامبر صلی الله علیه و آله]] می رسد. در این شجره نامه [[بیرامیه]] شعبه ای از [[صوفیه (صوفیه)|صوفیه]] معرفی شده است. برخی طریقت [[بیرامیه]] را جمع میان طریقت [[نقشبندیه]] و [[خلوتیه]] دانسته و گفته اند که به همین دلیل [[بیرامیه]] هم ذکر خفی را به پیروی از [[نقشبندیه]] و هم ذکر جلی را به پیروی از [[خلوتیه]] می پذیرد. البته طریقت [[بیرامیه]] از گرایش های ملامتی نیز برکنار نبوده و از همان آغاز تحت تأثیر آن قرار داشته است، به طوری که بسیاری از مشایخ [[بیرامیه]] نیز خود را به [[ملامتیه]] منتسب می کردند. [[بیرامیه]] به محض وفات [[بیرام ولی]]، به دو شاخه بزرگ تقسیم گردیدند: برخی ذکر جلی را پذیرفتند و پیرو [[آق شمس الدین]] (م:864ق)، خلیفه [[بیرام ولی]] شدند و گروهی دیگر پیرو [[عمردَده بورسایی]] (م:880ق)، از جانشینان دیگر [[بیرام ولی]]، شدند و با ترک ذکر، ورد، لباس خاص و حتی تکیه هایی که محل اجتماع آنان بود، [[ملامیه]] نام گرفتند. طریقه اصلی [[بیرامیه]] از زمان [[آق شمس الدین]] گسترش یافت و برای جداکردن خود از ملامی ها، طریقه خود را [[بیرامیه شمسیه]] خواند و ملامی ها نیز خود را [[ملامیه بیرامیه]] نامیدند. شاخه سوم یعنی [[جلوتیه]] را بعدها [[عزیزمحمود هدایی]] (م:1038ق)، یکی از خلفای افتاده (م: 988ق) تأسیس کرد. پس از [[آق شمس الدین]]، خلیفه اش [[ابراهیم تنوری]]، شاخه [[تنوریه]] را تأسیس کرد. یکی از خلفای [[ابراهیم تنوری]]، [[یاوْصی محمد محیی الدین]] (م:922ق)، پدر [[شیخ الاسلام ابوالسعود عمادی]] (م: 982ق) است. [[همت افندی]]، مؤسس شاخه [[همّتیه]]، نیز از خلفای [[آق شمس الدین]] بود که در حوالی [[ادنه]] و [[مرعش]] طریقه [[بیرامیه]] را اشاعه داد. بدین ترتیب، از شاخه [[بیرامیه شمسیه]] دو شاخه [[تنوریه]] و [[همّتیه]] جدا شدند. برخی طریقت [[اشرفیه]] را نیز که منسوب به [[اشرف زاده عبدالله رومی ازنیقی]] است، شعبه ای از [[بیرامیه]] شمرده اند. » <ref> [[دانشنامه جهان اسلام]]، ج5، ص142</ref>
-[[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]] انتشار این فرقه را در [[چین]] [[ازنیق]] معرفی می کند.
+[[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]] انتشار این فرقه را در [[چین ازنیق]] معرفی می کند.
 [[یاقوت حموی]] در معجم البلدان «[[ازنیک]]» (به فتح الف، سکون زاء، کسر نون و سکون یاء و کاف) را شهری بر ساحل دریای [[قسطنطنیه]] دانسته است. [[المنجد فی الاعلام]] در ذیل عنوان [[ازنیق]] (به کسر الف) به عنوان [[نیقیا]] (Nikaia) ارجاع داده و در آنجا می نویسد: «این شهر، شهری قدیمی در [[آسیای صغیر]] است و در قرن سیزدهم میلادی پایتخت امپراتوری [[بیزانس]] بوده است. اسم این شهر اکنون [[ازنیق]] است. » [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]] ذیل ماده ی «[[نیقیه]]» به نقل از [[بطلمیوس]]، این شهر را [[أنیقیه]] نامیده و آن را از حوالی [[استانبول]] و در ساحل شرقی این منطقه معرفی می کند. در منابع مورد اشاره، به نام « [[چین ازنیق]] » برخورد نکردیم. شایان ذکر است که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ـ علیرغم آنکه کتابی عربی است ـ لغت چین را به چ (سه نقطه) ضبط کرده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216 / [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج1، ص139 و ج4، ص424 / [[المنجد فی الاعلام]] </ref>

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[آیت الله سید مهدی روحانی]] به نقل از [[دائرة المعارف الاسلامیة]] انتشار این فرقه را در [[چین]] [[ازنیق]] معرفی می کند.
-[[یاقوت حموی]] در معجم البلدان «ازنیک» (به فتح الف، سکون زاء، کسر نون و سکون یاء و کاف) را شهری بر ساحل دریای [[قسطنطنیه]] دانسته است. [[المنجد فی الاعلام]] در ذیل عنوان [[ازنیق]] (به کسر الف) به عنوان [[نیقیا]] (Nikaia) ارجاع داده و در آنجا می نویسد: «این شهر، شهری قدیمی در [[آسیای صغیر]] است و در قرن سیزدهم میلادی پایتخت امپراتوری [[بیزانس]] بوده است. اسم این شهر اکنون [[ازنیق]] است. » [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]] ذیل ماده ی «نیقیه» به نقل از بطلمیوس، این شهر را أنیقیه نامیده و آن را از حوالی [[استانبول]] و در ساحل شرقی این منطقه معرفی می کند. در منابع مورد اشاره، به نام « [[چین ازنیق]] » برخورد نکردیم. شایان ذکر است که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ـ علیرغم آنکه کتابی عربی است ـ لغت [[چین]] را به چ (سه نقطه) ضبط کرده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216 / [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج1، ص139 و ج4، ص424 / [[المنجد فی الاعلام]] </ref>
+[[یاقوت حموی]] در معجم البلدان «[[ازنیک]]» (به فتح الف، سکون زاء، کسر نون و سکون یاء و کاف) را شهری بر ساحل دریای [[قسطنطنیه]] دانسته است. [[المنجد فی الاعلام]] در ذیل عنوان [[ازنیق]] (به کسر الف) به عنوان [[نیقیا]] (Nikaia) ارجاع داده و در آنجا می نویسد: «این شهر، شهری قدیمی در [[آسیای صغیر]] است و در قرن سیزدهم میلادی پایتخت امپراتوری [[بیزانس]] بوده است. اسم این شهر اکنون [[ازنیق]] است. » [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]] ذیل ماده ی «[[نیقیه]]» به نقل از [[بطلمیوس]]، این شهر را [[أنیقیه]] نامیده و آن را از حوالی [[استانبول]] و در ساحل شرقی این منطقه معرفی می کند. در منابع مورد اشاره، به نام « [[چین ازنیق]] » برخورد نکردیم. شایان ذکر است که [[دائرة المعارف الاسلامیة]] ـ علیرغم آنکه کتابی عربی است ـ لغت چین را به چ (سه نقطه) ضبط کرده است. <ref> [[دائرة المعارف الاسلامیة]]، ج2، ص216 / [[معجم البلدان]]، [[یاقوت حموی]]، ج1، ص139 و ج4، ص424 / [[المنجد فی الاعلام]] </ref>
 == پانویس ==