ازلیه (از غلاة شیعه) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۵ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۹

2019-08-15T10:59:46Z

Admin در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۲

2019-01-28T11:22:07Z

Admin در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۰۷

2018-05-07T08:07:46Z

Ma.zarifiyan: «ازلیه (از غلاة شیعه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-25T07:32:15Z

«ازلیه (از غلاة شیعه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan: صفحه‌ای تازه حاوی « از غلاة شیعه. شیخ طوسی نقل می کند که: « شلمغانی معتقد به قول حمل ضد بود...» ایجاد کرد

2015-05-25T07:32:05Z

صفحه‌ای تازه حاوی « از غلاة شیعه. شیخ طوسی نقل می کند که: « شلمغانی معتقد به قول حمل ضد بود...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از [[غلاة شیعه]].

[[شیخ طوسی]] نقل می کند که: « [[شلمغانی]] معتقد به قول حمل ضد بود؛ به این معنی که می گفت هیچ فضیلتی برای ولی ای اظهار نمی شود مگر بواسطه این که دشمن ولی، طعنی به ولی زده باشد، چرا که این طعن، شنونده را وادار می کند تا فضیلتی برای ولی طلب کند. بنابراین دشمن ولی و طاعن او، افضل از خود ولی است. زیرا فضل ولی ظاهر نمی شود مگر به سبب طعن هایی که این طاعن ابراز می دارد. این گروه قائل به هفت عالم و هفت آدم هستند و در شأن هر هفت آدم به این قاعده پایبند می باشند و لذا در مقابل موسی به [[فرعون]] و در مقابل [[محمد صلی الله علیه و آله]] و [[علی علیه السلام]]، قائل به وجود [[ابوبکر]] و [[معاویة بن ابی سفیان|معاویه]] می باشند. البته بعضی از ایشان می گویند: خود ولی، ضد را در این مقام، نصب می کند. چنانکه گروهی از [[اهل ظاهر]] گفته اند که [[امام علی علیه السلام|علی بن ابی طالب علیه السلام]]، [[ابوبکر]] را در این مقام نصب نمود. و در مقابل بعضی گفته اند ضد توسط خود ولی نصب نمی شود؛ اما ضد نیز قدیم بوده و همیشه با ولی همراه است». <ref> [[کتاب الغیبة]]، [[شیخ طوسی]]، ص406</ref>

[[فخر رازی]] می نویسد: «فرقه چهاردهم از [[غلاة]] (ازلیه) معتقدند که [[امام علی|علی]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] هر دو ازلی و قدیم می باشند. با این تفاوت که [[علی علیه السلام]] خیر محض است و [[عمر بن خطاب|عمر]] شر محض، که دائماً [[علی علیه السلام]] را اذیت می کرد. آن ها این عقیده را از مجوس گرفته اند». <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص76</ref> پیداست که کلام [[فخر رازی]] و کلام [[شیخ طوسی]] هر دو به یک فرقه اشاره دارند، با این تفاوت که این عقیده در کلام [[شیخ طوسی]]، مربوط به [[شلمغانیه]] و یا عده ای از [[شلمغانیه]] دانسته شده و در کلام [[فخر رازی]] به ازلیه نسبت داده شده است. بنابراین می توان گفت ازلیه همان [[شلمغانیه]] یا عده ای از آنهایند.

مشابه این قول درباره فرقة [[شریعیه]] نیز گفته شده است.

رک: [[شریعیه]].

== پانویس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از غلاة شیعه.
-از [[غلاة شیعه]].
 [[شیخ طوسی]] نقل می کند که: « [[شلمغانی]] معتقد به قول حمل ضد بود؛ به این معنی که می گفت هیچ فضیلتی برای ولی ای اظهار نمی شود مگر بواسطه این که دشمن ولی، طعنی به ولی زده باشد، چرا که این طعن، شنونده را وادار می کند تا فضیلتی برای ولی طلب کند. بنابراین دشمن ولی و طاعن او، افضل از خود ولی است. زیرا فضل ولی ظاهر نمی شود مگر به سبب طعن هایی که این طاعن ابراز می دارد. این گروه قائل به هفت عالم و هفت آدم هستند و در شأن هر هفت آدم به این قاعده پایبند می باشند و لذا در مقابل موسی به فرعون و در مقابل [[محمد صلی الله علیه و آله]] و [[علی علیه السلام]]، قائل به وجود [[ابوبکر]] و [[معاویة بن ابی سفیان|معاویه]] می باشند. البته بعضی از ایشان می گویند: خود ولی، ضد را در این مقام، نصب می کند. چنانکه گروهی از [[اهل ظاهر]] گفته اند که امام علی (علیه السلام)، ابوبکر را در این مقام نصب نمود. و در مقابل بعضی گفته اند ضد توسط خود ولی نصب نمی شود؛ اما ضد نیز قدیم بوده و همیشه با ولی همراه است». <ref> [[کتاب الغیبة]]، [[شیخ طوسی]]، ص406</ref>

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 از [[غلاة شیعه]].
-[[شیخ طوسی]] نقل می کند که: « [[شلمغانی]] معتقد به قول حمل ضد بود؛ به این معنی که می گفت هیچ فضیلتی برای ولی ای اظهار نمی شود مگر بواسطه این که دشمن ولی، طعنی به ولی زده باشد، چرا که این طعن، شنونده را وادار می کند تا فضیلتی برای ولی طلب کند. بنابراین دشمن ولی و طاعن او، افضل از خود ولی است. زیرا فضل ولی ظاهر نمی شود مگر به سبب طعن هایی که این طاعن ابراز می دارد. این گروه قائل به هفت عالم و هفت آدم هستند و در شأن هر هفت آدم به این قاعده پایبند می باشند و لذا در مقابل موسی به [[فرعون]] و در مقابل [[محمد صلی الله علیه و آله]] و [[علی علیه السلام]]، قائل به وجود [[ابوبکر]] و [[معاویة بن ابی سفیان|معاویه]] می باشند. البته بعضی از ایشان می گویند: خود ولی، ضد را در این مقام، نصب می کند. چنانکه گروهی از [[اهل ظاهر]] گفته اند که [[امام علی علیه السلام|علی بن ابی طالب علیه السلام]]، [[ابوبکر]] را در این مقام نصب نمود. و در مقابل بعضی گفته اند ضد توسط خود ولی نصب نمی شود؛ اما ضد نیز قدیم بوده و همیشه با ولی همراه است». <ref> [[کتاب الغیبة]]، [[شیخ طوسی]]، ص406</ref>
+[[شیخ طوسی]] نقل می کند که: « [[شلمغانی]] معتقد به قول حمل ضد بود؛ به این معنی که می گفت هیچ فضیلتی برای ولی ای اظهار نمی شود مگر بواسطه این که دشمن ولی، طعنی به ولی زده باشد، چرا که این طعن، شنونده را وادار می کند تا فضیلتی برای ولی طلب کند. بنابراین دشمن ولی و طاعن او، افضل از خود ولی است. زیرا فضل ولی ظاهر نمی شود مگر به سبب طعن هایی که این طاعن ابراز می دارد. این گروه قائل به هفت عالم و هفت آدم هستند و در شأن هر هفت آدم به این قاعده پایبند می باشند و لذا در مقابل موسی به فرعون و در مقابل [[محمد صلی الله علیه و آله]] و [[علی علیه السلام]]، قائل به وجود [[ابوبکر]] و [[معاویة بن ابی سفیان|معاویه]] می باشند. البته بعضی از ایشان می گویند: خود ولی، ضد را در این مقام، نصب می کند. چنانکه گروهی از [[اهل ظاهر]] گفته اند که امام علی (علیه السلام)، ابوبکر را در این مقام نصب نمود. و در مقابل بعضی گفته اند ضد توسط خود ولی نصب نمی شود؛ اما ضد نیز قدیم بوده و همیشه با ولی همراه است». <ref> [[کتاب الغیبة]]، [[شیخ طوسی]]، ص406</ref>
-[[فخر رازی]] می نویسد: «فرقه چهاردهم از غلاة (ازلیه) معتقدند که [[امام علی|علی]] و [[عمر بن خطاب|عمر]] هر دو ازلی و قدیم می باشند. با این تفاوت که [[علی علیه السلام]] خیر محض است و [[عمر بن خطاب|عمر]] شر محض، که دائماً [[علی علیه السلام]] را اذیت می کرد. آن ها این عقیده را از مجوس گرفته اند». <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص76</ref> پیداست که کلام [[فخر رازی]] و کلام [[شیخ طوسی]] هر دو به یک فرقه اشاره دارند، با این تفاوت که این عقیده در کلام [[شیخ طوسی]]، مربوط به [[شلمغانیه]] و یا عده ای از [[شلمغانیه]] دانسته شده و در کلام [[فخر رازی]] به ازلیه نسبت داده شده است. بنابراین می توان گفت ازلیه همان [[شلمغانیه]] یا عده ای از آنهایند.
+[[فخر رازی]] می نویسد: «فرقه چهاردهم از غلاة (ازلیه) معتقدند که امام علی و [[عمر بن خطاب|عمر]] هر دو ازلی و قدیم می باشند. با این تفاوت که علی (علیه السلام) خیر محض است و عمر شر محض، که دائماً علی (علیه السلام) را اذیت می کرد. آن ها این عقیده را از مجوس گرفته اند». <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص76</ref> پیداست که کلام فخر رازی و کلام شیخ طوسی هر دو به یک فرقه اشاره دارند، با این تفاوت که این عقیده در کلام شیخ طوسی، مربوط به [[شلمغانیه]] و یا عده ای از شلمغانیه دانسته شده و در کلام فخر رازی به ازلیه نسبت داده شده است. بنابراین می توان گفت ازلیه همان شلمغانیه یا عده ای از آنهایند.
-مشابه این قول درباره فرقة [[شریعیه]] نیز گفته شده است.
+مشابه این قول درباره فرقه [[شریعیه]] نیز گفته شده است.
 رک: [[شریعیه]].
 == پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۳۲
(بدون تفاوت)