احراریه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۱ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۲

2019-06-11T11:22:14Z

Admin در ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۷:۱۲

2019-01-27T17:12:07Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۱۵

2018-04-24T12:15:39Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۱۴

2018-04-24T12:14:35Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۶

2018-04-24T11:46:18Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۴

2018-04-24T11:44:38Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۲

2018-04-24T11:42:51Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۱

2018-04-24T11:41:26Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۹

2018-04-24T11:39:17Z

Admin در ‏۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۶

2018-04-24T11:36:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۲
سطر ۱:		سطر ۱:
−
−
	از [[صوفیه (صوفیه)\|صوفیه]].		از [[صوفیه (صوفیه)\|صوفیه]].

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ایشان منسوب به [[عبیدالله احرار]] می باشند. <ref> [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص661</ref>
-[[مدرسی چهاردهی]] در [[سلسله های صوفیه ایران]] می نویسد: «از عهد [[ابوبکر]] تا [[بایزید بسطامی|بایزید]]، [[صدّیقیه (از صوفیه)|صدیقیه]] ؛ از زمان [[بایزید بسطامی|بایزید]] به بعد، [[طیفوریه]] ؛ و از ایام [[خواجه عبدالخالق]]، [[خواجگان]] ؛ و از دوران [[بهاءالدین بخارایی]]، [[نقشبندیه]] ؛ و در عصر شیخ [[احمد فاروقی]] سرهندی مجدد الف ثانی (971 ـ 1032هـ. ق) [[احراریه]] و در حیات مولانا خالد [[شهرزور]]ی (1193ـ1242هـ. ق) [[نقشبندیه مجددیه خالدیه]] نامند. » وی مرگ [[خواجه بهاءالدین محمد]] را سال 1388 میلادی ضبط کرده است. <ref> [[سلسله های صوفیه ایران]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص65</ref>
+[[مدرسی چهاردهی]] در [[سلسله های صوفیه ایران]] می نویسد: «از عهد [[ابوبکر]] تا [[بایزید بسطامی|بایزید]]، [[صدّیقیه (از صوفیه)|صدیقیه]] ؛ از زمان بایزید به بعد، [[طیفوریه]] ؛ و از ایام [[خواجه عبدالخالق]]، [[خواجگان]] ؛ و از دوران [[بهاءالدین بخارایی]]، [[نقشبندیه]] ؛ و در عصر شیخ [[احمد فاروقی]] سرهندی مجدد الف ثانی (971 ـ 1032هـ. ق) احراریه و در حیات [[مولانا خالد شهرزوری]] (1193ـ1242هـ. ق) [[نقشبندیه مجددیه خالدیه]] نامند. » وی مرگ [[خواجه بهاءالدین محمد]] را سال 1388 میلادی ضبط کرده است. <ref> [[سلسله های صوفیه ایران]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص65</ref>
-[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه [[ابوسعید تیمور]] به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص40</ref>
+[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که احراریه را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای نقشبندیه به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه [[ابوسعید تیمور]] به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص40</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[مدرسی چهاردهی]] در [[سلسله های صوفیه ایران]] می نویسد: «از عهد [[ابوبکر]] تا [[بایزید بسطامی|بایزید]]، [[صدّیقیه (از صوفیه)|صدیقیه]] ؛ از زمان [[بایزید بسطامی|بایزید]] به بعد، [[طیفوریه]] ؛ و از ایام [[خواجه عبدالخالق]]، [[خواجگان]] ؛ و از دوران [[بهاءالدین بخارایی]]، [[نقشبندیه]] ؛ و در عصر شیخ [[احمد فاروقی]] سرهندی مجدد الف ثانی (971 ـ 1032هـ. ق) [[احراریه]] و در حیات مولانا خالد [[شهرزور]]ی (1193ـ1242هـ. ق) [[نقشبندیه مجددیه خالدیه]] نامند. » وی مرگ [[خواجه بهاءالدین محمد]] را سال 1388 میلادی ضبط کرده است. <ref> [[سلسله های صوفیه ایران]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص65</ref>
-[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه [[ابوسعید تیمور]] به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص04</ref>
+[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه [[ابوسعید تیمور]] به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص40</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[مدرسی چهاردهی]] در [[سلسله های صوفیه ایران]] می نویسد: «از عهد [[ابوبکر]] تا [[بایزید بسطامی|بایزید]]، [[صدّیقیه (از صوفیه)|صدیقیه]] ؛ از زمان [[بایزید بسطامی|بایزید]] به بعد، [[طیفوریه]] ؛ و از ایام [[خواجه عبدالخالق]]، [[خواجگان]] ؛ و از دوران [[بهاءالدین بخارایی]]، [[نقشبندیه]] ؛ و در عصر شیخ [[احمد فاروقی]] سرهندی مجدد الف ثانی (971 ـ 1032هـ. ق) [[احراریه]] و در حیات مولانا خالد [[شهرزور]]ی (1193ـ1242هـ. ق) [[نقشبندیه مجددیه خالدیه]] نامند. » وی مرگ [[خواجه بهاءالدین محمد]] را سال 1388 میلادی ضبط کرده است. <ref> [[سلسله های صوفیه ایران]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص65</ref>
-[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه ابوسعید تیمور به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص04</ref>
+[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه [[ابوسعید تیمور]] به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص04</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[مدرسی چهاردهی]] در [[سلسله های صوفیه ایران]] می نویسد: «از عهد [[ابوبکر]] تا [[بایزید بسطامی|بایزید]]، [[صدّیقیه (از صوفیه)|صدیقیه]] ؛ از زمان [[بایزید بسطامی|بایزید]] به بعد، [[طیفوریه]] ؛ و از ایام [[خواجه عبدالخالق]]، [[خواجگان]] ؛ و از دوران [[بهاءالدین بخارایی]]، [[نقشبندیه]] ؛ و در عصر شیخ [[احمد فاروقی]] سرهندی مجدد الف ثانی (971 ـ 1032هـ. ق) [[احراریه]] و در حیات مولانا خالد [[شهرزور]]ی (1193ـ1242هـ. ق) [[نقشبندیه مجددیه خالدیه]] نامند. » وی مرگ [[خواجه بهاءالدین محمد]] را سال 1388 میلادی ضبط کرده است. <ref> [[سلسله های صوفیه ایران]]، [[مدرسی چهاردهی]]، ص65</ref>
-[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از خواجه سعدالدین کاشغری (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه ابوسعید تیمور به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص04</ref>
+[[علی سیدین]] در [[پشمینه پوشان]] پس از آن که [[احراریه]] را منسوب به [[خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار بن محمود بن شهاب الدین نقشبند سمرقندی]] معرفی می کند، می نویسد: «بعد از [[خواجه سعدالدین کاشغری]] (م:850هـ. ق)، جمعی از فقرای [[نقشبندیه]] به مولانا [[عبدالرحمان جامی]]، شاعر معروف، روی آوردند ولی جامی خود به خواجه عبیدالله احرار (806 ـ 895هـ. ق) اشارت کرد. خواجه عبیدالله به شاهان نزدیک بود چنانکه ابوسعید تیمور به دیدارش می شتافت و در رکاب او پیاده می رفت ولی خود خواجه این رابطه را جهت سامان امور مسلمین و جلوگیری از ظلم پادشاهان مفید می دانست و «روز بود که از قبل حضرت ایشان بیست رقعه به پادشاهان زمان و امراء و ارباب دیوان نوشتی. » او ضیاع و عقار فراوان نیز داشت. نوشته اند: با این که در ابتدا از مال دنیا بی بهره بوده است، ولی بعد از مدت کوتاهی مال و منال و ضیاع و عقار و رمه و گله و مواشی و اسباب و املاک حضرت ایشان از حد و اندازه افزون بود. حشر و نشر با شاهان و ثروت فراوان وی موجب مخالفت گروهی با وی شد». <ref> [[پشمینه پوشان]]، [[علی سیدین]]، ص04</ref>
 == پانویس ==