ابوبکر ابهری - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۹

2018-04-23T10:49:55Z

Admin در ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۶

2018-04-23T10:46:12Z

Admin در ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۳

2018-04-23T10:43:30Z

Admin در ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۳۹

2018-04-23T10:39:26Z

Rahim: «ابوبکر ابهری» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-05-26T17:52:13Z

«ابوبکر ابهری» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Rahim: صفحه‌ای تازه حاوی « اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن...» ایجاد کرد

2015-05-26T17:52:01Z

صفحه‌ای تازه حاوی « اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان [[ناحیه جبال|عراقی عجم]] بود و با یوسف بن حسین رازی ‏‏(م: 304ق)، شیخ [[ری]] و [[قهستان]]، و مظفر قرمیسینی صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان [[بغداد]] هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از شبلی روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان [[صوفیة]] ‏ [[ایران]] هم از صحبت وی [[بهره]] گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏

کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>

== پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۹
سطر ۱:		سطر ۱:

−	اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان ~~ناحیه جبال~~ [[(عراقی عجم)]] بود و با [[یوسف بن حسین رازی]] ‏‏(م: 304ق)، شیخ ری و قهستان، و [[مظفر قرمیسینی]] صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان بغداد هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از [[شبلی]] روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان صوفیه ایران هم از صحبت وی بهره گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏	+	اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان [[ناحیه جبال]] (عراقی عجم) بود و با [[یوسف بن حسین رازی]] ‏‏(م: 304ق)، شیخ ری و قهستان، و [[مظفر قرمیسینی]] صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان بغداد هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از [[شبلی]] روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان صوفیه ایران هم از صحبت وی بهره گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏

	کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>		کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[صوفیه (صوفیه)\|تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان ناحیه جبال [[(عراقی عجم)]] بود و با [[یوسف بن حسین رازی]] ‏‏(م: 304ق)، شیخ ری و قهستان، و [[مظفر قرمیسینی]] صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان بغداد هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از [[شبلی]] روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان صوفیه ایران هم از صحبت وی بهره گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏
-کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>
+کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[صوفیه (صوفیه)|تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>
 == پانويس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۴۳
سطر ۱:		سطر ۱:

−	اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان ناحیه جبال [[(عراقی عجم)]] بود و با یوسف بن حسین رازی ‏‏(م: 304ق)، شیخ [[ری]] و [[~~قهستان~~]]~~، و مظفر قرمیسینی~~ صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان [[بغداد]] هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از شبلی روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان ~~[[صوفیة]] ‏ [[~~ایران]] هم از صحبت وی [[بهره]] گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏	+	اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان ناحیه جبال [[(عراقی عجم)]] بود و با [[یوسف بن حسین رازی]] ‏‏(م: 304ق)، شیخ ری و قهستان، و [[مظفر قرمیسینی]] صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان بغداد هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از [[شبلی]] روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان صوفیه ایران هم از صحبت وی بهره گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏

	کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>		کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۳۹
سطر ۱:		سطر ۱:

−	اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان [[ناحیه جبال\|عراقی عجم]] بود و با یوسف بن حسین رازی ‏‏(م: 304ق)، شیخ [[ری]] و [[قهستان]]، و مظفر قرمیسینی صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان [[بغداد]] هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از شبلی روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان [[صوفیة]] ‏ [[ایران]] هم از صحبت وی [[بهره]] گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏	+	اَبوبَکْر عبدالله بن طاهر بن حارث طائی اَبْهَری، زاهد، عارف و عالم بزرگ قرن چهارم هجری قمری است. ‏نسب او به [[حاتم طایی]] می رسد. وی در [[ابهر]] زاده شد، از بزرگان ناحیه جبال [[(عراقی عجم)]] بود و با یوسف بن حسین رازی ‏‏(م: 304ق)، شیخ [[ری]] و [[قهستان]]، و مظفر قرمیسینی صحبت داشت و از آن دو تعلیم گرفت. ابهری با صوفیان [[بغداد]] هم ‏ارتباط داشته، چنانکه از شبلی روایت حدیث کرده و با جنید و ابراهیم خواص صحبت داشته است. بسیاری از بزرگان [[صوفیة]] ‏ [[ایران]] هم از صحبت وی [[بهره]] گرفته اند. وفات وی در سال 330 هجری قمری در ابهر اتفاق افتاد و مزار او هنوز در آن ناحیه ‏باقی است. ‏

	کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>		کتاب یا نوشته ای به ابهری نسبت داده نشده، اما سخنان عارفانۀ او که متضمن تعلیمات و آراء اوست، در بسیاری از ‏تذکره ها آمده است. وی رعایت احکام و اصول شرع را لازمة طریق [[تصوف]] می داند. از وی دربارۀ رستگاری، علم، یقین، ‏حقیقت و مقام معلم، علما، یقین، حقیقت و مقام معلم، علما، صالحان، عارفان، اهل شوق و مقربین سخنانی نقل شده است. ‏‏<ref> [[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]، ج5، ص240</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۷:۵۲
(بدون تفاوت)